LOGINPag-uwi ni Celestine galing work, hindi muna siya dumiretso sa condo niya. Dumaan muna siya sa pharmacy para bumili ng pregnancy test. Habang hawak niya ang maliit na kahon, ramdam niya ang kaba sa dibdib niya. “Paano kung…?” naiisip niya habang pinipilit huwag mag-panic.
Pagpasok sa bahay, diretso siya sa banyo. Hinanap niya ang tuwalya upang maayos niyang mailatag ang test kit. Binuksan niya ang kahon at inilabas ang stick kasama ang instruction manual. Binasa niya ito ng mabuti—“Step 1: I-dip ang test stick sa ihi mo for 5 seconds.” Nagsuot siya ng gloves, kahit alam niyang over-prepared na ito, at dahan-dahang nilagay ang stick sa cup ng ihi. Counting every second, ang puso niya ay parang tumatalon sa dibdib niya. “1… 2… 3… 4… 5,” bumulong siya sa sarili habang inaalala ang bawat scenario sa isip niya. Pagkatapos, inilagay niya ang stick sa flat surface at tiniyak na stable ito. Sunod, sinunod niya ang instruction: “Wait for 3 minutes.” Tatlong minuto na parang tatlong oras ang tagal. Tinitingnan niya ang stick, pansin ang maliit na window na may lines. Ang bawat segundo ay napaka-intense, ramdam niya ang kaba sa dibdib niya. At nang lumitaw ang resulta… ramdam niya ang buong katawan niya na nag-shock. Hindi siya makapaniwala sa nakita niya sa maliit na window. Ang simpleng stick na iyon, ngayon ay nagdala ng isang malaking pagbabago sa buhay niya — panginginig, takot, at di-mapigilang kaba. Hindi siya makapaniwala sa nakita niya. Positive ang resulta, at parang huminto ang mundo sa paligid niya. Hawak-hawak niya ang maliit na stick, nanginginig ang kamay, habang sumisigaw sa isip niya ang lahat ng “what ifs.” “Oh my God… anong gagawin ko ngayon?” bulong niya sa sarili. Halos sumabog ang kaba sa dibdib niya. Excited siya, pero higit sa lahat, natatakot. Natatakot sa posibleng mangyari kapag malaman ng pamilya niya. Naiisip niya ang lahat: mawawala ang freedom niya, mapapalayo sa mga planong matagal niyang pinag-ipunan, at higit sa lahat… mawawala ang inheritance niya. Lalo na kung malalaman ng step sister niya, siguradong siya ang ipapalit at makakakuha ng lahat. Para bang bumagsak ang mundo sa kanya. Umupo siya sa sahig ng banyo, hawak ang tiyan, iniisip kung ano ang puwede niyang gawin. Ang isa sa mga sumagi sa isip niya—magpalaglag. Pero kasabay nito, may kaba rin at guilt. Hindi madali ang desisyon na ito; sobrang bigat. “Pero paano kung hindi ko na kaya… paano kung mawala lahat?” bulong niya habang pinipilit huminga ng malalim. Ang simpleng stick na iyon, ngayon, nagdala ng malalim na dilemma sa buhay niya. Excitement, takot, guilt, at panic—lahat nangyari sa loob ng ilang minuto lang. Tumayo siya, tumingin sa salamin, at nakita ang sarili niyang reflection. “Kailangan kong mag-decide… kailangan kong planuhin bago pa man malaman nila.” Ramdam niya na wala nang puwang para sa pagkakamali. Ang bawat kilos niya ngayon ay puwedeng magbago ng buhay niya—at ng baby. Ngayon, dala ng maliit na test stick, nagsimula ang isa sa pinakamalalalim na laban niya: ang pagitan ng fear, responsibility, at survival. Lumipas ang ilang minuto, pero para sa kanya, parang oras ang lumipas. Nakaupo siya sa sahig ng banyo, nakatingin sa maliit na test stick, iniisip kung ano ang gagawin. “Kailangan kong maging maingat… hindi pwedeng malaman nila agad,” bulong niya sa sarili. Ramdam niya ang bigat sa dibdib—hindi lang dahil sa takot sa pamilya, kundi pati na rin sa step sister niya na matagal nang gustong agawin ang lahat. Sinubukan niyang mag-isip nang maayos. “Okay, first… kailangan kong itago ‘to. Hindi pwedeng makita ng step sister ko. Kung makita niya, tapos na lahat.” Tinago niya ang stick sa isang maliit na kahon at inilagay sa pinaka-ligtas niyang lugar sa condo—ang kanyang locked drawer. Sunod, iniisip niya ang mga posibleng hakbang: “Magpapalaglag ba ako? O magpapalaki na lang? Kung magpapalaglag, mabilis at discreet dapat… pero delikado rin. Kung magpapalaki… kailangan ko ng plan para sa financial at emotional support. At siyempre… paano kung malaman ng pamilya ko?” Ang isip niya ay parang gulo ng mga tangled wires—bawat isa may dalang posibilidad at panganib. “Kailangan kong protektahan ang sarili ko… at ang baby. Kailangan kong maging smart. Hindi pwedeng mag-panic.” Huminga siya ng malalim, pinilit ipunin ang lakas ng loob. Ngunit kahit anong planong gawin niya, alam niyang may isang constant na threat: ang step sister niya. “Kung alam niya, agad niya akong mapapalitan at makukuha ang lahat… pati inheritance. Kailangan kong mag-strategize… kailangan kong maging mabilis at discreet.” Tumayo siya sa banyo, tumingin sa salamin, at nakita ang sarili niyang reflection—mata puno ng kaba, ngunit may bahagyang determinasyon. Alam niya na ang buhay niya ngayon ay hindi na magiging pareho. At sa maliit na test stick na iyon, nagsimula ang isang bagong yugto: isang laban sa pagitan ng takot, survival, at pagpili ng tamang landas para sa kanilang dalawa—siya at ang baby.Si Celestine at Adrian ay nasa fashion event ballroom sa Paris, isang glamorous venue kung saan ang mga ilaw ay kumikislap sa mga crystal chandeliers. Halos bawat sulok ay pinapalamutian ng mga eleganteng dekorasyon at may soft classical music na tumutugtog sa background. Nakahawak si Adrian sa bewang ni Celestine habang magkasabay silang naglalakad papasok sa event.Paglapit nila sa malaking mansion kung saan ginaganap ang ball, may dalawang guard na nakabantay sa pinto. Tinignan sila ng mahigpit at hininto ang kanilang hakbang.“Invitation card ma'am/sir,” sabi ng isang guard. Nagkatinginan si Celestine at Adrian, confused. Wala silang natanggap na physical invitation card.“Pero… the secretary herself went to our company to personally invite us,” paliwanag ni Celestin.“Sorry, but you cannot enter without an invitation.” sagot ng guard.“But Mr. Henri Dubois went to the company to personally invite us!” Ani Adrian, bahagyang nag-aalala.Umiling lang ang guard at tumingin sa isa pan
Lumipas ang ilang taon, at mabilis na nagbago ang lahat.Si Aiden ay naka-graduate na sa high school. Mas tumangkad siya, mas naging mature ang aura, at lalo siyang naging kamukha ni Adrian. Yung dating tahimik na batang lalaki, ngayon ay may presence na. Yung tipo ng lalaki na mapapalingon ka talaga.Si Aurora naman ay nasa high school pa rin, kasama si Marco. At kung dati ay cute lang siya, ngayon… isa na siyang dalagang halatang mana kay Celestine. Pretty, confident, at medyo… makulit pa rin.Sa mansion, busy ang lahat sa preparation para sa graduation celebration ni Aiden.Celestine was fixing the table habang si Adrian ay nakaupo sa sofa, hawak ang phone niya.“Aiden, nasaan ka na?” sigaw ni Celestine.Mula sa taas, narinig ang boses ni Aiden.“Mom, wait lang! I’m coming!”Bumaba si Aiden suot ang simple polo, pero kahit simple, bagay na bagay sa kanya.Napatingin si Adrian at ngumiti.“Grabe… anak, para na talaga kitang kapatid. Kamukha mo na ako masyado.”Napailing si Aiden. “
Habang patuloy na lumilipas ang panahon, mas lalo pang naging matagumpay ang buhay nina Celestine at Adrian.Hindi na lang sila basta kilala sa city…Unti-unti na silang nakikilala sa buong fashion industry.Si Celestine, mas dumami ang invitations sa kanya… international fashion weeks, exclusive designer collaborations, at mga magazine features.Minsan, paggising niya sa umaga, may email agad mula sa isang sikat na brand sa Paris.“Miss Celestine, we would love to work with you…”Napapangiti na lang siya habang hawak ang laptop.Hindi niya akalain na ang dating simpleng pangarap niya ay magiging realidad.Sa studio niya, mas lumaki na rin ang team.May assistants, pattern makers, at mga bagong designers na gustong matuto sa kanya.Pero kahit ganoon, si Celestine pa rin mismo ang gumuguhit ng pinakaimportanteng designs.Kasi para sa kanya…Ang bawat damit ay may kwento.At si Adrian naman, abala rin sa pagpapalawak ng negosyo nila.Mas lumaki ang company.Mas dumami ang investors.Mas
Lumipas ang mga buwan matapos ang pag-alis ni Luna.At tulad ng sabi ng marami…Life goes on.Unti-unting bumalik sa normal ang takbo ng buhay sa bahay nina Celestine at Adrian.Hindi man ganap na nawala ang lungkot, natutunan nilang dalhin ito sa araw-araw, parang isang sugat na hindi pa tuluyang naghihilom pero hindi na rin dumudugo.Mas naging busy si Celestine sa kanyang career bilang fashion designer.Halos linggo-linggo, may mga events siyang ina-attendan… mga runway shows, exclusive gatherings ng mga sikat na designers, at mga meetings kasama ang mga international clients.Minsan sa gabi, makikita siyang nakaupo sa studio niya, tahimik na nag-i-sketch, pinipilit gawing mas perpekto ang bawat linya ng kanyang mga disenyo.Hindi lang siya gumagawa ng damit…Gumagawa siya ng pangarap.At sa bawat tahi, sa bawat kulay na pinipili niya, nandoon pa rin ang alaala ni Luna.May mga pagkakataong mapapahinto siya bigla, mapapatingin sa isang dress design na para bang nakita niya na naman
Lumipas ang ilang araw matapos umalis ni Luna papuntang ibang bansa kasama si Danica. Sa bahay nina Celestine, kahit normal ang takbo ng buhay, ramdam pa rin ang malaking puwang na iniwan ng bata.Tahimik ang dining table.Wala na ang masayang boses ni Luna na laging nagkukuwento tungkol sa school. Wala na rin ang ngiti niyang palaging nagbibigay ng init sa bahay.Si Aurora, kahit pilit nagpapakatapang, madalas pa ring napapabuntong-hininga.“Mommy… ang lungkot dito,” mahina niyang sabi habang kinakalikot ang pagkain sa plato.Hinaplos ni Celestine ang buhok ng anak.“Sanay lang kayo… pero magiging okay din.”Pero sa totoo lang, siya mismo ay hindi sigurado.Sa kabilang banda, si Aiden ay mas lalong naging tahimik.Simula nang umalis si Luna, parang may parte sa kanya na nawala rin.Hindi na siya masyadong nagsasalita. Hindi na rin siya nakikitawa gaya ng dati.Madalas siyang magkulong sa kwarto, hawak-hawak ang kwintas na iniwan ni Luna.At sa gabing iyon…Naupo siya sa kama, binuksa
Tahimik ang loob ng eroplano. Nakaupo si Luna sa tabi ng bintana, hawak-hawak ang maliit niyang bag na parang iyon na lang ang tanging bagay na kumokonekta sa kanya sa lahat ng iniwan niya.Sa labas, unti-unti nang lumiliit ang airport. Unti-unti ring lumiliit ang mundo niya.Sa tabi niya, nakaupo si Danica, tahimik lang din. Halatang kinakabahan, halatang hindi rin alam kung paano sisimulan ang bagong buhay nilang mag-ina.Pero si Luna… hindi niya maiwasang lumingon sa bintana, kahit wala na siyang makita. Parang umaasa pa rin siyang may hahabol. Parang umaasa pa rin siyang may sisigaw ulit ng pangalan niya.Pero wala na.Tapos na.Ang goodbye ay hindi na mababawi.Dahan-dahan niyang hinawakan ang diary na ibinigay sa kanya ni Aiden. May maliit na picture nilang dalawa sa loob. Simple lang, pero para kay Luna, iyon ang pinakaimportanteng bagay sa mundo.Pinikit niya ang mga mata at bumalik lahat ng alaala.“Mag-iingat ka doon… hihintayin kita.”“I’ll wait kahit gaano katagal…”“I pro







