Chapter 4

Chapter 4

Ilang segundong nakatayo si Mara habang pilit na iniintindi ang ibig sabihin ng director. Dahil sa mga naunang tanong nito sa ibang aplikante, inakala niyang kailangan niyang ipaliwanag ang sarili niyang background.

Kaya matapos huminga nang malalim, nagsimula siyang magsalita.

"First of all, sir, I've never undergone plastic surgery. Wala rin po akong naging relasyon sa married man, at hindi po ako gumamit ng connections para makapasok sa company."

Tahimik ang director. Dahil wala itong sinasabi, ipinagpatuloy niya.

"To be honest, medyo pasaway po ako noong junior at senior high school. May ilang beses po akong nasangkot sa away at nakatanggap ng disciplinary warnings, pero nagbago naman po ako noong college."

Bahagya siyang tumigil bago muling nagsalita.

"Consistent scholar po ako sa university at naging outstanding class officer din. As for my family, may maliit pong posisyon ang father ko sa local government sa province namin, pero never ko pong ginamit ang pangalan niya para makakuha ng special treatment."

Hindi pa rin umiimik ang lalaki kaya mas lalong kinakabahan si Mara.

"I also got into a prestigious high school and university through my own efforts. Wala pong tumulong sa akin para makapasok doon."

Hindi namalayan ni Mara na halos lahat ng personal na impormasyon tungkol sa kanya ay ikinukuwento na niya.

Sa totoo lang, hindi niya alam kung gaano karami ang nalalaman ng director tungkol sa kanyang nakaraan. Iniisip niya na baka pati 'yong pagkuha ng pera sa wallet ng Mama niya para lamang makabili ng pocketbooks noong high school, ay alam nito? 

"Miss Castillo."

Bigla siyang natahimik.

"Yes, sir?"

"Excuse me, but I was actually asking about your professional expertise."

Napakurap si Mara. "What?"

"According to your resume, you're proficient in six languages, including Filipino. I'd like you to demonstrate your communication skills in the other five." 

Sandaling tumigil ang lalaki bago nagpatuloy.

"To be honest, I'm not particularly interested in what you did during junior or senior high school."

Napatulala si Mara. Gusto niyang maglaho sa kinatatayuan niya. Iyon lang pala ang gusto nitong malaman? Ang language proficiency niya?

Malinaw ang kanyang pronunciation at maayos ang pagkakabuo ng bawat pangungusap. Pagkatapos ay lumipat siya sa Japanese, French, Spanish, at Mandarin.

Ipinakita niya ang kakayahan niyang makipag-usap sa iba't ibang wika, na para bang may kaharap siyang mga kliyenteng nagmula sa iba't ibang bansa.

Hindi naman ito mahirap para sa kanya. Sa katunayan, ito ang isa sa mga bagay na talagang pinagkadalubhasaan niya noong kolehiyo

At habang nagsasalita, unti-unti ring nabawasan ang kanyang kaba.

Nang matapos, maayos siyang tumayo at bahagyang yumuko.

"That's all, sir." 

Muling bumalot ang katahimikan sa malaking opisina.

Napatingin si Mara sa computer monitor sa ibabaw ng mesa, naghihintay sa magiging reaksiyon ng director.

Hindi niya makita ang mukha nito kaya hindi niya malaman kung nasiyahan ba ito sa kanyang performance.

Makalipas ang ilang sandali, muling nagsalita ang lalaki.

"Miss Castillo, according to your background information, you've been in a long-term relationship with someone from your hometown."

Biglang natigilan si Mara.

"The man is still living in your province, correct?"

Hindi agad siya nakasagot.

May kung anong mabigat na pakiramdam na biglang bumalot sa kanyang dibdib.

"Do you have any plans of getting married or moving back to your province to live with him in the near future?"

Sa lahat ng tanong na narinig niya mula nang pumasok sa silid, iyon ang pinakaayaw niyang marinig. Kanina, kahit gaano ka-awkward ang mga tanong, nagagawa pa rin niyang mag-isip ng isasagot. Pero ngayon, parang biglang nagulo ang lahat ng nasa isip niya. 

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Mara. Pilit niyang iniiwasang maalala ang mga pangyayaring ilang araw pa lamang niyang sinusubukang kalimutan. 

Ang mga masasakit na salita.

Ang mga pangakong napako.

At ang mga pangarap na akala niya ay magkakatotoo.

Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamay habang pilit na pinapakalma ang sarili. Bahagya siyang umiwas ng tingin at pinilit panatilihing maayos ang kanyang boses. 

"We've already broken up." 

Maikli ngunit malamig ang naging sagot ni Mara. Ilang segundong katahimikan ang lumipas habang hinihintay niya ang magiging reaksiyon ng director.

Maya-maya, narinig niya ang boses nito.

"Alright. You may leave now."

Napatingin si Mara sa monitor. Iyon na? Tapos na ang interview nang hindi man lang niya nalaman kung pasado siya o hindi?

"Thank you for your time, sir," magalang niyang sabi.

Mahigpit na hawak ni Mara ang kanyang interview slip habang bahagyang yumuko sa direksiyon ng malaking computer monitor. Pagkatapos ay tumalikod siya at naglakad papunta sa p***o. Ngunit tatlong hakbang pa lamang ang nagagawa niya nang biglang magsalita ang director.

"Proceed to the HR Department." 

Agad na huminto si Mara. Dahan-dahan siyang lumingon sa malaking mesa bago nagtanong nang may pag-aalinlangan.

"Sir, does that mean... I'm hired?"

"Hmm."

Iyon lang ang isinagot ng lalaki. Isang maikling tunog pero para kay Mara, sapat na iyon para biglang mawala ang lahat ng kaba at pagkadismayang naramdaman niya kanina. Parang isang himala ang nangyari sa kanya. Ilang segundo pa lang ang nakalilipas, akala niya ay wala na siyang pag-asa, pero ngayon ay bigla niyang nalaman na natanggap pala siya. 

“Hala! May trabaho na ako!” usal ni Mara sa isip.

Halos hindi niya mapigilan ang ngiti sa kanyang mukha. Dahil sa sobrang tuwa, sunod-sunod siyang yumuko sa direksiyon ng malaking monitor. 

"Thank you so much, Director! Thank you for giving me this opportunity!"

Walang sumagot mula sa likod ng computer.

Pero wala nang pakialam si Mara. Ayaw na rin niyang magtagal at baka kung ano pa ang masabi niya sa sobrang saya. Muli siyang nagpasalamat bago mabilis na lumabas ng opisina.

Paglabas niya, marami pa ring aplikanteng naghihintay sa hallway. Dahil siya ang pinakahuling lumabas sa kanilang batch, hindi na nag-abala ang babaeng empleyado na tingnan siya. Sa halip, agad nitong itinuro ang direksiyon ng elevator.

"Ma'am, you can take the elevator over there to exit the building."

Bahagyang natigilan si Mara. Napangiti siya nang medyo nahihiya bago magalang na nagtanong.

"Excuse me, miss. May I ask kung saang floor po ang Human Resources Department?"

Biglang napatingin sa kanya ang empleyado.

"HR Department?"

"Yes po."

Sa pagkakataong iyon, hindi na napigilan ng babae na suriin siyang mabuti mula ulo hanggang paa.

Hindi naman pandak si Mara. Sa taas niyang 167 centimeters, maituturing na siyang matangkad. Pero kung ikukumpara sa ibang babaeng nag-apply sa Altierra, hindi rin naman siya ganoon kapansin-pansin. Karamihan sa mga aplikante ay mahigit 165 centimeters ang taas, at marami rin ang umaabot ng 170 centimeters.

Maganda rin naman ang mukha ni Mara. May hugis-itlog siyang mukha, malalaking mata na bahagyang pataas ang mga sulok, at mahahabang pilikmata na nagbibigay sa kanya ng natural na charm. Hindi man kasingtangos ng ilong ng mga babaeng may European features ang kanyang ilong, maayos naman ang hugis nito. Mayroon din siyang maliliit ngunit malaman na labi na bumabagay sa kanyang mukha.

Sa kabuuan, maganda si Mara, pero hindi iyong tipong agad na mapapansin sa gitna ng maraming magagandang babae. Hindi rin gaanong kapansin-pansin ang kanyang dibdib at balakang kung ikukumpara sa ibang aplikanteng nakasuot ng mamahaling fitted dresses.

Kaya lalo lamang nagtaka ang empleyado. Dahil paano nakapasa ang babaeng ito?

Sa tagal nitong nagtatrabaho sa Altierra, alam niyang napakahirap makakuha ng approval mula sa director na nasa loob ng opisina. Marami nang aplikanteng may magagandang credentials at matataas na koneksyon ang hindi nakalusot sa final interview. 

Pero ang babaeng nasa harapan niya ngayon ay mukhang bagong graduate lamang. Ano kayang nakita sa kanya ng director?