Chapter 6 — A Marriage Proposal Nobody Asked For

Nang malaman ni Mara na tunay pala ang sagot ni Adrian tungkol sa kanyang kalagayan — na totoong-totoo ang pagkalimot niya, hindi biro, hindi drama — saka lang tuluyang naramdaman ni Mara ang bigat ng ginagawa nila.

Kinabukasan, bago sila umalis papuntang bahay ng pamilya niya, dinala muna niya si Adrian sa isang maliit na klinika sa bayan, kung saan kilala niya ang doktor mula pa noong bata siya.

"Dr. Reyes," bati niya sa matandang lalaking may puting buhok, "kailangan ko ng tulong mo. Hindi para sa akin. Para sa kanya."

Sinuri ni Dr. Reyes si Adrian nang maigi — kinuha ang pulso niya, sinilip ang mga mata, tinanong ang mga simpleng katanungan tungkol sa petsa, lugar, mga pangunahing bagay — at pagkatapos, tumingin siya kay Mara nang seryoso.

"Retrograde amnesia," sabi niya. "Sa tingin ko. Pero kailangan niya ng tunay na eksaminasyon sa ospital, may CT scan, may MRI. Hindi ko ito magagawa dito."

"Hindi pwede," sabi ni Mara nang mabilis. "Kung pupunta kami sa malaking ospital, kailangan ng ID, kailangan ng records—"

Tumingin sa kanya si Dr. Reyes nang matagal, may bahagyang pag-aalala sa mukha niya na nagpahiwatig na alam niyang may kakaiba dito, pero pinili niyang hindi na itanong pa.

"Sige," sabi niya sa wakas. "Bibigyan ko kayo ng listahan ng mga dapat bantayan — pananakit ng ulo, pagsusuka, pagkahilo, pagbabago ng ugali. Kung lumala ang kahit isa sa mga ito, kailangan n'yo talagang pumunta sa ospital, kahit anong mangyari sa mga papeles."

Sa daan pabalik, tahimik na naglakad si Adrian sa tabi ni Mara, hawak-hawak ang listahan na binigay ng doktor.

"Hindi ka dapat nag-alala nang ganoon para sa akin," sabi niya.

"Hindi ako nag-aalala," sabi ni Mara, kahit alam niyang hindi rin ito buong-buong totoo. "Naiisip ko lang na kung mamamatay ka dahil sa amnesia mo habang kasama ako, mas lalala pa ang problema ko."

Napatawa si Adrian, at gusto man niyang paniwalaan ang biro niya, nakita niya ang totoong pag-aalala sa mga mata ni Mara.

Nang tanghali na, nagpasya sila na dumaan muna sa bahay ng magulang ni Mara bago ang planong pagkasal. Nang makarating sila sa harap ng malaking, lumang bahay na bato — bahay-ancestral ng pamilya Villanueva, may malawak na hardin at malaking veranda — huminga nang malalim si Mara.

"Handa ka na ba?" tanong niya kay Adrian.

"Hindi," sabi niya nang tapat. "Pero sabi mo, ganoon din naman ako sa airport."

Ngumiti si Mara sa katapatan niya. "Tama ka doon."

Bumukas ang p***o bago pa man sila makaabot dito, at lumabas ang nanay ni Mara — si Elena Villanueva, isang babaeng matipuno ang tindig at matalas ang mata, na kaagad tumitig sa estrangherong kasama ng kanyang anak.

"Mara," sabi niya, mabagal, "sino ito?"

"Nay," sabi ni Mara, huminga nang malalim, "ito si Adrian. Asawa ko."

Sa loob ng ilang segundo, walang bumitiw ng kahit isang salita sa buong veranda.

"Ano?" wika ng nanay niya sa wakas, boses na nanginginig sa pagitan ng galit at pagkabigla.

"Nagpakasal kami," sabi ni Mara, at ngayon lang niya narinig kung gaano kagaling maging kalabas ng mga salita sa katotohanan. "Sa Maynila. Kagabi."

"Mara Isabella Villanueva," sabi ng nanay niya, boses ngayon ay tumataas, "sasabihin mo sa akin na tumakas ka papuntang Maynila, nagpakasal sa isang lalaking hindi ko pa nakikita sa buong buhay ko, at bumalik ka rito na parang wala lang?"

"Oo po," sabi ni Mara, at kahit gustuhin niyang lumakas ang loob, naramdaman niyang nanginginig ang kamay niya.

Tumingin ang nanay niya kay Adrian, sinusuri siya mula ulo hanggang paa, at si Adrian, sa kanyang bahagi, ay tumayo lamang nang tahimik, tumango bilang paggalang, hindi rin tiyak kung ano ang dapat gawin.

"Ikaw," sabi ng nanay ni Mara sa kanya, "sino ang pamilya mo? Ano ang trabaho mo?"

Nagtingnan sina Mara at Adrian. Ito na ang unang tunay na pagsubok.

"Sa totoo lang po," sabi ni Adrian, dahan-dahan, "kailangan po natin ng mas mahabang usapan tungkol diyan."

Napakunot-noo ang nanay ni Mara. "Ano ang ibig sabihin niyan?"

"Nay," sabi ni Mara, hinawakan ang braso ng kanyang ina, "pumasok muna tayo sa loob. Mahaba ang kwento."

Sa loob ng bahay, sa hapag-kainan na dati'y saksi sa dose-dosenang mga pagpupulong ng pamilya tungkol sa kasunduan sa mga Araneta, humarap ngayon si Mara sa bagong hamon: kailangan niyang ipaliwanag sa buong pamilya niya kung bakit nagpakasal siya sa isang lalaking hindi niya alam kahit ang totoong pangalan.

At sa pagkakataong iyon, sa unang beses simula pa nang magsimula ang lahat kanina, nagsimulang isipin ni Mara: ano ba talaga ang ginawa ko?