Mission : Protecting A Billionaire Supermodel

REVEKAHI feel like it's raining diamonds and gold while living in this lavish life of mine. Ang sarap talagang mabuhay nang walang pinoproblema sa pera. Kadalasan, ang problema ko na lang talaga sa buhay ay ang mga desisyon ko kung paano ko isusuot at dadalhin ang mga damit during fashion show. It's fine, anyway. But money can't control everything... lalo na kapag naririnig ko ang mga ibinabalita sa akin ng manager ko.“Revekah!” nakaririnding paulit-ulit na tawag sa akin ni Manager Kelly habang papalapit siya sa akin. “Revekah! I have a bad news.”Naka-krus ang mga binti kong nakahiga sa malambot na sofa habang pinopolish ko ang bagong kuko ko. “As usual, momma,” irap ko sa kaniya. “Momma” ang tawag ko sa kaniya, ayaw niya ng “Sir” because I respect ang kaniyang gender na gay. “So, ano nga ‘yon?”Naningkit ang mga mata ko habang pinapanood ko siyang nanginginig at hindi mapakali. Alam na alam ko na ang galawan niya, nagp-panic na siya. “U-Umalis na naman ang assistant mo!” nauutal

REVEKAHWala ako sa tamang pag-iisip ngayon at sa palagay ko, hindi na tama itong desisyon ko.Sana makabalik na ako ngayon sa mansion!I wish... makahanap ako ng taong magiging rason para makauwi ako.I am begging!Nagmadali akong pumunta sa lobby ng hotel matapos kong i-park sa basement ang kotse ko. Maraming tao ang nasasalubong ko ritong nagpapark din, kaya hanggat maaari, gusto ko nang makaakyat sa lobby.Nang makarating ako sa itaas, bumungad sa akin ang pagyuko ng mga guwardiya at bumati ako nang nginitian ko sila nang may pag-aalinlangang baka mamukhaan. With my burgundy scarf at night vision glasses, hindi nila ako nakilala. Umiiwas ako ngayon sa camera lalo na't wala akong bodyguards na pinadala para samahan ako.Napansin kong iisa lang ang babae sa front desk at agad ko siyang nilapitan. “Presidential suite, please. Now na!” pagmamadali ko sa babae. “I need your card—” hindi ko pinatapos ang receptionist sa sinasabi niya at binigay ko ang ID ko at credit card. Bakit kasi

REVEKAHI don't know if I should thank him dahil sa paglitas niya sa buhay ko pero dahil sa pamb-blackmail niya sa akin, parang umuurong ang umuusbong na kabaitan ko sa kaniya.“Ano, mamili ka na, ah?” Tang ina nitong lalaking ‘to, bakit niya ba ako minamadali!?Tatanggapin ko ba siya agad?! Paano kung spy siya ni Valerie?Inilibot ko ng mga mata ko ang tingin sa kaniya, waring minamasid kung may itinatago ba siya sa akin. According to what I feel ngayon, masasabi kong wala akong nase-sense na mali sa kaniya.“Pack your things,” mabilis na pagdedesisyon ko. “Gusto ko na ring umuwi.”“Tss. Pumayag ka rin,” pang-iinis niya. Inirapan ko siya habang nakahawak ako sa bewang ko. “Pasalamat ka at binigyan kita ng trabaho! Kaduda-duda ka nga! Nandito ka sa Presidential Suite tapos wala kang trabaho?!” “Sinabi kong wala akong trabaho, pero hindi ko sinabing wala akong pera,” tugon niya.Paano kung kabilang din siya sa billionaire world?I can't judge him easily.Binago ko ang usapan namin,

LUCIEN Iba ‘yung gaan ng likod ko kumpara sa mga nakaraang araw noong huli akong natulog sa cheap hotel. Hindi kaya may something na magic sa kama na ‘to at hindi na ako nakararamdam ng kung anong pananakit sa likot simula nang mahiga ako rito? Isang gabi pa lang, pero epektibo na. Mas malambot pa sa cotton ang foam! Nang makabangon ako sa higaan ko, nilibot ko ang tingin sa paligid habang ini-stretch ko ang mga braso ko. Wait, parang nasobrahan na yata ito sa lawak? Tangina, parang tatlong lote na ito sa sobrang laki ng space. Hindi royal or renaissance ang disenyo ng paligid, parang cyber era na ‘to sa sobrang modern! Gustong maluwa ng mga mata ko nang isa-isahin kong pagmasdan ang bawat detalye ng kuwartong ito. May apat na airconditioner sa bawat sulok, closet room na wala namang laman, may sariling sala pa ‘tong kuwarto na ‘to, at apat na chandeliers. Magkano kaya ang kuryente ng gagang ‘to? May ceiling light pa na tinakpan ng ceiling! Balak ko na sanang bumaba, kaso nakuha

REVEKAH Matapos ang ilang araw, unti-unti na talagang gumaan ang pakiramdam ko. Hindi naman sa biglang nag-align ang mga planeta o may milagro—hindi gano’n. Simple lang. May personal assistant na ako. Finally. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil kailangan ko. At ayoko mang aminin nang malakas… nakatulong. Lucien. Mr. Calm-in-the-middle-of-a-storm. Sa simula, akala ko magiging parang extra baggage siya. Y’know, yung tipong mas dadagdag sa stress ko kaysa magpabawas. Pero habang lumilipas ang araw, napapaisip ako kung mas pinapahirap niya ang buhay ko… o mas pinapadali niya. And honestly? Nakakainis isipin na baka yung pangalawa ang mas totoo. Busy ang buong bahay. As in chaos. Pero organized chaos—yung tipo kong gusto. Lahat ng kasama ko, parang bees na paikot-ikot, hawak maleta, racks of clothes, shoe boxes, accessories, documents, passports—lahat ng kailangan para sa Paris trip namin. May labels, may lists, may checklists ng checklists. Malinis. Sistemado. Exactly how I want it.