LOGINSa loob ng villa, makapal pa rin ang usok mula sa gas na pinakawalan kanina. Pero sa gitna ng kaguluhan.. nakatayo si Luna.Tuwid.Matatag.At… hindi na naaapektuhan.Napaatras si Bianca, halatang nagulat.“I-impossible…”Napatingin siya kay Luna mula ulo hanggang paa.“Akala mo ba… mahuhulog ulit ako sa bitag mo?” malamig na sabi ni Luna.Bahagya siyang ngumiti.“ Nagkakamali ka.”Unti-unting nagbago ang aura ni Luna.Hindi na siya yung Luna na kilala nila.Hindi na yung mahinhin.Hindi na yung elegante lang.Kundi…isang taong kayang pumatay kung kinakailangan.Biglang…may tumutok na pulang ilaw sa noo ni Bianca.Nanlaki ang mata niya.“Sniper…” nanginginig niyang sabi.Tahimik ang paligid.Hanggang sa may boses na narinig sa earpiece ni Luna.“Target locked.”Napalunok si Bianca.“Don’t move,” malamig na boses ng sniper mula sa communication device. “One wrong move… you’re dead.”Napalingon si Bianca kay Luna.“Sino ka ba talaga…”Pero bago pa siya makasagot…Crash!Biglang nabas
Gabi na nang tuluyang mabuo ang plano nina Luna at Victor. Nakalatag sa kama ang laptop, ilang printed maps, at mga notes na puno ng detalye tungkol sa galaw ni Bianca.Tahimik pero mabigat ang atmosphere.“This is the location,” sabi ni Victor habang tinuturo ang isang punto sa screen. “Private villa… outskirts ng city. High security, exclusive guests only.”Napatingin si Luna.“Same pattern,” mahina niyang sabi. “Fake modeling invite… then auction.”Tumango si Victor.“Yeah. And this time… mas malaki ang event.”Napakuyom ang kamao ni Luna.“Then mas kailangan natin itong tapusin.”Nagbihis si Luna ng all-black outfit. Fit na fit sa katawan niya, flexible para sa galaw. Naka-boots siya, may hidden knife sa gilid, at maliit na firearm sa hita.Si Victor naman ay naka tactical gear din, pero may halong style pa rin.“Fashionable pa rin kahit mission,” biro niya.Napatingin si Luna.“This is not a joke.”Ngumiti si Victor. “I know. But I work better when I’m fabulous.”Bago sila umali
Tahimik ang buong bahay nang pumasok si Victor sa kwarto ni Luna na parang walang pakialam sa mundo. Basta nalang siyang umupo sa kama nito, naka-cross legs pa, habang nakatingin kay Luna na nakatayo malapit sa bintana.“Girl… tell me,” maarting sabi niya. “Do you like him?”Napalingon si Luna, halatang nabigla sa tanong.“Ano?”Tumayo si Victor at lumapit, diretso siyang tumingin sa mata ni Luna.“Do you like him?” ulit niya, mas seryoso na.Napayuko si Luna.“I… I don’t know…”Napahawak siya sa ulo niya, halatang magulo ang isip.Napabuntong-hininga si Victor at umupo ulit.“Of course you don’t know,” sabi niya habang umiiling. “Classic Luna.”Lumapit si Luna at umupo sa gilid ng kama.“It’s not that simple…”Napatingin si Victor sa kanya.“Nothing is simple with you, girl.”Tahimik sandali.Hanggang sa…“My dad called me.”Napatingin si Luna.“What did he say?”Napairap si Victor.“Pinapauwi na ako. And guess what? Pinapabilis na niya yung kasal natin.”Nanlaki ang mata ni Luna.“
Kinabukasan, maagang nagising si Luna. Tahimik ang buong bahay, at tanging tunog ng hangin mula sa bintana ang maririnig. Nakahiga lang siya, nakatitig sa kisame, pero ang isip niya ay magulo.Paulit-ulit na bumabalik ang nangyari.Ang gabi.Ang yakap.Si Aiden.Napapikit siya.“Forget it…” mahina niyang bulong sa sarili.Pero kahit anong pilit niya…hindi niya makalimutan.Bumangon siya at nagbihis. Sinubukan niyang maging normal. Inayos niya ang sarili niya, sinuot ang paborito niyang simpleng dress, at lumabas ng kwarto.Pagdating niya sa dining area, nandoon na sina Celestine at Adrian.“Good morning, hija,” nakangiting bati ni Celestine.“Good morning po,” sagot ni Luna, pilit na ngumiti.“Sit down, kumain ka muna,” sabi ni Adrian.Tumango siya at umupo.Ilang sandali pa, dumating si Aurora.“Good morning!” masigla nitong bati, pero halatang sinusubukan lang niyang iangat ang mood.“Morning,” sagot ni Luna.Napatingin si Aurora sa kanya, parang may gustong sabihin, pero pinili n
Hindi nagtagal ay dumating sina Celestine at Adrian sa ospital. Halos nagmamadali pa ang dalawa sa pagpasok sa kwarto ni Luna, halatang-halata ang matinding pag-aalala sa kanilang mga mukha.“Luna!” agad na lumapit si Celestine at hinawakan ang kamay nito. “Are you okay? Anong nangyari sayo?”Ngumiti si Luna nang mahina. “I’m okay po, mom… don’t worry.”Napabuntong-hininga si Celestine at marahang hinaplos ang buhok niya. “Buti na lang… buti na lang talaga…”Samantala, si Adrian ay napatingin kay Aurora na nakatayo sa gilid, tahimik at halatang kinakabahan.“Aurora.”Biglang napaayos ng tayo si Aurora.“Yes po, dad…”“Ano bang ginawa mo?” seryosong tanong ni Adrian.Napayuko si Aurora, nanginginig ang boses. “I’m sorry po… hindi ko po alam na ganun yung pupuntahan ko…”“Hindi mo alam?!” bahagyang tumaas ang boses ni Celestine. “Ilang beses na naming sinabi sayo na mag-ingat ka! Hindi lahat ng offer ay totoo!”Napapikit si Aurora habang umiiyak. “Sorry po… hindi ko na po uulitin…”Tah
Kinagabihan, matapos ang mahabang oras sa ospital, nagpaalam muna sina Aurora at Victor para umuwi at kumuha ng ilang gamit. Naiwan si Aiden sa loob ng kwarto, tahimik na nakaupo sa gilid ng kama ni Luna.Mahina ang ilaw. Tanging tunog lang ng monitor ang maririnig.Napatingin si Aiden kay Luna.Maputla pa rin… pero mas maayos na ang paghinga.“Luna…” mahina niyang tawag.Pero bigla niyang napansin…namumula ang balat nito.At pawis na pawis.“Hey…” agad siyang lumapit. “Luna?”Hinawakan niya ang noo nito.“Ang init…”Agad sana siyang tatawag ng nurse…pero bago pa siya makatayo…bigla siyang hinatak ni Luna.“A…”Hindi pa siya nakakapagsalita nang maramdaman niya ang labi nito sa kanya.Sandali siyang natigilan.Hindi siya gumalaw.Hindi siya makahinga.“Luna…”Mahina niyang sabi, pilit na inilalayo ang sarili.Pero.. bigla siyang pinahiga ni Luna sa kama at pumatong siya dito. Hinubad ni Luna ang damit na suot ni Aiden. Dahan-dahang ibinaba ni Luna ang kamay niha pababa sa pants ni
Pagkababa ni Luna mula sa sasakyan, agad niyang napansin ang isang hindi pamilyar na tanawin… may nakaparadang kotse sa tapat ng bahay nila. Hindi iyon sasakyan nina Celestine o Adrian. Napahinto siya sandali, hawak ang strap ng bag niya.May bisita? tanong niya sa sarili.May bahagyang kaba sa dib
Kinaumagahan, maagang nagising si Luna. Tahimik ang bahay, tanging huni lang ng mga ibon ang maririnig sa labas. Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang dibdib niya na parang may mabigat na pakiramdam na ayaw mawala. Bumalik sa isip niya ang mga nangyari kagabi… ang mga salitang binitiwan, ang mga
Tahimik ang hapag-kainan… hindi yung ordinaryong katahimikan na komportable, kundi yung mabigat, parang may nakabitin sa hangin na hindi masabi. Magkaharap sina Luna at Aiden, pero pareho silang hindi nagtatagpo ang tingin. Parehong abala sa pagkain, pero halatang wala sa lasa ang bawat subo.Si Lu
Tahimik ang hapon sa bahay nina Celestine. Ang araw ay unti-unting lumulubog, nagbibigay ng kahel at gintong liwanag sa sala. Tahimik din si Aiden… masyadong tahimik. Nakaupo siya sa sofa, hawak ang cellphone pero hindi talaga nakatingin dito. Ang isip niya ay malinaw na nasa ibang lugar.At iyon a







