LOGINOne week later at ngayon ang araw ng Kalinga Shelter event na kung saan kailangan puntahan ni Kaila at ng kanyang kambal. Wala siyang maiiwan sa mga ito. Maaga pa lang silang nag asikaso sa bahay para maka alis sila ng maaga at di man lang abutin ng traffic dahil nakakahiya kung malelate siya sa events. Ano na lang ang sasabihin sa kanya ng mga bisita ng Mommy niya na napaka unprofessional niya kung sakaling mangyari iyon. Nang dumating ang oras ng pag alis nila. Pina upo niya ng maayos sa passenger seat ang kambal at binilinan na hwag maglilikot habang nagda drive siya at pumayag naman ang dalawa. Nang magsimula na siyang magdrive tahimik ang dalawa sa likuran. Medyo madilim pa ng umalis sila ng bahay at swak lang naman sa gusto niyang oras. Past 7 am nakarating sila ng Kalinga Shelter. Kaunti pa lang ang tao at mga staff pa lang halos ng Kalinga Shelter ang naroon. Ang mga bisita ay mamay pa darating at 9 am pa naman ang simula ng events. Sinadya niya lang na agahan umalis n
"Look, I'm so sorry Kaila. Hindi ko alam, wala akong alam sa lahat ng pinagdaanan mo." naiiyak na wika ni Markus. "Ok lang naka move-on na ako. At sana ganon ka na rin. Ayoko ng makita ang pagmumukha ko, Markus. I swear hindi ka na nag eexist sa buhay ko kailanman. At sana hwag mo na rin akong guluhin pa. After all wala namang tayo matagal na at ngayon may closure na. Good bye, Markus." wika ni Kaila at naglakad nang taas noo patungo sa kanyang sasakyan. Pagpasok niya sa loob nagdrive agad siya papalayo ng lugar. Nang maka layo na siya tumigil siya sandali at doon niya binuhos ang luhang kanina pa niya pinipigilan. Akala niya manhid na siya sa lahat ng nangyari pero nagkakamali pala siya.. Masakit pa rin talaga ang lahat ng nangyari sa nakalipas na panahon at hindi pa pala talaga nawala ito. Maybe natakpan lamg dahil nandyan ang kambal niya pero ngayong nagkaharap sila ni Markus nanumbalik ang sakit five years ago. Pinunasan niya ang luhang pumatak at heto nga nagdrive siya ulit.
Hindi niya sana papansinin ito kaso parang pinapamukha naman nito sa lahat na napakasama niyang tao base sa sinabi nito. "Ay! Wow! Markus, ikaw pa talaga ang may ganang magsalita sa akin ng ganyan. Hindi mo alam kung bakit ako umalis. Pwes, sasabihin ko sayo ngayon at makinig ka. That day dinala ko si Mommy ss ibang bansa para agapan ang sakit niya. May stage 3 cancer siya at kailangan niyang maagapan para mabuhay--" Natigilan si Markus sa kanyang galit ng marinig ang sinabi nito sa kanya. Miski si Kaila dahil bigla na lang nag garalgal ang boses nito. "Look, I'm sorry. I... I didn't know, no one tells me about Auntie's condition. And.... "No need to say sorry. Alam mo iyong masakit sa part na iyon. I'm all alone. Iyong taong akala ko nadadamayan ako sa mga panahong iyon--" Lumapit si Markus kay Kaila at akmang yayakapin pero mabilis itong umiwas. "Why you didn't tell me. Sana nasamahan kita. Hindi sana ako naiwang mag-isa at--" "Shut up, Markus! Paano ko sasabihin sa
Ngayong araw ang pagkikita ni Kaila at Markus parehas silang invited ng mag-asawang Mr. And Mrs. Cruzado. Isa sa business partner ng kani kanilang mga magulang. Since ang daddy ni Kaila ay nangibang bansa na kasama ang kabit nito at doon na nagpakasaya at namayapa na rin naman ang Mommy niya. Wala na sana siyang balak umuwi pa dito sa bansa di lang talaga sa pangako niya sa Mommy niya. Lumipas ang oras kasama ni Kyla si Kyline at Marky sa bahay pero iniwan niya muna ito at may kailangan siyang attend-an na business launch at bawal ang bata sa event. Mabuti na lang mababait ang mga maid nila sa Mansyon. Ang kanyang Nanay Helen. "Nay Helen, iwan ko muna ang mga bata at ako'y may pupuntahan lang na importanteng okasyon." bilin niya sa matanda na kakalabas lang ng kwarto. "Oo naman nak. Sige ako nang bahala sa kambal mo." ngiting sagot ni Nanay Helen kay Kaila para mapanatag na rin siya. Nagpaalam lang si Kaila sa mga anak bago niya lisanin ang Mansyon. Buong two hours naipit s
Nakarating ng Mansyon si Kaila. Pagpasok pa lang niya sa loob bumalik agad ang alaala ng kanyang buhay rito kasama ang kanyang Mommy Lynette na ngayon ay limang taon na ring namayapa. Habang ang daddy naman niya ay nag asawa na rin. Bago pa mamatay ang kanyang Mommy alam niyang may ibang pamilya na agad ang kanyang daddy kaya isa rin na dumagdag sa sakit ng kanyang Mommy na cancer ay stress ito sa daddy niya. "Mommy, this is our home now? It is big right twins, Marky?" tanong ng limang taong gulang na anak nila ni Markus na si Kyline sa kanyang kakambal. Medyo nonchalant si Marky kaya tumango lang ito. "Shall we go kids? I will shown you your room." wika ni Kaila. "Yes Mommy, I'm so excited. Yahooo." sigaw na malakas ni Kyline na napaka energetic at may patalon talon pa sa labis na tuwa. "Sure, hija." sagot naman ni Kaila at dinala na nga sa itaas ang kanyang kambal. May mga maid pa silang kasama dahil hindi naman umalis ang mga ito kahit na malayo pa siya. Inalagaan n
Kababalik lang ni Markus sa business venture mula Canada. Siya na talaga ang madalas utusan ng daddy niya sa kanilang negosyo. Hindi kasi maasahan sina Jeremiah at Liam sa ganitong bagay lalo na't siya rin ang panganay sa triplets. Pagdating niya ng airport isang tawag ang kanyang natanggap. Someone his invited to attend the Anniversary his chosen charity sponsor. Malapit sa puso ni Markus ang mga bata. Kaya nga ng pumunta siya roon last two years ago at may mga batang naging parang kapatid na niya. "Sir Markus, the party started at exactly 8 am in the morning tomorrow." paalala ni Myla. Her secretary na loyal sa kanya simula ng magtrabaho siya sa kumpanya. "Thanks , Myla." ani niya at binaba na ang tawag nito. Naglakad na siya palabas ng airport at naghihintay ng sundo. Alam naman niya na maraming trabaho parin siyang kahaharapin sa pagbabalik niya ng bansa. Hindi alam ng Mommy, daddy at mga kapatid niya na uuwi na siya. Wala rin naman si Jeremiah at Liam roon. Panigurado i







