보관함
검색
홈 / Romance / My Cold Secret CEO / Sa Huli, Ikaw Pa Rin

공유

Sa Huli, Ikaw Pa Rin

작가: VERAMANTIC
last update 게시일: 2026-05-24 10:35:14

Ang katahimikan na bumalot sa aming dalawa matapos kong ibunyag ang lahat ay hindi na mabigat o puno ng pagdududa. Sa halip, ito ay isang katahimikang puno ng ginhawa—ang uri ng katahimikang matagal ko nang hinahangad, ang katahimikang dala lamang ng katotohanan at pagtanggap. Nakayakap pa rin ako sa kanya, mahigpit, tila sinusukat ko kung totoo ba ito o isa lamang panaginip na muling maglalaho anumang oras. Ang kanyang mga kamay ay marahang humahaplos sa aking likuran, at ang bawat hipo ay p

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • My Cold Secret CEO   Sa Huli, Ikaw Pa Rin

    Ang katahimikan na bumalot sa aming dalawa matapos kong ibunyag ang lahat ay hindi na mabigat o puno ng pagdududa. Sa halip, ito ay isang katahimikang puno ng ginhawa—ang uri ng katahimikang matagal ko nang hinahangad, ang katahimikang dala lamang ng katotohanan at pagtanggap. Nakayakap pa rin ako sa kanya, mahigpit, tila sinusukat ko kung totoo ba ito o isa lamang panaginip na muling maglalaho anumang oras. Ang kanyang mga kamay ay marahang humahaplos sa aking likuran, at ang bawat hipo ay parang gamot na unti-unting nagpapagaling sa mga sugat na matagal nang nakabaon sa aking puso. “Kaelian…” bulong niya, at sa pagkakataong ito, binigkas niya ang pangalan ko hindi bilang pangalan ng isang makapangyarihang CEO, kundi bilang pangalan ng lalaking minahal niya noon at minamahal pa rin hanggang ngayon. “Ang daming taon… ang daming sakit na pinagdaanan natin. Pero kahit kailan, hindi nawala sa isip ko na darating ang araw na ito.” Tinitigan ko siya nang mal

  • My Cold Secret CEO   Ang Pagguho ng mga Pader

    Ilang araw ang lumipas, ngunit ang bawat sandali ay tila mas mahaba at mas mabigat kaysa sa nakaraan. Mula nang umalis siya sa aking opisina na puno ng luha at pagdududa, wala ni isang sandali na hindi siya sumagi sa aking isipan. Ang mga salitang binitawan ko—ang mga malamig at mapanghamong salitang naglayo sa kanya—ay parang sarili kong kadena na humihila sa akin pababa sa kailaliman ng pagsisisi. Sa bawat pagkakataong nakikita ko siya sa paligid ng gusali, nakayuko, tahimik, at tila dinadala ang bigat ng mga tanong na iniwan ko, lalo lamang dumudurog ang aking puso. Nais kong tumakbo palapit, hawakan siya sa mga balikat, at sabihin ang lahat. Nais kong sumigaw at ilabas ang katotohanang matagal ko nang ibinabaon. Ngunit ang takot—takot na mapahamak siya, takot na masira ang lahat ng binuo ko para sa kanyang kaligtasan—ay nananatili pa ring matibay na pader sa pagitan namin. Ngunit alam kong nagbabago na ang lahat. Nakikita ko ito sa kanyang mga kilos, sa kanyang mga tin

  • My Cold Secret CEO   Sa Pagitan ng Pagdududa at Katotohanan

    Kinabukasan, maaga pa lamang ay nasa aking opisina na ako, nakatitig sa makapal na talaan na nasa ibabaw ng aking mesa. Nasa harapan ko ang listahan ng lahat ng empleyadong nakatalaga sa proyektong iyon—mga pangalan, larawan, posisyon, at mga detalye ng kanilang buhay. Dahan-dahan kong binasa ang bawat pangalan hanggang sa tumigil ang aking mga mata sa isang pangalang matagal nang nakaukit sa aking puso, ang pangalang kahit saan man ako magpunta ay laging kasama ko: Elara F. Delos Santos. Arkitekto. Iyan ang kanyang posisyon. Hindi ko inakala na sa larangang ito kami muling magtatagpo. Ang babaeng kilala ko noon na mahilig lamang gumuhit ng mga pangarap sa ilalim ng puno, ngayon ay gumuguhit na ng mga gusali at istruktura na nakatayo sa buong lungsod. Tinitigan ko ang kanyang litrato—simple lamang ang suot, nakatali ang kanyang buhok, at naroon pa rin ang parehong ngiting puno ng liwanag at kabutihan. Sa likod ng larawang iyon, nakasulat ang kanyang kasaysayan: lumaki sa

  • My Cold Secret CEO   Sa Pagitan ng Lamig at Alaala

    Nagpatuloy ako sa paglalakad palayo, bawat hakbang ay mabigat na tila may nakadagan at dumudurog sa aking dibdib. Ang bawat salitang binitawan ko kanina—iyong mga malamig, mapagmataas, at mapanghusgang pananalita—ay parang sarili kong patalim na tumusok nang malalim sa bawat bahagi ng aking pagkatao. Sa likuran ko, alam kong nakatayo pa rin siya, nakatulala at puno ng pagtataka, habang ang imahe ko ay unti-unting lumalayo at nawawala sa kanyang paningin. Nais kong lumingon. Nais kong tumakbo pabalik sa kanya, hawakan ang kanyang mga kamay, at sabihing patawad—patawad dahil kailangan kong magkunwari, patawad dahil kailangan kong maging ganito para sa kanya, patawad dahil ang paglayo at pananakit ko ay ang tanging paraan ng pagmamahal na alam ko noon pa man. Ngunit hindi ko nagawa. Sa sandaling lingunin ko siya, sa sandaling makita niya ang kahinaan sa aking mga mata at ang pagmamahal na matagal kong itinatago, mawawala ang lahat ng pag-iingat at pader na itinayo ko sa loob ng mahaba

  • My Cold Secret CEO   Ang Multo ng Nakaraan

    (Kaelian POV) Bumalik ako sa aking upuan, ngunit kahit gaano ko pa igalaw ang mga papeles sa aking mesa, hindi makaalis ang imahe ni Elara sa aking isipan. Ang pangalan ng kumpanya, ang mga kasunduan, ang milyun-milyong halaga—lahat ng ito ay biglang naging walang halaga kumpara sa sandaling nakita ko siya sa ibaba. Ilang taon? Labinlima? Dalawampu? Hindi ko na mabilang. Ang alam ko lang, bawat araw na lumipas nang wala siya ay parang isang parusa na ipinataw ko sa aking sarili. Ginawa ko ito para sa kanya. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko: Ligtas siya hangga’t hindi niya alam kung sino ako, hangga’t malayo siya sa gulo at panganib na dala ng pangalang Riego. Pero ngayon… nandiyan na siya. Sa parehong lungsod, sa parehong mundong matagal kong tinakbuhan at muling sinakop. Kinuha ko ang isang itim na litrato mula sa loob ng aking pitaka—ang tanging alaala na hindi ko kailanman binura. Kuha iyon noong mga bata pa kami, sa ilalim ng pareho

  • My Cold Secret CEO   Pangako sa Ilalim ng Puno

    Minsan sa isang gabi, kapag tahimik na ang lahat at tanging ang ingay ng aking hininga lang ang naririnig ko, bumabalik ako sa araw na iyon. Ang araw na tila nakaukit na sa aking isipan—hindi dahil masaya ito, kundi dahil doon nagsimula ang lahat ng pangakong napilitan kong talikuran. Nakikita ko pa rin nang malinaw ang matandang puno ng akasya sa likuran ng lumang paaralan. Doon kami laging tumatambay ni Elara. Noon, payapa pa ang lahat. Wala pa akong dinadalang bigat, wala pang mga lihim, wala pang pader na itinayo sa paligid ng aking puso. Bata pa ako noon… bata pa kami. At sa bawat pagtingin ko sa kanya, nakikita ko ang buong hinaharap ko. Nakaupo ako noon sa tuyong damo, nakahawak sa kanyang malalambot na kamay. Tinitigan ko siya nang maigi—ang kanyang mga matang puno ng liwanag, ang ngiting nagbibigay sa akin ng lakas. “Elara,” sabi ko noon, puno ng sinseridad at init ang aking tinig. “Pangako sa’yo. Anuman ang man

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status