Chapter 5 – First Signs

<

>

Ilang linggo na rin ang lumipas mula nung may nangyari sa amin. At sa totoo lang, pilit kong ibinabaon sa isip ko na wala lang ‘yon. Normal life lang ulit — work, deadlines, at chikahan with officemates. Pilit kong ibinalik sa normal ang buhay ko. Sa office, iwas pa rin ako kay Boss, acting as if nothing happened. At sa bahay… well, mas pinili kong umiwas din. Hindi pa ako handang harapin yung tungkol sa fiance at sa stepsister ko.

Pero kahit anong iwas ko, hindi ko maitago sa sarili ko na may nagbago. Tuwing dumadaan siya sa harap ng cubicle ko, ramdam ko ang bigat ng tingin niya, o baka ako lang ang nag-iisip.

Pero nitong mga araw na ‘to, may mga nararamdaman akong kakaiba. Minsan bigla akong napapagod kahit konti lang naman ang ginawa ko. May time din na parang nahihilo at inaantok ako. Sabi ko sa sarili ko, baka stress lang o kulang sa tulog. Ayokong isipin na baka… buntis ako.

Pero habang lumilipas ang mga araw, lalo lang lumalakas ang hinala ko. Lalo na nang mapansing wala pa ang dalaw ko. Isa, dalawa, tatlong araw… hanggang sa umabot na ng isang linggo. Pilit kong kine-convince ang sarili ko na irregular lang, na baka dahil sa stress, pero sa bawat araw na lumilipas, parang mas lalong sumisikip ang dibdib ko.

Kinakain ako ng kaba. Paano kung totoo nga? Paano ko haharapin ‘yon? At higit sa lahat—paano ko sasabihin sa boss ko?, na pilit kong iniiwasan, pero sa kaniya lang posibleng manggaling ang lahat ng ito?

Gusto kong bumili ng test, pero natatakot ako. Takot akong makita ang sagot. Kasi kapag nandoon na, wala nang atrasan. At sigurado ako—magbabago ang lahat.

Isang tanghali, lunch break, sabay-sabay kaming kumain ng mga officemate ko sa pantry. Lively ang usapan nila, puro tungkol sa bagong project at chismis sa kabilang department.

Nasa table na kami, sabay-sabay kumakain at nagkukwentuhan. Pinilit kong makisabay, kahit medyo wala ako sa mood. Habang tinitingnan ko yung pagkain sa harap ko, bigla na lang akong nainis sa amoy. Para bang ang tapang ng sinigang na inorder nila, at ang adobo—parang bumaliktad ang sikmura ko.

Napapikit ako sandali, pilit nilalabanan ang pakiramdam. Pero habang tumatagal, lalo lang akong naduduwal. Ang saya ng kwentuhan nila, pero ako, halos hindi ko na marinig ang mga boses sa paligid. Para bang lumabo ang pandinig ko at ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na kabog ng dibdib ko.

“Ano ulam mo, girl?” tanong ni Anna habang sumasandok ng kanin.

“Adobo,” sagot ko, sabay ngiti. Pero habang inaamoy ko yung pagkain, biglang parang umikot ang sikmura ko. May kakaibang amoy, at sa isang iglap, parang hindi ko na kaya.

“Okay ka lang?” tanong ng seatmate ko habang nakatitig sa akin.

Hindi pa ako nakakasagot, nang bigla akong masuka. Tinakpan ko agad ang bibig ko “Excuse me lang ha…” dali-dali akong tumayo at tumakbo papunta sa CR. Tumakbo ako papuntang CR habang naririnig ko ang mga boses ng officemates ko sa likod.

“Uy, si Celestine! Bakit siya nagsusuka?”

“Baka food poisoning?”

Pagkapasok ko, halos hindi ko na naabot ang sink. Nagsuka ako nang nagsuka, parang mabubulunan ako sa bigat ng tiyan ko.

Nang matapos, nanginginig ako habang nagmumumog, sinusubukang ayusin ang sarili.

Nagkulong ako saglit sa loob ng cubicle, hawak-hawak ang tiyan ko, habol ang hininga. Kinabahan ako. Kasi kahit anong tanggi ko, alam kong may posibilidad… at hindi ko na kayang balewalain ang mga sign na nararamdaman ko.

Habang naghuhugas ako ng bibig sa lababo, naramdaman kong bumukas ang pinto. Dalawang officemate ko ang sumilip, halatang nag-aalala.

“Celestine, okay ka lang ba? Grabe, nagsusuka ka na talaga. Gusto mo ba dalhin ka na sa clinic?” sabi ng isa, nakakunot ang noo.

Ngumiti ako ng pilit, kahit ang totoo’y gusto ko nang maiyak. “Okay lang ako… baka masama lang yung kinain ko.”

Pagbalik namin sa pantry, halos lahat ng mata ng mga officemate ko ay nakatingin sa akin. Tahimik bigla ang kwentuhan kanina.

“Okay ka lang ba, Celestine?” tanong ni Mia, halatang nag-aalala.

“Baka naman food poisoning ‘yan,” singit naman ni Carlo.

“Uy, okay ka lang ba?” tanong ni Jenny, kita ang concern sa mukha.

“Medyo nahilo lang… baka sa amoy ng pagkain,” sagot ko, pilit na ngumiti at umupo ulit.

Pero si Anna, biglang napakunot ang noo. “Girl… baka buntis ka?” biro ni Anna pero may halong seryoso ang tono.

Natigilan ako saglit at napalunok. Halos mabitawan ko ang tubig na iniinom ko. “Ha?! Hindi… impossible ‘yon,” mabilis kong sagot, sabay tawa para palabasing wala lang. “Grabe kayo, hindi lahat ng nagsusuka, buntis agad.” pero ramdam kong nanginginig ang boses ko.

Nagtinginan lang sila, yung tipong nag-uusap ang mga mata nila kahit walang nagsasalita. Yung iba ngumiti, yung iba napailing. Pero ramdam ko — hindi sila convinced.

Hindi na gaanong maingay ang kwentuhan, at kahit pilit nilang ibalik ang usapan sa project at chismis, parang ako na ang naging paksa sa likod ng bawat tingin at bulungan.

Tahimik akong bumalik sa pagkain ko pero halos hindi ko na makain. Kahit isang subo ng kanin, parang tinutulak palabas ng sikmura ko. Sa huli, inilapag ko na lang ang kubyertos at ngumiti nang pilit. “Mauna na ‘ko, kailangan ko pang tapusin yung sketch.” Lalo lang akong kinabahan. Kasi kahit gaano ko piliting itanggi… alam kong may posibilidad.

Pinilit kong ngumiti at magpanggap na walang problema, pero sa loob-loob ko, kabog na kabog ang dibdib ko. Buntis? Hindi… hindi puwede. Pero bakit parang tugma lahat ng nararamdaman ko?

Habang naglalakad pabalik sa desk ko, ramdam ko ang mga matang nakasunod. At sa bawat hakbang, mas lalo kong naramdaman ang bigat ng sikreto na unti-unti nang gustong kumawala.

At habang nakaupo ako sa desk, hindi ko mapigilang tumingin sa glass door ng opisina ni Boss. Nandoon siya, busy sa laptop niya, clueless sa mga nangyayari sakin. Kung sakaling totoo nga ang hinala ng mga officemate ko… paano ko sasabihin sa kanya?