Chapter 7 — The Last Flight Home

Bago pa man sila umabot sa harap ng bahay ng pamilya Villanueva, mayroon munang panahon si Mara at Adrian sa eroplano — ang mga huling sandali bago biglang mabago ang lahat.

"Isa pang bagay," sabi ni Mara habang lumalapag na ang eroplano sa maliit na paliparan ng lalawigan, "kapag nasa harap na tayo ng pamilya ko, huwag kang magpapakita ng anumang kaba. Kahit gaano ka pa kalito sa loob, kailangan mong magmukhang kalmado. Alam mo, tipong 'confident businessman' na hindi nagpapadala sa gulo."

"Sasabihin mo sa aking magmukhang confident," sabi ni Adrian, "gayong hindi ko nga alam kung sino ako."

"Tama iyan," sabi ni Mara, "kaya nga kailangan mo ng acting. Isipin mo na lang — kunwari isa kang matagumpay na negosyante na dumadaan lang sa Pilipinas, nadatnan mo akong nag-panic sa airport, at agad kang umibig."

"Iyon ay isang napakabilis na pag-ibig."

"Alam ko," sabi ni Mara, halos tumawa sa kabaliwan ng buong kwento. "Pero mas maniniwala sila riyan kaysa sa totoong kwento."

Tumingin sa kanya si Adrian, at sa loob ng saglit, bago pa siya makapagtanong, may lumitaw na katanungan sa mukha niya na hindi niya masabi nang malakas.

"Ano?" tanong ni Mara.

"Wala," sabi niya, umiling. "Iniisip ko lang… kung sasabihin nating agad kang umibig, kailangan kong kumilos na parang totoong umiibig, tama?"

Naramdaman ni Mara ang init na dumadaloy sa kanyang pisngi. "Hindi mo naman kailangang sobrahan. Basta magmukhang… masaya. Komportable. Yun lang."

"Sige," sabi ni Adrian, may bahagyang pagngiti sa gilid ng kanyang labi na nagmumukhang parang gustong biruin siya. "Susubukan kong maging masaya."

Habang naglalakad sila palabas ng eroplano at papunta sa jeep na maghahatid sa kanila sa bayan, tinanong ni Mara ang isang bagay na ilang oras na niyang gustong itanong.

"Palagi ka bang ganito ka-impulsive?" tanong niya, ibinaling ang tanong na dati'y para sa kanya sa halip patungkol sa kanya.

Napaisip si Adrian. "Wala akong ideya. Pero kung tutuusin, kanina lang akong sumang-ayong magpakasal sa isang taong kararaan ko lang makilala. Kaya baka oo."

"Iyon ay hindi na impulsive, iyon ay katangahan."

"Salamat naman," sabi niya, may bahagyang pagtatawa.

"Hindi ko sinasabing masama iyon," dagdag ni Mara nang mabilis. "Ako rin naman, ganoon din. Katangahan ang unang tawag ko dito, pero baka rin ito ang pinakatamang desisyon na nagawa ko sa buong buhay ko."

"O baka pinakamasama."

"Malalaman lang natin pagkatapos."

Sa loob ng jeep, habang tumatakbo sila sa madilim na daan patungong bayan, unti-unting tumahimik ang dalawa, hindi na dahil sa awkward na sitwasyon, kundi dahil sa isang uri ng katahimikang komportable — ang uring dumarating lamang kapag naunawaan na ng dalawang tao na sila ay nasa parehong bangka, gaano man kabaliw ang buong biyahe.

"Mara," tawag ni Adrian, sinira ang katahimikan.

"Ano?"

"Salamat," sabi niya, tahimik. "Para sa hindi pag-iwan sa akin doon."

Tumingin sa kanya si Mara, at sa liwanag ng buwan na dumadaloy sa bintana ng jeep, nakita niya ang totoong pasasalamat sa mata niya — hindi ang pasasalamat ng isang taong nakikipaglaro lang, kundi ng isang taong tunay na natatakot na maiwan mag-isa sa mundong hindi niya kilala.

"Hindi kita iiwan," sabi ni Mara, at sa pagsasabi niya nito, hindi niya alam kung pangako ba iyon para sa buong kasunduang gagawin nila, o para sa isang bagay na mas malalim, mas personal.

Marahil, sa oras na iyon, kahit siya mismo ay hindi pa alam ang sagot.

Ang alam lang niya ay ito: bukas, haharapin nila ang buong pamilya niya, at kahit ano pa ang mangyari pagkatapos noon, hindi na sila magiging pareho ng dalawang estrangherong nagkasalubong sa Terminal 3.