로그인Sa loob ng villa, makapal pa rin ang usok mula sa gas na pinakawalan kanina. Pero sa gitna ng kaguluhan.. nakatayo si Luna.Tuwid.Matatag.At… hindi na naaapektuhan.Napaatras si Bianca, halatang nagulat.“I-impossible…”Napatingin siya kay Luna mula ulo hanggang paa.“Akala mo ba… mahuhulog ulit ako sa bitag mo?” malamig na sabi ni Luna.Bahagya siyang ngumiti.“ Nagkakamali ka.”Unti-unting nagbago ang aura ni Luna.Hindi na siya yung Luna na kilala nila.Hindi na yung mahinhin.Hindi na yung elegante lang.Kundi…isang taong kayang pumatay kung kinakailangan.Biglang…may tumutok na pulang ilaw sa noo ni Bianca.Nanlaki ang mata niya.“Sniper…” nanginginig niyang sabi.Tahimik ang paligid.Hanggang sa may boses na narinig sa earpiece ni Luna.“Target locked.”Napalunok si Bianca.“Don’t move,” malamig na boses ng sniper mula sa communication device. “One wrong move… you’re dead.”Napalingon si Bianca kay Luna.“Sino ka ba talaga…”Pero bago pa siya makasagot…Crash!Biglang nabas
Gabi na nang tuluyang mabuo ang plano nina Luna at Victor. Nakalatag sa kama ang laptop, ilang printed maps, at mga notes na puno ng detalye tungkol sa galaw ni Bianca.Tahimik pero mabigat ang atmosphere.“This is the location,” sabi ni Victor habang tinuturo ang isang punto sa screen. “Private villa… outskirts ng city. High security, exclusive guests only.”Napatingin si Luna.“Same pattern,” mahina niyang sabi. “Fake modeling invite… then auction.”Tumango si Victor.“Yeah. And this time… mas malaki ang event.”Napakuyom ang kamao ni Luna.“Then mas kailangan natin itong tapusin.”Nagbihis si Luna ng all-black outfit. Fit na fit sa katawan niya, flexible para sa galaw. Naka-boots siya, may hidden knife sa gilid, at maliit na firearm sa hita.Si Victor naman ay naka tactical gear din, pero may halong style pa rin.“Fashionable pa rin kahit mission,” biro niya.Napatingin si Luna.“This is not a joke.”Ngumiti si Victor. “I know. But I work better when I’m fabulous.”Bago sila umali
Tahimik ang buong bahay nang pumasok si Victor sa kwarto ni Luna na parang walang pakialam sa mundo. Basta nalang siyang umupo sa kama nito, naka-cross legs pa, habang nakatingin kay Luna na nakatayo malapit sa bintana.“Girl… tell me,” maarting sabi niya. “Do you like him?”Napalingon si Luna, halatang nabigla sa tanong.“Ano?”Tumayo si Victor at lumapit, diretso siyang tumingin sa mata ni Luna.“Do you like him?” ulit niya, mas seryoso na.Napayuko si Luna.“I… I don’t know…”Napahawak siya sa ulo niya, halatang magulo ang isip.Napabuntong-hininga si Victor at umupo ulit.“Of course you don’t know,” sabi niya habang umiiling. “Classic Luna.”Lumapit si Luna at umupo sa gilid ng kama.“It’s not that simple…”Napatingin si Victor sa kanya.“Nothing is simple with you, girl.”Tahimik sandali.Hanggang sa…“My dad called me.”Napatingin si Luna.“What did he say?”Napairap si Victor.“Pinapauwi na ako. And guess what? Pinapabilis na niya yung kasal natin.”Nanlaki ang mata ni Luna.“
Kinabukasan, maagang nagising si Luna. Tahimik ang buong bahay, at tanging tunog ng hangin mula sa bintana ang maririnig. Nakahiga lang siya, nakatitig sa kisame, pero ang isip niya ay magulo.Paulit-ulit na bumabalik ang nangyari.Ang gabi.Ang yakap.Si Aiden.Napapikit siya.“Forget it…” mahina niyang bulong sa sarili.Pero kahit anong pilit niya…hindi niya makalimutan.Bumangon siya at nagbihis. Sinubukan niyang maging normal. Inayos niya ang sarili niya, sinuot ang paborito niyang simpleng dress, at lumabas ng kwarto.Pagdating niya sa dining area, nandoon na sina Celestine at Adrian.“Good morning, hija,” nakangiting bati ni Celestine.“Good morning po,” sagot ni Luna, pilit na ngumiti.“Sit down, kumain ka muna,” sabi ni Adrian.Tumango siya at umupo.Ilang sandali pa, dumating si Aurora.“Good morning!” masigla nitong bati, pero halatang sinusubukan lang niyang iangat ang mood.“Morning,” sagot ni Luna.Napatingin si Aurora sa kanya, parang may gustong sabihin, pero pinili n
Hindi nagtagal ay dumating sina Celestine at Adrian sa ospital. Halos nagmamadali pa ang dalawa sa pagpasok sa kwarto ni Luna, halatang-halata ang matinding pag-aalala sa kanilang mga mukha.“Luna!” agad na lumapit si Celestine at hinawakan ang kamay nito. “Are you okay? Anong nangyari sayo?”Ngumiti si Luna nang mahina. “I’m okay po, mom… don’t worry.”Napabuntong-hininga si Celestine at marahang hinaplos ang buhok niya. “Buti na lang… buti na lang talaga…”Samantala, si Adrian ay napatingin kay Aurora na nakatayo sa gilid, tahimik at halatang kinakabahan.“Aurora.”Biglang napaayos ng tayo si Aurora.“Yes po, dad…”“Ano bang ginawa mo?” seryosong tanong ni Adrian.Napayuko si Aurora, nanginginig ang boses. “I’m sorry po… hindi ko po alam na ganun yung pupuntahan ko…”“Hindi mo alam?!” bahagyang tumaas ang boses ni Celestine. “Ilang beses na naming sinabi sayo na mag-ingat ka! Hindi lahat ng offer ay totoo!”Napapikit si Aurora habang umiiyak. “Sorry po… hindi ko na po uulitin…”Tah
Kinagabihan, matapos ang mahabang oras sa ospital, nagpaalam muna sina Aurora at Victor para umuwi at kumuha ng ilang gamit. Naiwan si Aiden sa loob ng kwarto, tahimik na nakaupo sa gilid ng kama ni Luna.Mahina ang ilaw. Tanging tunog lang ng monitor ang maririnig.Napatingin si Aiden kay Luna.Maputla pa rin… pero mas maayos na ang paghinga.“Luna…” mahina niyang tawag.Pero bigla niyang napansin…namumula ang balat nito.At pawis na pawis.“Hey…” agad siyang lumapit. “Luna?”Hinawakan niya ang noo nito.“Ang init…”Agad sana siyang tatawag ng nurse…pero bago pa siya makatayo…bigla siyang hinatak ni Luna.“A…”Hindi pa siya nakakapagsalita nang maramdaman niya ang labi nito sa kanya.Sandali siyang natigilan.Hindi siya gumalaw.Hindi siya makahinga.“Luna…”Mahina niyang sabi, pilit na inilalayo ang sarili.Pero.. bigla siyang pinahiga ni Luna sa kama at pumatong siya dito. Hinubad ni Luna ang damit na suot ni Aiden. Dahan-dahang ibinaba ni Luna ang kamay niha pababa sa pants ni
Pagkauwi ni Celestine galing sa coffee shop, ramdam pa rin niya ang bigat ng usapan nila ni Danica. Kahit ilang oras na ang lumipas, parang naririnig pa rin niya ang nanginginig na boses ng babae habang ikinukwento ang mga taon ng pagkakakulong, ang sakit, at ang katahimikang napilitan niyang yakap
Tahimik ang isang maliit pero eleganteng coffee shop sa gitna ng siyudad. May mahihinang tugtog ng jazz sa background, habang ang amoy ng bagong timplang kape ay kumakalat sa hangin.Sa isang sulok, magkatapat na nakaupo sina Celestine at Danica.Parehong may hawak na tasa, pero halatang hindi ito
Tahimik ang loob ng school garden nang mga oras na iyon. Ang mga dahon ng puno ay marahang sumasayaw sa hangin, habang ang sinag ng araw ay dumadaan sa pagitan ng mga sanga, tila ba sinasadyang lumiwanag ang isang sulok kung saan may isang dalagitang nakaupo sa bench…. si Luna.Nakapulupot ang mga
Tahimik na ang bahay nang tuluyan nang makaalis si Danica. Matagal na nakatayo si Celestine sa may bintana ng sala, pinagmamasdan ang papalayong sasakyan, hanggang sa tuluyan na itong mawala sa paningin. Mabigat ang dibdib niya… hindi para sa sarili niya, kundi para kay Luna.Dahan-dahan siyang uma
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






