Pangako sa Ilalim ng Puno

Minsan sa isang gabi, kapag tahimik na ang lahat at tanging ang ingay ng aking hininga lang ang naririnig ko, bumabalik ako sa araw na iyon. Ang araw na tila nakaukit na sa aking isipan—hindi dahil masaya ito, kundi dahil doon nagsimula ang lahat ng pangakong napilitan kong talikuran.

Nakikita ko pa rin nang malinaw ang matandang puno ng akasya sa likuran ng lumang paaralan. Doon kami laging tumatambay ni Elara. Noon, payapa pa ang lahat. Wala pa akong dinadalang bigat, wala pang mga lihim, wala pang pader na itinayo sa paligid ng aking puso. Bata pa ako noon… bata pa kami. At sa bawat pagtingin ko sa kanya, nakikita ko ang buong hinaharap ko.

Nakaupo ako noon sa tuyong damo, nakahawak sa kanyang malalambot na kamay. Tinitigan ko siya nang maigi—ang kanyang mga matang puno ng liwanag, ang ngiting nagbibigay sa akin ng lakas.

“Elara,” sabi ko noon, puno ng sinseridad at init ang aking tinig. “Pangako sa’yo. Anuman ang mangyari, gaano man katagal ang lumipas… hinding-hindi kita iiwan. Magkasama tayo hanggang sa huli.”

Nginitian niya ako pabalik—ang ngiting iyon na minsan ay nagsilbing araw ko. “Pangako rin sa’yo, Kaelian. Kahit magbago pa ang lahat, mananatili ako rito para sa’yo. Ikaw lang… at wala nang iba.”

Kung alam ko lang noon na ang mga salitang iyon ay magiging pinakamasakit na alaala ko, marahil ay hindi ko na sana ito binigkas pa. Ngunit bata pa ako at puno ng pangarap, hindi ko alam na darating ang araw na mapipilitan akong sirain ang lahat ng ito.

Dumating ang mga pangyayaring wala akong kontrol. Mga lihim ng pamilya, mga utang na kailangang bayaran, at mga banta na kailangang ilayo sa kanya. Upang maprotektahan ko si Elara, kailangan kong maglaho. Kailangan kong maging estranghero. Kailangan kong maglaho sa kanyang buhay na parang bula, kahit na sa bawat hakbang ko palayo, parang dinudurog ang bawat bahagi ng aking pagkatao.

Umalis ako. Walang paalam. Walang paliwanag. Iyon ang pinakamahirap na desisyong ginawa ko, pero iyon lang ang paraan upang manatili siyang ligtas at payapa.

Lumipas ang maraming taon.

Sa loob ng mga taong iyon, nagbago ako. Mula sa batang puno ng ningning, naging isang lalaking malamig, matigas, at walang kinikilalang awa. Pinagdaanan ko ang hirap, ang sakit, at ang pakikipaglaban upang umakyat sa tuktok. Ngayon, kilala na ako bilang si Kaelian V. Riego—ang pinakamakapangyarihan, pinakamatagumpay, at pinakakinatatakutang CEO sa buong industriya. Mayaman ako, nasa akin na ang lahat… pero wala na sa akin ang tanging bagay na tunay kong nais: ang simpleng saya na kasama siya.

Itinayo ko ang matibay na pader sa paligid ng aking sarili. Wala nang nakakalapit, wala nang nakakaalam ng tunay kong nararamdaman. Ang nakaraan ay ibinaon ko na—o iyon ang akala ko.

Hanggang ngayong araw.

Nakatayo ako sa bintana ng aking opisina sa pinakamataas na palapag ng gusali, nakatanaw sa abalang kalsada sa ibaba. Ang hangin ay malamig, katulad ng lamig na matagal nang nananahan sa aking puso.

Ngunit sa isang iglap, sa gitna ng libo-libong taong nagdadaan, nakita ko siya.

Siya pa rin.

Simple lang ang kanyang suot, payapa ang kanyang kilos, at dala-dala pa rin niya ang parehong liwanag at kabutihan na aking iniwan noon. Walang nagbago sa kanya. Nanatili siyang dalisay, malinis, at malayo sa dumi at gulo ng mundong ginagalawan ko ngayon.

Hindi niya ako nakikita mula rito. Wala siyang kaalam-alam na ang lalaking minsang nangako sa kanya ay nakatingin sa kanya ngayon mula sa itaas, na parang isang diyos na nagmamasid, ngunit sa totoo ay isang bilanggo ng sarili niyang mga desisyon at lihim.

Mahigpit akong napakuyom ng kamao sa gilid ng bintana. Ang dating init na akala ko ay patay na, biglang muling gumising—halo ng pagkasabik at matinding sakit.

Nandiyan pa rin siya. Buhay pa rin ang alaala.

At habang nakatingin ako sa kanya na dahan-dahang lumalayo, isang tanong ang umikot sa aking isipan:

Makikilala pa kaya niya ako kapag nagtagpo tayong muli? O para sa kanya, ang lalaking minsang nagmahal sa kanya ay patay na… at ang nakatayo sa harap niya ngayon ay isa na lamang malamig na estrangherong puno ng mga sikreto?

Inayos ko ang aking suit, ibinalik ang matigas at seryosong ekspresyon sa aking mukha, at ibinaling ang tingin pabalik sa gawain.

Hindi pa tapos ang lahat. Nagsisimula pa lamang ito. At sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung kaya ko pa bang itago ang katotohanan… o kung kaya ko pa siyang ilayo sa akin.