Chapter 8

Hindi nakatulog nang maayos si Nicole Sevilla matapos matanggap ang huling mensahe.

[Sa ngayon, sapat nang malaman mong may isang taong nagmamasid sa pamilyang Martinez.]

Paulit-ulit niyang binasa ang mga salitang iyon. Sa tuwing titingnan niya ang bintana, hindi niya maiwasang isipin na baka may taong nakatayo sa dilim, naghihintay lamang ng pagkakataong makita ang bawat kilos nila.

Ngunit higit sa takot, may isang bagay na hindi niya maintindihan.Bakit siya ang kinokontak ng taong iyon? Kung ang layunin nito ay sirain ang pagsasama nina Selena at Christopher, bakit hindi na lamang nito direktang kausapin si Selena? Bakit kailangan pa siyang idamay?

Napahawak si Nicole sa kaniyang noo.  

Marahil ay mas mabuting sabihin na niya kay Selena ang tungkol sa mga mensahe. Ngunit paano niya ipaliliwanag kung bakit hindi niya agad sinabi ang lahat? At paano kung magtanong ang kaibigan kung bakit tila interesado rin siya sa nakaraan ni Christopher?  

Hindi niya kayang sagutin ang mga tanong na iyon nang hindi inilalantad ang damdaming matagal na niyang itinatago. In her mind, lalo siya nagkaroon ng lakas ng loob sa kanyang pinaplano.  Nagkaroon siya ng pag-asa na mas mapalapit kay Christopher habang may sumisira sa relasyon ng magasawa. 

Sa halip na tumawag kay Selena, pinatay niya ang cellphone at pinilit matulog. Bukas na lamang niya iisipin ang lahat.

Ngunit hindi niya alam na ang mga problemang pilit niyang iniiwasan ay magsisimula nang makaapekto sa buhay na matagal na niyang pinanghahawakan.

Kinabukasan, nadatnan ni Nicole si Selena sa hardin ng mansiyon. May hawak itong isang tasa ng kape habang nakaupo sa tabi ng maliit na mesa. Sa harap nito ay nakalatag ang ilang dokumento mula sa klinika.

“BFF, nandito ka lang pala,” bati ni Nicole.

Napatingin si Selena at ngumiti nang bahagya.

“Gusto ko munang magpahangin. Sumasakit ang ulo ko sa dami kong iniisip.”

Umupo si Nicole sa tabi niya.

“May kinalaman pa rin ba kay Christopher?”

“Hindi lang kay Christopher.” Napabuntong-hininga si Selena. “Pati ang tungkol sa atin.”

Napatingin si Nicole sa mga dokumento.

“Ang surrogacy?”

Tumango si Selena.

“Kahapon, tinawagan ko ang klinika. Sinabi nilang maaari tayong bumalik para sa follow-up consultation bago magpasya kung kailan ang susunod na pagtatangka.”

“That’s great.  Right?”

“I don’t know.” Tumingin si Selena sa kaibigan. “Gusto ko pa ring magkaroon ng anak, Nicole. Pangarap ko iyon simula pa noong ikasal kami ni Christopher. Pero natatakot akong baka lalo lamang akong masaktan kapag nabigo na naman tayo.”

Hindi agad nakasagot si Nicole. Alam niyang hindi simpleng bagay para kay Selena ang bawat negatibong resulta. Nakita niya kung paano madepress at umiyak ang kaibigan sa tuwing nabibigo ang kanilang pagtatangka. Narinig niya ang paulit-ulit nitong paghingi ng tawad kay Christopher, na para bang kasalanan nitong hindi pa sila nagkakaroon ng anak.

Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, may sarili rin siyang pangambang hindi niya kayang sabihin. Kung tuluyan nang susuko si Selena, ano na ang magiging papel niya sa buhay ng mga Martinez?

“I understand, if you still need to rest, hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo ,” sabi ni Nicole. 

“But I still want and always excited to try it.”

Bahagyang kumirot ang dibdib ni Nicole.

“Kung ganoon, sasamahan kita.”

Hinawakan ni Selena ang kaniyang kamay.

“Alam mo, BFF, I’m so happy to have you as my best friend. Hindi lahat ng tao ay handang gawin ang ginagawa mo para sa akin.”

Napayuko si Nicole.

Kung alam lamang ni Selena na may mga pagkakataong naiisip niyang hindi na lamang maging kaibigan nito, marahil ay hindi na siya nito hahawakan nang ganoon katiwala.

“I will do everything to help you, Selena.” sagot niya.

At sa sandaling iyon, alam niyang totoo ang sinabi niya. Subalit sa likod ng kanyang pagtulong ay may kaakibat na masamang intention.

Nang araw ding iyon, bumalik si Christopher sa mansiyon bago magtanghali.

Nagulat si Selena nang makita ang asawa sa sala.

“Akala ko, nasa opisina ka.”

“Natapos nang mas maaga ang meeting.”

Inilapag ni Christopher ang kaniyang briefcase sa tabi ng sofa. Pagkatapos ay lumapit siya sa asawa at hinalikan ito sa noo.

“How are you?”

“I’m good.”

Tiningnan siya ni Christopher na para bang alam niyang hindi iyon ang buong katotohanan.

“Selena, about last night…”

“Christopher, ayoko na munang pag-usapan si Isabelle.”

“But we have to.”

“Kung ganoon, tell me everything.”

Natahimik ang lalaki. Hindi na nakapagtimpi si Selena.

“Hindi ko maintindihan kung bakit napakahirap para sa iyo na sabihin kung ano ang naging relasyon ninyo. Hindi ko hinihinging baguhin mo ang nakaraan mo. Gusto ko lang malaman kung may dahilan ba para mag-alala ako.”

“I told you, there’s nothing to worry about.”

“Kung ganoon, bakit hindi mo ako masagot nang diretso?”

Napahinga nang malalim si Christopher.

“Dahil may mga bagay akong kailangang ayusin bago ko maipaliwanag sa iyo ang lahat.”

“Paano kung ayaw kong maghintay?”

Saglit na natigilan ang lalaki. Marahil ay hindi niya inaasahang maririnig ang ganoong tanong mula sa asawa.  Lumapit si Christopher at hinawakan ang magkabilang kamay ni Selena.

“Ayokong mawala ka, mahal na mahal kita.”

Napatingin si Selena sa kaniya.

“Kung ganoon, huwag mong iparamdam sa akin na ako ang huling taong makaaalam ng mga nangyayari sa buhay mo.”

Walang naisagot si Christopher. Sa halip, niyakap niya ang asawa. Hindi agad gumanti ng yakap si Selena. Ngunit makalipas ang ilang segundo, marahan din niyang ipinatong ang mga kamay sa likod ng lalaki.