MasukRevarie's POVHindi ako makatulog.Hindi naman ito bago sa akin. Sanay na akong ilang oras na gising pa rin kahit tulog na si Lavender. Iyon ang oras ng araw na wala na akong kailangang gawin, at hindi ko na alam kung saan ko ilalagay ang lahat ng naiisip ko habang abala ako sa buong maghapon.Kadalasan, nakakahanap naman ako ng paraan para makatulog. Nakikinig ako ng musika, nagbabasa ng libro, nagdo-drawing sa mesa sa kusina, o kaya naman ay nakahiga lang sa dilim habang dahan-dahang humihinga hanggang sa kumalma ang isip ko.Pero ngayong gabi, ayaw tumigil ng mga iniisip ko.Katabi ko si Lavender sa kama, gaya ng nakasanayan niya mula pa noong bata siya. Dalawang kwarto na ang apartment namin ngayon. May sarili na siyang kwarto at kadalasan ay doon siya natutulog. Pero tuwing Sabado ng gabi, madalas pa rin siyang napupunta sa kama ko. Pagsapit ng hatinggabi, tahimik siyang dumudulas papunta sa tabi ko, na para bang may kung anong instinct na gumagabay sa kanya. Matagal ko nang
Revarie's POVMay kung anong tumutulak mula sa loob.Ayoko nito. Agad kong naintindihan iyon, at ayoko talaga. Alam ko kung ano ang nangyayari kapag hinahayaan kong makawala ang bagay na iyon mula sa lugar kung saan ko ito nakakandado. May patunay na ako kung ano ang pwedeng mangyari. Isang gabi noong tag-init, noong labinsiyam na taong gulang ako, at pitong taon ng mga naging bunga ng gabing iyon.Kaya agad ko itong pinigilan.Buong lakas kong pinanatiling nakasara ang pinto sa loob ko. Pinanatili kong neutral ang ekspresyon ko habang pinagmamasdan sina Lavender at Alaric na abalang binabasa ang fairy tale, kasama ang mga kakila-kilabot na boses ni Alaric at ang walang tigil na pagwawasto ni Lavender sa bawat isa sa mga iyon.Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na okay lang ang lahat. Nakasara nang mabuti ang pinto. Nasa tamang lugar ang lahat, gaya ng nararapat.Pero nagkaroon na ng bitak ang pinto.Nararamdaman ko iyon sa kabila ng lahat ng pagsisikap kong pigilan. May kun
Revarie's POVPlano kong umalis agad pagkatapos ng hapunan.Iyon ang nasa isip ko bago pa ako dumating. Kakain kami, maglalaan ng sapat na oras, makikita ni Lavender na magkasama sa iisang kwarto ang mga magulang niya at maayos ang pakikitungo sa isa't isa, tapos uuwi na ang bawat isa sa amin. Malinis ang lahat, walang aberya at walang anumang komplikasyon.Sinigurado ko pa ngang magkahiwalay ang sasakyan namin para ako mismo ang makapagdesisyon kung kailan kami aalis. Hindi ko kailangang maghintay ng kahit sino o makipag-usap pa tungkol sa kung kailan matatapos ang gabi namin.Pero may ibang plano si Lavender.Nakapagligpit na kami ng hapag-kainan. O, mas tamang sabihin na si Alaric ang nagligpit dahil mariin niyang tinanggihan ang pagtatangka kong tumulong. Hindi naman siya naging bastos. Sadyang desidido lang siyang siya na ang bahala.Ilang sandali akong nanatili sa may pintuan ng kusina, hindi alam kung ano ang gagawin ko sa sarili ko habang naghuhugas siya ng mga pinggan. S
Alaric's POV“Spaghetti,” sabi ko.Sandaling natahimik si Revarie.“Okay,” sagot niya. “Saturday. Six o’clock.”“I’ll prepare everything.”Pagkatapos, ibinaba niya ang tawag.Mas matagal kaysa sa inaasahan ko ang paglilinis ko ng apartment noong Sabado. Malinis na naman talaga ito, pero nilinis ko pa ulit sa pangalawang pagkakataon.Pagkatapos, nag-grocery ako at bumili ng mga sangkap para sa sauce, pati ng masarap na tinapay. Binili ko rin ang eksaktong brand ng apple juice na nabanggit ni Lavender na gusto niya noong napag-usapan namin ang mga pwedeng kainin sa lunch tatlong linggo na ang nakalipas. Isa iyon sa mga detalyeng naalala ko at isinulat nang hindi ko man lang masyadong iniisip kung bakit ko kailangang tandaan.Inayos ko nang maayos ang hapag-kainan. Tatlong set ng kubyertos. Walang kandila. Sakto lang ang liwanag mula sa ilaw sa kisame.Eksaktong alas-sais nang may kumatok sa pinto.Si Lavender ang unang pumasok. Kitang-kita sa mukha niya kung gaano siya kasabik
Alaric's POVTinanong ko siya noong Biyernes ng gabi sa pamamagitan ng text message. Napansin ko kasing mas nagiging maayos ang ilang usapan namin kapag may oras siyang basahin ang mga mensahe ko at pag-isipan ang isasagot niya nang hindi ako kaharap.Simple lang ang sinabi ko. Sinabi kong may gusto akong itanong na hindi tungkol sa karaniwan naming mga pagbisita, at tinanong ko kung may sampung minuto ba siyang mailalaan para sa akin.Tinawagan niya ako sa loob ng isang oras. Mas mabilis iyon kaysa sa inaasahan ko, kaya naisip kong baka curious din siyang malaman kung ano ang sasabihin ko.“I'd like to invite Lavender over for dinner at my apartment,” sabi ko. “Instead of our usual trip to the park or the museum. Just dinner. Something normal, like what families do.”Sandali siyang natahimik, pero malinaw ang sagot niya.“No.”“Okay.”Muli siyang natahimik nang ilang sandali.Inaasahan niyang mas igigiit ko ang gusto ko. Naramdaman ko iyon sa paraan ng katahimikan niya, sa ba
Revarie's POVNapakainteresante ng dingding. Sobrang interesado ako sa dingding na iyon.O, at least, iyon ang pilit kong ipinapakita sa sarili ko.Tinanong ni Dr. Susanna si Alaric kung may gusto pa ba siyang idagdag. Umiling siya at sinabing wala na. Para sa kanya, sapat na raw ang pagkakalarawan niya sa akin dahil iyon naman talaga ang totoo.Sa wakas, ibinaba ng doktor ang hawak niyang ballpen.Tumingin siya sa aming dalawa. Ramdam ko ang tingin niya sa akin kahit nakatitig pa rin ako sa dingding at hindi sa kanya. Pinilit kong ibaling ang atensyon ko sa paligid ng kwarto. Sa armchair ng doktor, sa bintana, at sa maliit na mesa sa tabi niya kung saan nakapatong ang notepad niya.Kahit saan, huwag lang kay Alaric.“Thank you, both of you,” sabi ng doktor. “You were both honest, and that was the point of the exercise.”Sandali siyang tumingin sa akin.“Revarie, I noticed that you focused more on Alaric's actions and behavior. His reliability, the attention he gives Lavender,







