Too much love

Janine POV

Maaga akong nagising para i-review ang lahat ng gustong ipagawa sa akin ni Mommy. Hindi pa naman ako nakakapagdesisyon, pero gusto ko munang subukang tingnan ang mga ito. Baka sakaling gustuhin ko na ring asikasuhin ang negosyo ni Mommy at tumayo sa sarili kong kumpanya.

Pero paano ang negosyong iniwan sa amin ni Lolo at ni Luc?

Ihahanda ko na ba ang sarili kong harapin iyon?

Kakayanin ko kaya?

Narinig kong may kumatok sa pintuan ng kwarto ko at agad ko itong pinagbuksan.

“Ma’am, nakalimutan po kasi ni Sir sa baba ang mga papeles niya,” mahiyain na sabi ng isa naming kasambahay. “Tumawag po ang secretary niya at pinapadala po ang lahat ng ito.”

Parang may gusto pa siyang sabihin kaya hinintay ko siya.

“Pero po, Ma’am… wala po kasing bakanteng tao na magdadala nito ngayon. Lahat po kasi kami, maraming ginagawa.” Yumuko siya.

“Ako na lang,” sagot ko agad. Kinuha ko ang mga papeles para hindi na sila mamroblema. Baka kapag nakita ni Luc sa kumpanya, magwala pa iyon.

Nakarating ako sa building ng kumpanya ni Luc. Napakalaki nito—at napakaganda. Lumapit ako sa reception kung saan agad akong sinalubong ng mga nakangiting receptionist.

“Good morning po, Ma’am. Welcome to Samaniego Corp. Ano po ang maipaglilingkod namin sa inyo?”

“Good morning din. Nandito po ako para sa mga files na kailangan ng President para sa meeting niya mamayang two p.m.”

Tumango siya at may tinawagan. Pinaiwan na lang sa akin ang mga files at sinabi nilang sila na raw ang magdadala sa itaas. Nag-iwan ako ng pangalan at contact number, sakaling may problema.

Balak ko sanang magkape sa katabing coffee shop nang biglang tumunog ang cellphone ko.

“Ma’am, pasensya na po,” sabi ng receptionist. “Wala po kasing makakapaghatid sa itaas. Napaaga raw po ang meeting.”

“Sige po. Pabalik na po ako.”

Bumalik agad ako. Mahalaga ang mga papeles na iyon—at ayokong mapahamak si Luc.

“Pasensya na po talaga, Ma’am. Sa thirtieth floor po ang office ng President,” sabi ng receptionist habang inaabot muli ang mga files.

“Okay lang po,” sagot ko.

Mabilis akong pumasok sa elevator.

Pagdating ko roon, bumungad sa akin ang desk ng assistant niya. Maganda siya—at halatang sanay sa ganitong mundo.

“Good morning po. Ito na po ba lahat ng kailangan ni Mr. President?”

Tumango ako at inabot ang mga papeles.

“Salamat po.” Tumawag siya kay Luc at sinabi kung bakit ako naroon.

“Pinapapasok po kayo ni Mr. President. Kayo na rin daw po ang mag-abot ng files.”

Kinabahan ako.

“By the way, Ma’am… kasambahay po ba kayo ni Mr. President?”

Hindi ko alam ang isasagot ko, kaya tumango na lang ako.

“Ah, ganon po ba?” biro niya. “Infairness, mas mamahalin pa ang bag niyo kaysa sa akin.”

Napahawak ako sa Hermes ko. Hindi niya alam—lahat ng kasambahay sa amin ay may mamahaling gamit. Regalo ko iyon sa kanila.

Pagpasok ko sa opisina, nakatalikod si Luc habang nakaupo sa swivel chair niya. Malalim ang tingin niya sa labas ng bintana.

“Nandito pa ba ang bitch na ’yon?” malamig niyang tanong.

“Dapat pakitunguhan n’yo nang maayos para tuluyan nang umalis sa buhay ko.”

Umikot ang upuan niya.

At ako ang bumungad sa kaniya.

“Good morning,” mahina kong sabi. “Ito na ang mga files na kailangan mo.”

Nilapag ko ang mga iyon sa mesa niya.

Galit ang tingin niya sa akin.

“Aalis na ako,” sabi ko, nanginginig.

“Sandali.”

Tumigil ako.

“Tutal nandito ka na, ibibigay ko na rin sa’yo ang mga documents ng kumpanya mo.” Itinuro niya ang sofa.

Umupo ako.

“Ayoko nang pamahalaan ang kumpanya mo. Wala akong responsibilidad doon—lalo na sa’yo.”

Tumango ako nang nakayuko.

“Gustong-gusto na kitang mawala sa buhay ko.”

Pumatak ang luha ko.

“Ilibot mo ang paningin mo sa opisina ko. Nakikita mo ba?”

Tumango ako.

“Ito na lang ang tahanan ko simula nang dumating ka sa mansyon ko. Dito ako payapa—dahil wala ka. Pero ngayon, nandito ka na naman.”

May ibinato siyang puting sobre sa akin.

“Buksan mo.”

Nanginginig kong binuksan iyon.

Isang wedding invitation.

Lumapit siya at lumuhod sa harap ko.

“Umalis ka na sa buhay ko. Nagmamakaawa ako.”

“Luc…” umiiyak kong sabi. “Bigyan mo ako ng pagkakataon. Ako ang asawa mo.”

Tumayo siya.

“Umalis ka na.”

At umalis ako.

Narinig ko pa ang utos niyang i-disinfect ang buong opisina—at palitan ang sofa na inupuan ko.

Mahal na mahal kita, Luc.

Hindi ko kayang mawala ka—kahit sa papel man lang.

Kinagabihan, pinili kong mag-review ng mga documents sa sala. Nagpadala na rin ako ng pagkain doon para hindi na ako makasabay sa hapunan.

Umupo sa kabilang sofa si Sophia.

“Oh, nandito ka pa rin pala.”

Tahimik lang ako.

“Tanga ka talaga,” sabi niya bago tuluyang umalis.

Maya-maya, natapos din ako.

Naligo ako at humiga.

Nang buksan ko ang cellphone ko, may mga missed calls mula sa unregistered number.

Sinagot ko ito.

“Janine… si Lucas…”

Nasa ospital na ako ilang minuto lang ang lumipas.

Bumungad sa akin ang mother-in-law ko—galit at luhaan.

“Hindi ka pa rin marunong mahiya?!” sigaw niya.

Sinampal niya ako.

“Nagpakamatay ang anak ko dahil sa’yo!”

Nilapitan ko si Luc—naka-oxygen, walang malay.

“Tinangka niyang magpakalunod,” paliwanag ni Diego.

“Hinihiling naming maawa ka naman sa sarili mo,” sabi ni Nilo.

Bigla akong napahagulgol.

At sa unang pagkakataon…

Hindi ko na alam kung kaya ko pang lumaban.