Chapter 04

-Sofia-

“Oh my God! You own this sports car?” I can’t believe what I was seeing. Is he a millionaire or what? Bakit may ganito siya kagarang kotse. Pano siya nakabili ng ganito kamahal na sasakyan?

“Get in!” Binuksan ni Boots ang compartment at saka inihagis doon ang maleta ko.

“Hey! Ingatan mo naman ‘yan! That’s my precious luggage!” I said, pouting at him before I got inside his car.

Kagat-labing pinadaanan ko ng daliri ang dashboard ng kotse niya. It has always been my dream to have this kind of car, pero nahihiya akong magpabili kay kuya o kay daddy. Saka na lang siguro kapag nakagraduate na ako at nagtatrabaho na sa Avery Group.

But the question is, gagraduate ba ako?

Of course, I will! Gagawin ko ang lahat para lang matapos ang kursong ito. Nakakahiya kapag nalaman ng mga tao na ang unica hija ng mga Avery ay bagsak ang mga grades at hindi nakatapos ng pag-aaral.

Nakakahiya din kay kuya na nagpapaaral sa akin. He was doing everything para sa pamilya namin after dad turned over the company to him.

Hindi nawala ang ngiti sa mga labi ko habang ang steering wheel naman ang hinihimas ko, nang biglang pumasok si Boots sa loob.

Mabilis na binawi ko ang kamay ko.

“Do you like my car?” nakataas ang kilay na tanong nito, at sunod-sunod ang pagtango ko. Ngumisi lang ito at saka pinasibad ang sasakyan.

Grabe ang bilis!

Hindi ko pa naibubuka ang bibig ko, nakabalik na kaagad kami sa apartment sa bilis niyang magpatakbo.

“Baba na.” utos ni Boots at sumunod naman ako kaagad. Dire-diretso akong pumasok sa gate, at pinihit ang doorknob, pero naka-lock ito.

Kinuha ko sa shoulder bag ko ang susi. Naalala kong iniabot ito sa akin ni Mr. Lawrence kanina. Buti na lang nakalimutan kong ibalik sa pamangkin niya. Pababalikin din naman pala ako dito.

“Hey! Get your luggage here!” papasok na sana ako sa loob nang tawagin ako ni Boots.

“Pwede ba ikaw na lang ang magbuhat? Pagod na kasi ako eh.” nakapout na sabi ko na may kasamang pagpapa-cute.

Pero inirapan niya lang ako. Hindi niya rin naman ako natiis dahil kinuha niya mula sa compartment ang luggage ko at saka binitbit papasok sa loob. Agad akong sumunod dito.

“Bakit wala ‘yung sports car mo kanina sa labas?’ tanong ko sa kanya. Hindi ko kasi napansin kanina 'yung kotse paglabas ko.

Pagkababa ng maleta ay tinignan niya ako. “Seriously? Ang dami mong pwedeng itanong, ‘yung tungkol sa kotse ko pa talaga?”

“Curious lang ako no!” sabi ko sabay salampak ng upo sa sofa. “Oh my God! I am so tired. I am so hungry! May natira pa ba sa niluto mo kanina? Gutom na gutom na kasi ako. Ang haba kaya ng nilakad ko.” at napatingin ako sa wall clock. “See? Malapit na mag-eight ng gabi. Umalis ako dito ng five. Imagine kung gaano katagal akong naglalakad sa labas. Ang daming—”

“Will you please shut up?” nakapameywang na sigaw ni Boots, at napakagat-labi naman ako sa pagkagulat sa kanya. “Ayoko ng maingay sa bahay ko, okay!”

Tumango ako.

“One more thing. Di ba sabi mo, gagawin mo lahat para lang pumayag ako na mag-stay ka dito?” umupo siya sa harap ko, at saka matamang tinitigan ako. I can’t help but stare back as well. Ang ganda pala ng mga mata niya. The color was a mix of brown and gray, and everytime na titingin siya sa akin, para niya akong hinihigop palapit.

Bumaba naman ang tingin ko sa mga lips niya. Manipis sa taas at makapal naman sa baba. At ang natural ng pagka-red ng mga ito. 

I imagined the feel of his bottom lip between my teeth. So soft, warm, and inviting. The thought sent a shiver down my spine, and before I even realized it, my tongue brushed across my own lips, slowly and absentmindedly, as if I could already taste the sweetness of his lips.

At dahil busy ako kakaimagine, hindi ko na naririnig ang mga sinasabi niya.

“Hey!” nagulat ako nang pinitik nito ang mga daliri sa harap ko. “Are you even listening to me?”

“Oh, I…” napakagat ako sa daliri ko. “What were you saying again?”

“Ano ba kasing iniisip mo? Ang dami kong sinabi, kahit isa wala kang narinig?” 

I shook my head. “Pwede pakiulit na lang.”

“Aish, you—” bumuntong-hininga na lang ito ng malalim para kalmahin ang sarili. Ang sungit naman! “Okay. Ganito ang magiging situation natin. I don’t want you invading my privacy. Bawal kang pumasok sa kuwarto ko, at bawal din akong pumasok sa kuwarto mo. There’s only one bathroom here, so share tayo, at huwag kakalimutang maglock at magdala ng towel! Ayoko ng makalat, ayoko ng burara, ayoko ng madumi. Kapag may time ka, maglinis ka ng buong bahay, pati ng cr.”

“Okay, Boots.” nakangiting sabi ko.

Tiim ang mga bagang na tinitigan niya ako. “Boots is not my name.”

“I know. Baka gusto mong sabihin kung anong pangalan mo?”

“Josh.” matipid na sagot niya.

“Josh.” I repeated, and his name slipped from my lips like a whispered secret, smooth and natural, as if my mouth had been waiting to say it all along. “Nice name.”

He ignored my compliment. Parang wala nga itong narinig. 

“One more thing. Huwag na huwag kang magdadala ng boyfriend dito. Kaklase o kaibigan pwede, pero hanggang dito lang sa living room.” he added. “I am working and studying as well, so ikaw ang magluto ng kakainin natin, ikaw din ang maggogrocery. Bibigyan na lang kita ng pera.”

“You’re a working student?” And another curious question slipped out of my mouth. “Pano ka nakabili ng sports car?”

Bago pa ito makasagot, nagsalita ulit ako.

“I’m sorry, hindi ako marunong magluto.” nakayukong sagot ko. Sa Spain, may sarili akong maid. Pero stay out siya. She would only clean the house and cook food for me, and then aalis na siya. “Pero marunong akong maghugas ng plato. Kung gusto mo, ikaw na lang ang magluto para sa atin tapos sasahuran na lang kita.”

Nakangiti pa ako habang sinasabi ang mga iyon, pero siya ay parang papatayin na ako sa sobrang sama ng tingin niya sa akin. “What are you, a princess? A millionaire? Hindi uso ang senyorita dito, Miss. At kung ganyan ang mindset mo, umalis ka na lang sa bahay ko. Madami ka naman yatang pera, eh bakit isinisiksik mo ang sarili mo dito sa pamamahay ko?”

Tumayo na ito mula kinauupuan, but I grabbed his hand and stopped him from leaving. “Wait, sorry na. Sige na, mag-aaral na akong magluto. Saka pwede ba sabay tayong maggrocery? Turuan mo muna ako. Hindi pa kasi ako sanay dito sa Cebu eh.”