Unspoken Jealousy

My Cold Husband

Janine POV

Ilang linggo na ang lumipas simula nang tangkain ni Lucas ang wakasan ang sariling buhay. Simula noon, sinikap kong huwag na siyang masyadong lapitan. Umiwas ako—para hindi siya magalit at baka saktan na naman ang sarili niya.

Alam ko ring palagi silang magkasama ni Sophia. Saan man siya magpunta, tila binabantayan siya nito—baka kung ano na naman ang gawin ni Luc sa sarili niya. At nakikita ko rin kung paanong palagi siyang nakangiti kapag kasama ito.

Tuwing dumadaan ako, parang hangin lang ako sa paningin nila. O kung minsan, kapag alam kong nasa sala sila, sa likuran na lang ako dumaraan para hindi masira ang maganda nilang araw.

Napagdesisyunan ko nang subukang sundin ang gusto ni Mommy.

Hindi ko na ipinaalam kay Lucas—alam kong wala rin naman siyang pakialam sa mga nangyayari sa akin. Ilang araw na lang, at alam kong kakayanin ko nang tuluyang umalis sa poder niya.

Nandito na ako sa building ng kumpanya ni Mommy. Ngumiti agad sa akin ang mga guard dahil kumalat na ang balitang ako na ang magpapatakbo nito.

“Good morning, Ma’am. Nasa loob na po si Sir Samonte,” bungad sa akin ng assistant ni Mommy.

Makikilala ko na rin ang business partner niya—iyon daw ang una kong dapat gawin, ang makilala siya upang magkasundo kami sa pagpapalago ng negosyo.

“Good morning din, and thank you,” sagot ko.

Pagpasok ko, may isang lalaking nagbabasa ng magazine. Hindi niya agad napansin ang presensya ko kaya ako na ang lumapit.

“Hi, good morning. I’m Janine

Samaniego. You are Mr. Samonte, right?” nakangiti kong bati.

Agad siyang tumayo at inilapag ang magazine sa mesa. Hindi ko maiwasang mamangha sa itsura niya—napakagwapo. Akala ko kaedad ng Mommy ko ang business partner niya, pero bata pa pala. Pero mas gwapo pa rin si Luc.

“Good morning too. I’m Jerome Samonte—your soon-to-be partner,” sabi niya na may ngiti.

“In life.”

Kumunot ang noo ko.

“I mean, in the life of business,” mabilis niyang dagdag.

“Your husband is Lucas Samaniego, right?” tanong niya.

Ngumiti ako ng bahagya at tumango.

“Don’t worry, Ms. Janine. Alam ko ang lahat. Ang Mommy mo ang nagkuwento sa akin.”

Si Mommy talaga—ang daldal.

“Ganun ba? Nakakahiya naman sa’yo. Pasensya ka na, masyado siyang feeling close,” biro ko.

Mahina siyang natawa.

“Okay lang. Mabait siyang ina. Pangarap ko ngang magkaanak na katulad niya.”

Napatawa ako.

“Pwede naman, kung willing kang magpaampon.”

Sabay kaming natawa.

“Bakit ko pa kailangang magpaampon kung pwede naman sa ibang paraan, Ms. Janine?” makahulugang sabi niya.Hindi ko na lang pinansin.

“I think we should focus on business, Mr. Samonte. Time is gold,” seryoso kong sabi.

Bigla siyang natawa nang malakas.

Mag-iisang buwan na akong pumapasok sa opisina. Malaking tulong ito sa akin—hindi na ako palaging umiiyak. Kaunti na lang ang oras ko sa bahay, at ramdam kong kaya ko na talagang mag-isa.

Palagi akong busy sa kumpanya ni Mommy. Nakakapagod, pero masaya. At kapag may free time, si Jerome ang kausap ko. Mabait pala ang mokong na ito—hindi lang halata.

“Janine, let’s have dinner together, please,” aya niya. Madalas akong tumatanggi, pero minsan naaawa rin ako.

“Sige na nga, basta treat mo,” biro ko.

“Of course. Basta for you,” sagot niya na may ngiti.

Kinabukasan, nagising akong masakit ang ulo.

Nang tingnan ko ang alarm clock—sobrang late na ako. Kasi naman, pagkatapos ng dinner, nagyaya pa siyang uminom sa bar. Kaya inumaga na ako ng uwi.

Bago ako umakyat sa kwarto, parang nakita ko si Lucas—nakasilip sa pinto ng kwarto niya, tapos bigla rin niyang isinara. Binalewala ko na lang.

Naligo at nag-ayos agad ako.

Nagmamadali akong bumaba nang may nagsalita sa likuran ko.

“Where are you going?” Si Lucas.

“Sa office. Nagmamadali ako,” sagot ko.

Paalis na sana ako nang bigla niyang hawakan ang kamay ko. Napalingon ako—bumilis ang tibok ng puso ko sa titig niya. Ngayon lang ulit niya ako tinignan nang ganito.

“Bakit? May kailangan ka?” tanong ko.

Wala siyang sinabi. Hinila niya lang ako papunta sa dining table.

“Sit down.”

“Luc, kung may iuutos ka—sorry, pero hindi ako pwede ngayon,” reklamo ko.

“I said, sit down. Kumain ka.”

Nagulat ako.

“Sa office na lang ako magbe-breakfast—”

“You are the owner of that company. Bakit ka nagmamadali? Kumain ka diyan, o gusto mo subuan pa kita?” Napabuntong-hininga na lang ako at umupo.

Habang kumakain, panay ang tingin niya sa akin.

“Are you on a diet? Pumayat ka.” Hindi ko pinansin.

“Lagi ka bang nalilipasan ng gutom?” tanong niya ulit.

“Minsan… kapag maraming inaasikaso.”

Tumango siya, saka iniabot sa akin ang isang envelope.

Pagbukas ko—annulment papers.

Biglang kumirot ang puso ko.

“May pen ka ba? Pirmahan mo na para ma-process agad.” Inabot niya agad ang kaniyang pen,

Kinuha ko agad din iyon, pero bigla niyang inagaw ang papel.

“I’m in a hurry. Some other time,” sabi niya.

Paalis na siya nang bumalik at lumapit, may ibinulong sa akin—

“I miss your coffee. Lalo ka na.”

Napatigil ako. Nalito. Bakit parang bigla siyang nagbago?

Sa opisina, hindi ako makapag-focus.

“Janine, okay ka lang?” tanong ni Jerome.

Kinuwento ko sa kanya ang lahat.

“Wag mo munang seryosohin. Hangga’t hindi niya sinasabing mahal ka niya, wag ka munang magpadala.”

Tama siya.

Nag aya na naman siya ng dinner pero this time sabi ko walang alak dahil palagi akong late pumasok dahil sa hang over.

Pagkatapos ng dinner, hinatid niya din ako pauwi.

“Masaya ka talagang kasama, nakakatuwa kang kausap ” sabi ko.

“Sana hindi ka lang matuwa—sana magustuhan mo rin ako.” Huminga ako ng malalim.

“Jerome, alam mo kung sino ang mahal ko.”

Natawa siya.

"Kaya ka nasasaktan, madali ka kasing mabola eh!" Sabi niya sakin na tumatawa pero may bakas na lungkot sa mga mata.

“Loko ka talaga.” agad ko siyang sinuntok ng mahina sa braso,  lumabas ako ng kotse at parang batang nakipag asaran sa kaniya kaya hinabol niya ako.

Naghabulan kami, nagkulitan hanggang sa...

Parehas kaming natumba sa damuhan, hindi ko namalayan ay nakatitig na pala kami sa mata ng bawat isa. Unti unting bumaba ang tingin niya sa aking mga labi kaya naman napapikit na lang ako na parang hinihintay na dumampi ang kaniyang mga labi.

Hanggang sa may bumusina.

Si Lucas.

Bigla kaming natauhan ni Jerome at naghiwalay, inalalayan niya ako at pinagpag ang dumikit na mga damo sa aking binti.

Sumenyas si Lucas na lumapit kami.

Paglapit namin, si Sophia ay nasa likod niya, nakapamewang at nakangisi. Inirapan ko siya. Pagod na akong hayaan niyang ganunin ako.

“Bakit ngayon ka lang? Tamang uwi ba yan ng may asawang tao, Janine?! At ano ito, para kayong batang naglalaro dito! Nakakahiya! ” malamig na tanong ni Luc.

Nagpaliwanag ako. Pero binalewala lang niya.

“And who are you?” galit niyang tanong kay Jerome.

“I’m Jerome Samonte. Boyfriend niya,” sagot nito.

Nagulat ako.

Sinugod ni Luc si Jerome at sinuntok ito. Hinila niya ako saka nilagay sa kaniyang likuran.

“Stay away from my wife!” Susugurin niya ulit si Jerome kaya pumagitna na ako.

“Luc, tama na!” sigaw ko. “Nakakapagod ka nang mahalin! Ano bang problema mo?! Lahat na lang ng taong nasa paligid ko ginaganyan mo dahil ayaw mo kong maging masaya! Kaya wag na wag si Jerome ang sasaktan mo, dahil isa din niya sa mabuting tao na hindi mo kayang gawin sa akin! ”

Tahimik siya. Gulat.

Lumapit ako kay Jerome saka humingi ng tawad sa nangyari, at sinabi ko sa kaniyang sobranh maloko kasi. Ngumiti lang siya sakin saka ako niyakap.

Umalis si Jerome matapos may ibulong kay Luc.

Pagpasok ko sa kwarto, napahiga ako.

Grabe ang araw na ’to. Nakakaloka.