Chapter 3 — Do You Have a Girlfriend?

Habang naghihintay sila sa pila para sa boarding, napagtanto ni Mara na napakarami pa niyang hindi alam — at napakarami pang bagay na kailangan niyang malaman bago pa man sila umupo sa eroplano.

"Sandali lang," sabi niya, hinarap si Adrian. "Bago pa tayo makasakay diyan, kailangan nating pag-usapan ang ilang bagay. Kasi kung tatanungin ka ng pamilya ko — at tatanungin ka nila, sigurado ako — kailangan may kahit paunti-unting sagot tayo."

"Sige," sabi ni Adrian, may bahagyang pagkabalisa sa boses. "Ano'ng kailangan mong malaman?"

"Una," sabi ni Mara, "totoo bang wala kang alam tungkol sa sarili mo? Kasi kung nagbibiro ka lang para makipaglaro sa akin—"

"Hindi ako nagbibiro," sabi ni Adrian, at sa unang pagkakataon, may bahagyang tigas sa boses niya na nagpahinto kay Mara. "Naiisip mo ba kung ano ang pakiramdam na gisingin sa isang lugar na hindi mo kilala, walang alaala kung paano ka napunta doon, at ang tanging natitirang bagay ay ang katotohanang alam mong meron kang buhay dati na ngayon ay parang kwento na lamang ng ibang tao?"

Napahinto si Mara. "Sori," sabi niya, tunay na nakadama ng pagsisisi. "Hindi ko sinasadyang doubtin ka. Nagulat lang ako."

Huminga nang malalim si Adrian, at nakita ni Mara ang balikat niyang bahagyang lumuwag. "Hindi, ako ang dapat humingi ng paumanhin. Ikaw ang tumulong sa akin. Wala kang dahilan para gawin iyon."

"Malay mo," sabi ni Mara, may bahagyang pagngiti, "kailangan mo lang ng malaking pabor mula sa taong may sariling problema."

Ngumiti rin si Adrian — hindi buong ngiti, kundi isang bagay na mas tapat, mas tahimik. "Ano ang problema mo, kung ganoon?"

Napaisip si Mara kung sasabihin ba niya ang buong katotohanan. Pero bakit hindi? Estranghero naman siya. Isang estrangherong walang alam kahit sa sarili niya, na malamang ay hindi rin naman niya maiintindihan agad ang buong dynamics ng pamilyang Villanueva.

"May kasunduan ang pamilya ko," sabi ni Mara, dahan-dahan. "Kailangan kong ikasal sa anak ng isang mayamang pamilya para masagip ang negosyo namin. Hindi ko siya mahal. Hindi ko rin siya kilala nang husto. Pero ayon sa pamilya ko, wala nang ibang paraan."

Pinag-aralan ni Adrian ang mukha niya, at may kung anong bagay sa paraan ng pagtingin niya na nagpahiwatig na, kahit hindi niya matandaan ang sarili niyang kasaysayan, unawa niya kung ano ang bigat ng ganoong sitwasyon.

"At ang plano mo," sabi niya, "ay dalhin ako sa bahay ninyo bilang… ano, boyfriend mo?"

"Asawa," itinuwid ni Mara, at nagulat pa nga siya sa sariling boses na kalmado kahit sobrang bigat ng salita. "Kung magpapakasal talaga tayo, hindi na nila ako mapipilit pakasal kay Rafael."

Tumingin sa kanya si Adrian nang matagal, at sa loob ng saglit na iyon, naramdaman ni Mara ang buong bigat ng ginagawa nila — na hindi ito biro, na kung susulyapan pa ito ng seryoso, ito ay isang bagay na hindi na mababawi kaagad.

"Tanong ko lang," sabi ni Adrian sa wakas, "malamang hindi ko dapat itanong ito, pero — safe ba ako, kung sasama ako sa'yo? Ibig kong sabihin, hindi ba pupuntahan ako ng mga tao na naghahanap sa akin?"

Iyon din ang katanungan na dapat ay pinag-isipan ni Mara nang mas malalim, sa balik-tanaw. Pero sa oras na iyon, ang naisip lamang niya ay ito:

"Wala akong ideya," sabi niya nang tapat. "Pero kung may naghahanap man sa'yo, mas mabuting hanapin ka nila sa isang bahay na puno ng mga taong susuportahan ka, kaysa sa isang paliparan kung saan mag-isa ka."

Napatawa nang bahagya si Adrian, tunog na halo-halong pagod at bahagyang pagtataka. "Sa tingin ko, iyon ang pinakamahusay na argumento na naririnig ko ngayong araw."

"Ako lang naman ang kausap mo ngayong araw."

"Tama ka rin doon."

Habang unti-unting sumusulong ang linya, may naisip pa si Mara na kailangan niyang itanong. "Isa pa," sabi niya. "Kanina, sa una nating pag-uusap — tinanong kita kung may girlfriend ka ba, at sinabi mong hindi mo alam. Sinasadya ko lang tanungin ulit — hindi ba't dapat, kahit walang alaala, may pakiramdam ka man lang kung meron o wala?"

Naisip ni Adrian ang tanong nang seryoso, na parang sinusubukan niya talagang alamin. "Wala akong pakiramdam ng pag-aalala. Kung meron man akong isang tao, sa tingin ko, magiging malinaw sa akin iyon, kahit paano. Pero puro puti lang. Wala."

"Kaya iyon ang naging kasagutan mo kanina."

"Iyon nga."

Habang nag-uusap sila, may kakaibang komportableng kalmado na bumubuo sa pagitan nila, kahit sa gitna ng kabaliwan ng buong sitwasyon. Naramdaman ni Mara ang isang bagay na hindi niya inaasahan — na sa unang beses sa loob ng tatlong araw, hindi siya nag-iisa sa pagharap sa kanyang problema.

"Sige," sabi niya habang inaabot na nila ang bungad ng gate. "Isang bagay pa bago tayo sumakay. Ang pangalan mo — Adrian. Kailangan din natin ng apelyido, kung sakaling tanungin tayo."

Nag-isip si Adrian nang saglit, at pagkatapos, halos parang biglang nagpasya, sinabi niya, "Wei."

Kunot-noo si Mara. "Bakit iyon?"

Umiling siya, kasing gulat din ng sarili. "Ewan ko. Lumitaw lang bigla sa isip ko. Parang… tama."

Hindi niya alam noon si Mara — at hindi rin talaga malalaman ni Adrian mismo hanggang sa mga susunod na linggo — na ang salitang iyon, ang pangalang iyon, ay hindi bunga ng kaswal na pagdedesisyon.

Ito ang unang piraso ng kanyang tunay na sarili na s********p pabalik sa gitna ng kadiliman.