Chapter 1: Pasabog

ELENA'S POV

"Congratulations, Miss. You're eight weeks pregnant." Masayang wika ng babaeng doktor sa harapan ko.

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Hindi ko namalayang napahawak ako sa aking tiyan habang nakatitig sa pregnancy test at ultrasound na iniabot ng doktor. Kanina lang ay kinakabahan ako sa resulta, pero ngayon...magiging nanay na ako.

Unti-unting sumilay ang ngiti sa labi ko. Hindi ko mapigilang maiyak sa sobrang saya.Sigurado akong matutuwa si Dylan.

Limang taon na kaming magkasintahan. Ilang beses na niyang sinabi na gusto na niyang bumuo ng pamilya kasama ako. Ito na ang pinakamasayang balitang maibibigay ko sa kanya.

Paglabas ko ng ospital, dumiretso na agad ako sa penthouse niya.May duplicate key ako kaya agad akong nakapasok sa loob.

Ngunit sa unang hakbang ko pa lang...

May narinig na akong kakaibang tunog mula sa silid ng aking kasintahan.Mahinang halakhakan at bulungan.At isang boses ng babaeng hindi ko kilala.

Nanlamig ang buo kong katawan.

"Dylan..." mahina kong tawag.

Walang sumagot.Dahan-dahan kong itinulak ang p***o ng kwarto. At sa isang iglap...

Parang gumuho ang buong mundo ko.Nasa kama ang lalaking pinakamamahal ko.Walang saplòt sa pang-itaas habang mahigpit na yakap ang isang halos hùbad na babae.Napaatras ako.

Nahulog ang envelope ng ultrasound sa sahig.Sabay pa silang napalingon.

"Elena?"Nanlaki ang mga mata ni Dylan.Samantalang ang babae ay ngumisi lang at mas lalo pang kumapit sa nobyo ko. Na para bang nagmamalaki pa.

"Dylan..." nanginginig kong sambit. "Ano... ano 'to?"

Napabuntong-hininga siya.Imbes na magpaliwanag...

Tumayo siya at walang emosyon na tumingin sa akin.

"Good. Nalaman mo rin."Walang pakialam niyang wika. Hindi niya alam kung gaano na ako nanginig sa subrang galit ko sa kanila.

Pakiramdam ko'y may humawak sa puso ko at marahas iyong pinìga.

"L-loko lang 'to, hindi ba?"

"Hindi."Mabilis niyang sagot na umiiling pa.

"Five years, Dylan!"Matigas kong sambit.

"At sapat na ang limang taon." Aniya.

Napaluha ako.Hindi ko alam kung alin ang mas masakit ang pagtataksil niya o ang malamig niyang mga titìg na para bang hindi niya ako minahal kahit kailan.

"Kailangan ko nang pakasalan si Vanessa." Madiin niyang sabi. Diretso ang tingin niya sa akin na para bang wala na siyang pakialam sa limang taon na relasyon namin.

Parang sumabog ang tenga ko. "Bakit?" Garalgal na tanong ko. Nanginginig na ang aking katawan.

"Dahil anak siya ng pinakamalaking investor ng pamilya namin."

So, that's it! It's all about business and money.

Napatawa ako.Pero tawa ng isang taong unti-unti nang nababaliw.

"So... pera?"

"Tinatawag mo mang pera o responsibilidad, wala nang magbabago."

Napahawak ako sa aking tiyan. Dahil ano man oras ay bibigay na ako. Wala kasing sakit ang lokohin ka ng taong mahal mo na pinaglaanan ko ng aking sarili at oras.

Hindi niya alam na dinadala ko ang anak niya.At pagkatapos ng lahat...hindi na niya dapat malalaman pa.

Pinunasan ko ang mga luha ko at pilit na ngumiti.

"Congratulations." Wika ko,na nakuha pang ngumiti para ipakita sa kanila na kahit nasasaktan ako sa oras na ito. Hindi parin nila ako kayang durugin.

Iyon lang ang sinabi ko bago tuluyang tumalikod.

Hindi ko na nilingon ang lalaking minsang pinangarap kong makasama habambuhay.

Dahil sa mismong araw na nalaman kong magiging ina ako...

Nalaman ko ring wala na palang magiging ama para sa magiging anak ko.

At doon ako nangako sa sarili na hindi na niya kami makikita kailanman.

HINDI ko na namalayang nakarating ako sa labas ng condominium.Humahagulgol akong sumakay ng taxi habang mahigpit na yakap ang envelope ng ultrasound.

"Miss, okay lang po ba kayo?" nag-aalalang tanong ng driver.

Napailing lang ako."Paalis na lang po... kahit saan."mahina kong sabi.Nag-alala naman niya akong tiningnan.

" Hay, pag-ibig talaga nakakaiyak at nakakabaliw." Wika pa ng driver sabay napailing.

Kung hindi pa ako nasasaktan sa oras na ito. Gusto ko sanang pagsabihan siya na mag-focus nalang siya sa pagmamaneho kaysa maging tsismoso.

Hindi ko na kayang bumalik sa apartment naming dalawa.Lahat ng alaala roon ay si Dylan.

Lahat ng pangarap ko... siya rin ang kasama.

Pero ngayong gabi, sabay-sabay iyong namatay.

Napahawak ako sa tiyan ko.

"I'm sorry, baby," mahina kong bulong habang tuloy-tuloy ang pagpatak ng luha. "Hindi ko kayang lumaki kang kasama ang isang ama na piniling talikuran tayo."

PAGDATING sa maliit kong apartment, agad kong inilabas ang lahat ng gamit ko.Mga damit. Mahahalagang dokumento.At ang ultrasound na paulit-ulit kong tinititigan.Napangiti ako sa gitna ng pag-iyak.

"Kahit tayo na lang dalawa, baby." Garalgal na wika ko.

Tumunog ang cellphone ko.

Nag-iisip muna ako kung anong hakbang ang susunod na gagawin ko ngayon. Hindi ko alam kung saan na ako ngayon pupunta. Basta isa lang alam ko ayaw ko nang makita ang pagmumukha ng taksil kong dating nobyo.

Napapitlag ako nang biglang tumunog ang aking cellphone.Bigla akong nanggalaiti nang makita ko sa screen ang pangalan ng taksil.

DYLAN CALLING...

Hindi ko sinagot.Muling tumawag.At muli.

Hanggang sa sunod-sunod na ang pagpasok ng mga mensahe.

Dylan: Nasaan ka?

Dylan: Kailangan nating mag-usap.

Dylan: Huwag kang gumawa ng eksena.

Napatawa ako nang mapait.Ako pa talaga ang gumagawa ng eksena?

Isang pindot lang...At tuluyan kong binura ang numero niya.Kasunod noon ang lahat ng litrato naming dalawa.Parang bawat larawang nabubura ay kasabay ring nawawala ang limang taon ng buhay ko.

KINABUKASAN, maaga akong nagtungo sa terminal.

May alok na trabaho ang dati kong kaklase sa isang maliit na bayan sa probinsiya.Hindi ko sana iyon tatanggapin.

Pero ngayon...Iyon na lang ang tanging paraan para makapagsimula ulit.Habang naghihintay ng biyahe, may nakita akong breaking news sa malaking television sa terminal.

"Young businessman Dylan Montenegro, engaged to heiress Vanessa Villareal. Wedding preparations underway."

Kasunod noon ang masayang mukha ni Dylan.

Nakangiti siya.Masayang-masaya.

Samantalang ako...Durog na durog.Pinatay ko ang screen ng cellphone ko.

"Wala ka nang karapatang malaman ang tungkol sa anak natin." Mahinang bulalas ko.

Makalipas ang ilang minuto...Umandar ang bus.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa bagong lugar.

Ang alam ko lang...Sa pag-alis kong ito, tuluyan kong ililibing ang nakaraan.Hindi ko alam kung anong magiging buhay ko para sa panibagong kabanata ng aking buhay kasama ang dinadala sa aking sinapupunan.