Chapter 5

Chapter 5

Napansin ni Mara na kanina pa siya sinusuri ng tingin ng empleyado. Hindi niya alam kung bakit, kaya bahagya siyang napakunot ang noo.

"Miss? If you don't know, okay lang po. I'll just ask someone else."

Parang biglang natauhan ang babae. Agad na nagbago ang ekspresyon nito at mabilis na ngumiti.

"Oh, sorry, ma'am! The Human Resources Department is on the twenty-fourth floor. You can take the elevator directly from here."

Tumango si Mara.

"Thank you."

"You're welcome, ma'am. Please take care."

Bahagyang ngumiti si Mara bago naglakad papunta sa elevator.

Pagkaalis niya, hindi na napigilan ng mga babaeng naghihintay sa hallway na magtinginan. Halata sa kanilang mga mukha ang inggit at pagtataka nang malamang natanggap si Mara.

May ilan pang palihim na tumingin sa direksiyong nilakaran niya.

Maya-maya, isang babaeng halatang naiinip na sa paghihintay ang lumapit sa empleyado.

"Excuse me, miss. Can we go inside now?"

Nakatitig pa rin ang empleyado sa papalayong si Mara nang marinig ang tanong. Agad itong lumingon at ibinalik ang professional na ngiti sa mukha.

"Please follow me to the next interview location."

Napakunot ang noo ng ilang aplikante.

"Wait. Aren't we having our interviews here?"

Bahagyang ngumiti ang empleyado.

"The interviews in this room are already finished."

"What?"

Nagkatinginan ang mga babae. Kanina pa sila naghihintay sa labas ng opisina, kaya hindi nila maintindihan kung bakit biglang lilipat ng interview room.

Pero hindi na nagpaliwanag ang empleyado. Tumalikod na lamang ito at naglakad papunta sa kabilang hallway, dahilan upang mapilitang sumunod ang mga aplikante.

****

Paglabas ni Mara sa Altierra Tower, agad siyang napabuntong-hininga nang maluwag.

Muling tiningnan niya ang internship contract at temporary work certificate na hawak niya bago napangiti. Pakiramdam niya ay mas maliwanag ang sikat ng araw at mas magaan ang hangin sa paligid.

Sa wakas, may magandang nangyari rin sa buhay niya.

Sa loob ng nakaraang dalawang linggo, ito ang unang pagkakataong nakaramdam siya ng tunay na saya matapos ang lahat ng sakit at kahihiyang pinagdaanan niya.

Tatlong araw pa lamang ang nakalilipas mula nang umalis siya sa kanilang probinsya para lumuwas ng Maynila. Isang maleta at kaunting perang naipon niya noong college ang dala niya. Wala pa ngang sampung libong piso ang laman ng kanyang bank account, at alam niyang hindi iyon magtatagal sa Metro Manila.

Sa mahal ng mga bilihin dito, kahit isang simpleng full meal ay maaari nang umabot ng mahigit dalawang daang piso. Hindi niya alam kung gaano katagal siya mabubuhay sa kakaunting perang dala niya, pero isang bagay lang ang sigurado siya.

Kailangan niyang makahanap ng trabaho at makapagsimula ng bagong buhay sa lugar na ito. 

At hindi puwedeng basta anumang trabaho lamang. Kailangan niya ng disenteng trabaho na may magandang suweldo, sapat para mabuhay siya nang hindi umaasa sa ibang tao. 

Lalo na matapos ang mga salitang binitiwan niya bago tuluyang umalis sa kanilang probinsya.

"Kahit mamatay ako sa labas, hindi na ako hihingi ng kahit isang pisong duling sa inyo!"

Hanggang ngayon, malinaw pa rin sa kanyang pandinig ang sariling boses noong sinabi niya iyon. Sa sobrang galit at sama ng loob, hindi na niya naisip kung gaano kahirap panindigan ang mga salitang iyon.

Pero ngayong may trabaho na siya, kahit papaano ay nabawasan ang bigat na nararamdaman niya.

Napagtanto niyang mas masarap pala sa pakiramdam kapag alam mong kaya mong buhayin ang sarili mo. Hindi mo kailangang umasa sa iba para lamang makaramdam ng seguridad.

Muling tiningnan ni Mara ang mga dokumentong hawak niya bago maingat na inilagay ang mga iyon sa loob ng kanyang bag.

Kung puro masasakit na alaala lang din ang naghihintay sa kanya sa probinsya, mas mabuti pang huwag na muna siyang bumalik.

Huminga siya nang malalim at pinilit alisin sa isip ang mga pangyayaring ayaw na niyang maalala.

Napatingin siya sa paligid. Malawak ang mga kalsada sa Bonifacio Global City, at sunod-sunod ang mga sasakyang dumadaan. Sa magkabilang gilid ay may matataas na gusaling halos magkakatabi, habang ang mga taong nakasuot ng corporate attire ay nagmamadaling naglalakad sa mga sidewalk. 

Maririnig din sa paligid ang mga taong nag-uusap sa Filipino at English. May ilan ding mga dayuhang naglalakad at nakikipag-usap sa iba't ibang wika.

Lahat ng nakikita niya ay nagpapaalala kung gaano kaunlad at kabilis ang buhay sa Metro Manila.

Ibang-iba ito sa tahimik na lugar na kinalakihan niya.

At simula ngayon, kailangan na niyang masanay rito.

Napangiti siyang muli. Napakasarap sa pakiramdam na sa wakas, isa na siyang empleyado ng Altierra Group.

Dahil sa sobrang saya, ang una niyang naisip ay ibalita ang magandang balita sa matalik niyang kaibigang si Nicole Flores.

Kinuha niya ang cellphone mula sa bag at hinanap ang pangalan ni Nica sa contacts.

Pero bago pa niya mapindot ang call button, bigla siyang nagdalawang-isip.

“Wait. Mas maganda kung personal kong sasabihin,” aniya sa sarili.

Sigurado siyang matutuwa ang kaibigan kapag nalaman na natanggap siya sa kumpanyang pinagtatrabahuhan nito.

At mas masaya kung makikita niya mismo ang reaksiyon ni Nica.

Kaya sa halip na tumawag, agad siyang pumara ng taxi.

"Kuya, sa Altierra Lakeside Estates po."

Napatingin sa kanya ang driver sa rearview mirror.

"Sa may Alabang, ma'am?"

"Opo."

Pagkarinig sa pangalan ng lugar, bahagyang natawa ang driver.

"Ay, ma'am. Sosyal diyan. Pero pugad din daw ng bisyo at kalokohan 'yang lugar na 'yan."

Napataas ang kilay ni Mara. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng driver, pero hindi na siya nagtanong. Bahagya na lamang siyang ngumiti at tumingin sa labas ng bintana. 

Makalipas ang halos apatnapung minutong biyahe, sa wakas ay nakarating siya sa Altierra Lakeside Estates.

Pagkababa ng taxi, agad siyang napatingin sa napakalaking entrance gate ng exclusive residential development.

Sa pamamagitan ng magandang disenyo ng bakal na gate, tanaw ang isang malawak na artificial lake na umaabot nang halos isang daang metro ang lapad. Nakapaligid dito ang mga magagarang European-style villas, bawat isa ay may sariling malawak na bakuran at maayos na landscape.

Napakaganda ng buong lugar.

Kahit pangalawang beses na niya itong makita, hindi pa rin niya maiwasang mamangha.

Hindi basta-basta ang Altierra Lakeside Estates. Isa ito sa mga pinakamahal at pinaka-exclusive na residential developments ng Altierra Group sa Metro Manila.

Sa laki pa lamang ng lupang nasasakupan nito sa isang mamahaling bahagi ng Alabang, halatang napakalaking puhunan ang ginastos ng kumpanya.

Kung tutuusin, iilan lamang ang real estate companies sa Pilipinas na may kakayahang bumili at mag-develop ng ganito kalaking lupain sa isang prime location.

At hindi na lamang pera ang pinag-uusapan dito.

Kailangan din ng malakas na impluwensya, koneksyon, at kapangyarihan para makapagtayo ng ganitong klaseng development.

Napailing si Mara sa paghanga. Pangalawang beses na niyang makapunta sa lugar. Ang una ay tatlong araw na ang nakalilipas, noong bagong dating pa lamang siya sa Maynila.

Nagkataong day off ni Nica noong araw na iyon, kaya personal siyang isinama ng kaibigan para ipakita ang isa sa mga luxury properties na hawak ng kumpanya.

Labingwalong taon nang magkaibigan sina Mara at Nica. Simula kindergarten, halos hindi na sila mapaghiwalay. Magkasama silang lumaki at nag-aral hanggang high school bago sila nagkahiwalay ng lugar noong college.

Nanatili si Mara sa kanilang probinsya para mag-aral sa isang university, habang si Nica naman ay lumuwas ng Maynila kasama ang kanyang mga magulang dahil sa trabaho ng mga ito.

Dito na rin nag-college si Nica.

Noong senior year nito, nag-apply ito bilang intern sa Altierra Group at kalaunan ay natanggap na magtrabaho sa kanilang sales division.

Kaya halos isang taon na rin itong nagtatrabaho sa sales office ng Altierra Lakeside Estates.

At ngayon, sa wakas, magiging magkatrabaho na rin sila.

Napangiti si Mara sa naisip. Siguradong matutuwa 'yon kapag nalaman ni Nica hired na si Mara.

Agad siyang naglakad papunta sa main entrance. Balak niyang sorpresahin ang kaibigan habang nagtatrabaho ito. Pero bago pa siya tuluyang makarating sa gate, bigla siyang napalingon nang makarinig ng sunod-sunod na malalakas na busina.

Beep! Beep! Beep!

Napakunot ang noo niya.

Pagtingin sa direksiyong pinanggagalingan ng ingay, nakita niya ang isang matingkad na dilaw na Lotus sports car na nakahinto sa likod ng security barrier.

Dahan-dahang tumataas ang harang, pero halatang naiinip na ang taong nasa loob ng sasakyan.

Sa driver's seat ay may isang middle-aged woman na nakasuot ng malaking sunglasses. Maayos ang buhok nito at halatang mamahalin ang damit. Bahagyang nakasimangot ang babae habang mahigpit na hawak ang manibela.

Paulit-ulit nitong pinipindot ang busina, na para bang nagmamadali ito. 

Napataas ang kilay ni Mara. Hindi niya maiwasang mapatingin sa mamahaling sports car. Sa tantiya niya, nagkakahalaga iyon ng ilang milyong piso. 

Ano pa kayang problema ng isang babaeng kayang bumili ng ganyang kamahal na kotse?

Bahagya siyang napailing.

Baka naman pati siya, hindi na makabili ng bahay sa sobrang mahal ng real estate ngayon?

Pero agad din niyang natawa sa sariling naisip.

Sa itsura pa lang ng sasakyan nito, halatang hindi problema sa pera ang dahilan ng pagkainis ng babae.

Akala ni Mara, isa lamang itong mayamang babaeng masama ang timpla. Hindi niya alam na ilang minuto lang ang lilipas, magkakaroon siya ng dahilan para magalit din dito.