Chapter 2

FLORA

Alas-singko ako sinundo ni Luke. Hindi kami gaanong nag-usap sa loob ng sasakyan. Ano pa nga ba ang dapat naming pag-usapan? May dalawang posibilidad lang naman ang naghihintay sa amin. P’wedeng mapatunayan naming mali siya. O kaya naman tuluyan nang magbago ang buong buhay namin.

Mabilis kaming nakarating sa White Castle Resort sa loob ng Tagaytay Estate. Maganda ang landscaping ng lugar kung saan napapalibutan ng iba’t ibang klase ng bulaklak, matataas na puno, at cozy fairy lights na nakakadagdag sa romantic ambiance ng lugar. Sobrang kapal din ng hamog na nakapalibot sa paligid—sobrang perfect para sa mga magkasintahan. 

Ang sabi ni Luke, ni-reserve ng asawa ko ang buong resort, kaya walang ibang bisitang maaaring makapasok doon. But Luke had a handful of ways to get there. Mukhang pinaghandaan niya talaga ang lahat.

Ilang saglit pa, dalawang empleyado ang naghihintay sa amin sa lobby. Binigyan ni Luke ng ilang lilibuhin ang staff at agad kaming iginaya nito sa service door, hanggang sa makapasok kami sa private garden. Napansin kong kanina pa masama ang panahon, sensyales na babagsak na ang ulan anumang oras noon. Para bang nakikidamlamhati sa amin pati ang makulimlim na kalangitan. 

“Kailangan nating kumilos agad,” mahina ngunit mariing sabi ni Luke.

Tahimik kaming naglakad sa gilid ng mga puno. Ang lakas ng kabog ng puso ko habang umaasang hindi ko makikita ang asawa ko roon. Isang bagay na magpapatunay na hindi ako naging tanga. Pero muli akong nabigo dahil naroon talaga siya. 

Si Dony. 

Nakatayo siya sa pagitan ng dalawang puno, nakasuot ng corporate attire na madalas niyang suot tuwing uma-attend ng business convention. Nakatiklop pa ang manggas hanggang siko, at may hawak na wine glass sa isang kamay. Habang kabilang braso niya’y malambing na nakahilig ang ulo ni Agatha. 

Sobrang kaswal ng kilos ng kaibigan ko na para bang matagal na nitong ginagawa ‘yon. As if she truly belonged there. At ang pinakamasakit? Nagtatawanan sila na para bang may sarili silang mundo na sila lamang ang nakakaintindi. Nanigas ako mula sa kinatatayuan at nanikip ang dibdib ko. For a second there, I couldn’t feel my legs. 

No, no, no! Hiyaw ng isip ko. Gusto kong sumigaw pero ‘di ko magawa. Kung ‘di pa huminto sa tabi ko si Luke ay ‘di ako babalikan ng ulirat. Mataman niya akong tinitigan na tila inaaral ang ekspresyon ng mukha ko. And there I was, still glued to the ground. I felt like dying except that I was breathing. 

Nanginginig ang mga kamay ko nang kunin ko ang cellphone sa loob ng purse. Tinawagan ko agad si Dony, at nakita kong bahagya niyang sinilip ang screen ng kanyang cellphone. May sinabi siya kay Agatha at umirap naman ang hitad. Pagkatapos, saka pa lang niya sinagot ang tawag ko. 

“Baby,” anas niya. 

His warm, seductive voice slithered through my ear. Walang bakas ng kaba o tensyon. Normal na normal na tila ba hindi ito nagtataksil sa kanya. 

“I’ve been thinking of you now. Miss na miss na kita agad.”

Sumakit ang lalamunan ko pero pinilit kong magsalita.

“Nasaan ka ngayon?”

“Nasa opisina.”

Ang galing talaga niyang magsinungaling! Lalo tuloy sumikip ang dibdib ko at nagsimula na rin akong mag-panic attack. 

“Tambak ang trabaho ko ngayon, pero ikaw pa rin ang laman ng isip ko. Nakapagpahinga ka ba nang maayos? Ang himbing na himbing ng tulog mo kanina bago ako umalis. You look lovely while asleep.” Huminto siya sandali at saka nagpatuloy. “Miss mo na rin ba ako, baby?”

“Of course,” sabi ko. “I miss you more.”

Narinig ko ang mahina niyang pagtawa, dahilan para lalong humigpit ang hawak ko sa cellphone. 

“Anyway, tatawagan kita mamaya bago ka matulog, ha? ‘Wag kang magpupuyat.”

At pagkatapos, mabilis din niyang pinutol ang tawag. Ibinalik niya ang phone sa bulsa bago muling bumaling kay Agatha. Pinulupot ng hitad ang mga braso sa leeg ni Dony at saka hinalikan siya nito. My heart bled even more when Dony kissed her like the way he used to kiss me. 

Sa isang iglap bumuhos ang malakas na ulan. Basang-basang ang damit ko pero hindi ako umalis. Andon lang ako, nakatayo sa gitna ng ulan habang pinapanood silang magkayakap. Uminit ang mga mata ko at tumulo ang mga luha kong humalo sa tubig-ulan. Mayamaya, may kung anong sinabi si Dony na ikinatawa ni Agatha. Sumandal ang hitad sa puno habang dumagan sa kanya ang asawa ko. Parang kabisado ng mga kamay ni Dony kung saan dapat hawakan si Agatha. 

Marahil ilang beses na nilang ginawa iyon. Mali. Malamang nag-sex na sila. Pakiramdam ko, tatakasan na ako ng bait. Tagos hanggang buto ang sakit at animo biglang nawala ang hangin sa mga baga ko. Right there and then, the world collapsed on my feet. Muntik na akong mabuwal, buti na lang mabilis akong inalalayan ni Luke. Marahan niyang hinawakan ang braso ko at inakay niya ako papunta sa may lilim. 

“Halika na,” mahina niyang sabi. “Nakita mo na ang kailangan mong makita.”

Hinayaan ko siyang hilahin ako palayo. Palayo sa ulan. Palayo sa lahat ng akala ko’y akin. Palayo sa lalaking wagas kong minahal. Tama si Luke. Sapat na ang nakita ko. Sapat para makumpirma kong walang halaga ang bawat bulaklak na ipinadala sa akin ni Dony. Ang bawat tawag, ang bawat katagang mahal kita. Ang bawat halik tuwing umaga, at bawat pangakong ako lang nais niyang makapiling habang buhay. 

Wala akong halaga para sa kanya. Dahil do’n, na-realize kong nasayang lang ang dalawang taon ng buhay ko. Walang kapantay ang sakit pero hindi ako naghurumentado. Hindi ako napaluhod gaya ng mga babaeng napapanood ko sa pelikula. Naglakad lang ako sa tabi ng isang lalaking hindi ko naman lubusang kilala. Umiikot ang paulit-ulit na tanong sa isip ko habang ipinagkrus ko ang braso sa dibdib ko. 

May mali ba sa akin? 

May ginawa ba akong hindi niya nagustuhan? 

Saan ako nagkulang?