Chapter 2

Chapter 2

Alam niyang hindi ordinaryong kumpanya ang Altierra Group. Isa ito sa pinakamalaking real estate developers sa Pilipinas at kabilang sa mga kilalang pangalan sa international property industry. Kaya hindi na siya nagtaka nang malaman niyang mahigpit ang kanilang hiring process.

Pero ang unang dalawang interview naman niya ay maayos.

Noong first round, normal lamang ang mga tanong ng HR tungkol sa kanyang educational background, qualifications, at personal information. Sa second round naman, sinubukan ang communication skills niya, kaalaman tungkol sa real estate sales, at kakayahang makipag-usap sa foreign clients.

Wala namang naging problema.

Kaya bakit parang lahat ng lumalabas sa final interview ay galit na galit?

Hindi pa lumilipas ang tatlong minuto nang muling bumukas ang p***o.

Sa pagkakataong ito, tatlong aplikante ang magkakasunod na lumabas. Lahat sila ay nakasimangot, at halatang may gustong sabihin pero pinipigilan lamang ang sarili.

Nang dumaan ang isa sa tabi ni Mara, narinig niyang bumulong ito.

"Damn! Are they crazy?!"

Nanlaki ang mga mata ni Mara. Lalo siyang kinabahan. Ano ba talagang nangyayari sa loob? Bakit parang lahat ng lumalabas ay gusto nang magmura? Anong klaseng interview ba ang ginagawa nila roon?

Hindi na napigilan ni Mara na mag-isip ng kung anu-anong posibilidad. Baka sobrang hirap ng mga tanong. Baka pinapahiya ng interviewer ang mga aplikante. O baka naman may kakaibang test na kailangan nilang gawin. 

Pero bago pa siya makapag-isip ng iba, lumapit na ang babaeng empleyado at sinenyasan silang pumasok.

"Please come in, ladies."

Mahigpit na hinawakan ni Mara ang interview slip na nasa kanyang kamay bago huminga nang malalim. 

Okay, Mara. Kaya mo 'to. Dalawang rounds na ang naipasa mo. Isa na lang. 

Tahimik siyang sumunod sa tatlong babae papasok sa silid.

Pagkabukas ng p***o, isang maikling hallway muna ang bumungad sa kanila. Naglakad sila nang ilang hakbang bago lumiko sa kaliwa, kung saan bumungad ang isang napakalawak na opisina.

Napatingin si Mara sa paligid. 

Grabe. Ang laki! 

Sa tantiya niya, hindi bababa sa isang daang square meters ang lawak ng silid. Malinis ang interior, makapal ang carpet, at may malalaking glass windows sa isang bahagi. Halos walang dekorasyong nakalagay, kaya mas lalo pang lumawak ang tingin niya sa lugar.

Ang nakapagtataka, sa sobrang laki ng opisina, iisa lamang ang mesang nasa pinakadulo.

Isa itong malaking executive desk na gawa sa dark wood. May desktop computer sa ibabaw nito, ilang folders, at isang maliit na nameplate na may nakasulat na:

MARKETING DIRECTOR 

May nakaupo sa likod ng mesa. Isang lalaki, pero hindi nila makita ang mukha nito.

Napakalaki ng computer monitor na nakapatong sa desk, at direktang nakaharap iyon sa lalaking nakaupo. Ang likod naman ng monitor ang nakaharap sa kanilang apat. Bukod doon, nakasandal pa nang malalim ang lalaki sa mataas na leather executive chair, kaya halos buong mukha at katawan nito ay natatakpan ng screen.

Mula sa kinatatayuan ni Mara, ang nakikita lamang niya ay ang isang braso nitong nakapatong sa armrest at ang bahagi ng striped long-sleeved shirt na suot nito.

Hindi rin sila makalapit basta-basta dahil ilang metro ang pagitan nila sa mesa. Kung gusto nilang makita ang mukha ng director, kailangan pa nilang lumapit at sumilip sa gilid ng monitor.

At siyempre, walang aplikanteng maglalakas-loob na gawin iyon.

Napakunot ang noo ni Mara. Ganito pala ang final interview?

Akala niya ay haharap sila sa isang seryosong panel ng mga executive. Inaasahan niyang may mahabang conference table, ilang interviewers, at maraming dokumentong nakapatong sa harapan nila.

Pero ngayon, apat silang nakatayo sa gitna ng napakalaking opisina habang ang taong mag-iinterview sa kanila ay nakatago lamang sa likod ng computer.

Maging ang tatlong babaeng kasama niya ay halatang nagulat sa kakaibang setup.

Matapos silang ihatid ng empleyado, agad itong tumalikod at lumabas ng silid.

Ilang segundo ang lumipas na walang nagsasalita. Nakatayo lamang silang apat habang naghihintay kung sino ang unang magsisimula.

Napatingin si Mara sa malaking monitor. Hindi niya alam kung dapat ba silang bumati o magpakilala muna.

Pero bago pa siya makapagdesisyon, isang mababa at malamig na boses ng lalaki ang biglang narinig mula sa likod ng computer.

"Those who've had plastic surgery, get out." 

Natigilan si Mara. Bahagyang napataas ang kanyang kilay.

Akala niya ay mali lamang ang pagkakarinig niya. Maging ang tatlong babaeng kasama niya ay hindi agad nakagalaw sa gulat.

Walang introductory greeting. Walang pagpapakilala. Wala ring tanong tungkol sa kanilang qualifications.

Iyon agad ang unang sinabi ng director.

Napatingin tuloy si Mara sa babaeng mukhang Korean actress na nakatayo sa kanyang kaliwa. Ngunit nang mapansin nitong nakatingin siya, agad itong sumimangot.

"What?" inis na tanong ng babae.

Mabilis na umiling si Mara. "Wala."

Muli na ibinalik ni Mara ang tingin niya sa malaking computer.

Ilang segundo pa ang lumipas bago muling narinig ang boses ng lalaki. Sa pagkakataong ito, mas halata na ang pagkainip sa tono nito.

"Mahina ba ang pandinig ninyo? I said, anyone who's had plastic surgery, leave."

Napakagat sa labi si Mara. Hindi niya alam kung bakit kailangan pang itanong iyon sa isang job interview. Sa pagkakaalam niya, wala namang kinalaman ang pagpaparetoke sa kakayahang magbenta ng real estate properties. Pero dahil aplikante lamang siya, mas pinili niyang manahimik.

Wala pa ring gumagalaw sa kanilang apat.

Maya-maya, narinig nila ang mahinang pag-click ng mouse mula sa likod ng monitor.

Pagkatapos ay muling nagsalita ang director. 

"Trisha Uy."

Biglang nanigas ang babaeng mukhang Korean actress kaya napatingin si Mara rito.

"You had your nose done at a cosmetic surgery clinic in Makati back in 2009,” salaysay ng director.

Unti-unting namutla ang mukha ni Trisha. "Excuse me?"

"The following year, you went back to the same clinic for inner canthoplasty. Two years later, you flew to South Korea and underwent jaw contouring and forehead augmentation at a cosmetic surgery hospital in Seoul,” pagpapatuloy ng lalaki.

Natahimik ang buong opisina. Hindi makapaniwalang nakatingin si Mara sa babaeng nasa tabi niya. Hindi rin niya inakalang pati iyon ay alam ng director.

Pero hindi pa tapos ang director. "And just last year, you also had Botox injections at another clinic here in Metro Manila." 

Bahagyang gumalaw ang braso ng lalaki sa likod ng monitor, na para bang may binabasa lamang siyang ordinaryong report.

Samantalang ang babaeng tinutukoy nito ay halos hindi na makapagsalita sa sobrang gulat.

Hindi na alam ni Mara kung ano ang mas nakakagulat. Ang dami ng cosmetic procedures na ginawa ni Trisha o ang katotohanang alam ng director ang napakadetalyadong impormasyon tungkol dito.

Bigla niya na lang naisip kung may sariling detective agency kaya ang kumpanyang ito.

Napatingin si Mara sa malaking monitor. Hindi pa rin niya makita ang mukha ng lalaki, pero sa tono ng pananalita nito, halatang wala itong pakialam kung napapahiya ang babaeng kaharap niya.

Maya-maya, narinig nilang bahagyang tumawa ang director.

"Miss Uy, I just have one question. Sa dami ng pinagawa mo sa mukha mo... does your own mother still recognize you?" 

Nanlaki ang mga mata ni Mara sa sinabi nito, agad siyang napatingin kay Trisha. Ang babaeng kanina ay tahimik na nag-aayos ng makeup ay ngayo'y pulang-pula na ang mukha. Halatang nanginginig ang mga labi nito sa galit. 

Nanatiling tahimik ang director sa likod ng computer matapos ang nakakagulat nitong tanong.

Napalunok si Mara.

Kung ganito pa lang ang simula, paano pa kaya ang susunod?