Chapter 2: The First Encounter

Ang sumunod na dalawang araw ay naging mabilis para sa Boromeo Group, ngunit para kay Valerie, ang bawat oras ay tila isang walang katapusang pakikipaglaban. Nakaupo siya sa kanyang malawak na opisina, napapaligiran ng mga nagtataasang tambak ng papeles at mga ulat na kailangan niyang pirmahan bago matapos ang linggo. Ang ingay ng air conditioner at ang marahang pagtick ng orasan sa dingding ang tanging sumasaliw sa katahimikan ng kanyang silid.

Tok. Tok.

“Ms. Boromeo?” dahan-dahang sumungaw ang ulo ng kanyang administrative head mula sa p***o.

“Narito na po ang bagong hired na junior associate para sa Archive Division. Sabi niyo po ay gusto niyo siyang makita para personal na ibigay ang unang set ng confidential files na kailangan"

Hindi nag-angat ng tingin si Valerie mula sa kanyang laptop. “Let him in.”

Bumukas nang tuluyan ang p***o. Pumasok ang lalaking nakita niya sa resume kamakailan—si Nick Sarmiento.

Gaya ng nasa larawan, mukha siyang napakasimple. Ang kulay brown niyang leather shoes ay medyo gasgas na ang dulo, at ang hawak niyang ballpen ay ang tipikal na murang brand na ginagamit ng mga estudyante.

Bahagyang nakayuko ang kanyang ulo habang dahan-dahang humahakbang pabalik-balik, halatang kinakabahan sa tindi ng lamig at awra ng executive floor.

“G-Good afternoon po, Ms. Boromeo,” mahiyain at medyo nanginginig ang boses na bati ni Nick. Iniayos niya ang kanyang makakapal na salamin na bahagyang bumaba sa kanyang ilong.

Doon lang siya tuluyang tiningnan ni Valerie. Mula ulo hanggang paa, sinuri niya ang lalaki gamit ang kanyang matatalas na mata.

Sa paningin niya, si Nick ang depinisyon ng isang taong madaling mayuyurakan sa corporate world. Masyadong malambot. Masyadong inosente.

“Sit down, Nick Sarmiento,” malamig na utos ni Valerie, habang itinuturo ang bakanteng silya sa harap ng kanyang mesa.

“Salamat po, Ma'am,” maingat na naupo si Nick, dahan-dahang inilapag ang kanyang simpleng bag sa kanyang kandungan na parang isang pananggalang.

Inabot ni Valerie ang isang makapal at lumang folder mula sa gilid ng kanyang mesa at ipinatong ito sa harap ng lalaki.

“This is the internal audit ledger mula pa noong limang taon ang nakararaan. I want you to encoding everything into the secure cloud network, double-check the figures, and archive the hard copy. Ayoko ng kahit isang maling numero. Is that clear?”

“O-Opo, Ms. Boromeo. Malinaw po. Sisiguraduhin ko pong walang magiging pagkakamali,” mabilis na sagot ni Nick, sabay tango nang sunod-sunod.

Tinitigan siya ni Valerie. May kung anong kakaiba sa lalaking ito na pumukaw sa kanyang interes—isang bagay na bihirang mangyari. Tiningnan niya muli ang resume nito na nakabukas pa rin sa kanyang tablet. May nakasaad doon na ang kanyang pamilya ay may maliit na lokal na negosyo sa probinsya, ngunit narito siya ngayon, nag-aapply para sa isang rank-and-file at minimum-wage na posisyon sa Maynila.

Dahil sa kuryusidad na bihira niyang maramdaman, sumandal si Valerie sa kanyang executive chair at pinagsaklop ang kanyang mga daliri.

“I’ve read your background, Sarmiento,” panimula ni Valerie, ang boses ay nananatiling patag. “Your credentials aren’t bad. You graduated with good marks. Kaya nagtataka ako kung bakit nag-decide kang magtrabaho rito bilang isang simpleng archive assistant. In your record, your family owns a small trading business. Bakit hindi ka na lang doon nagtrabaho?”

Sandaling natigilan si Nick. Ang mga mata nito sa likod ng makakapal na salamin ay kumurap, at dahan-dahan nitong ibinaba ang tingin sa mga kamay na nakapatong sa bag.

Isang lungkot ang biglang gumuhit sa kanyang maamong mukha.

“Ah, ano po kasi, Ms. Boromeo...” panimula ni Nick, medyo bumaba ang tono ng kanyang boses, tila nahihirapang balikan ang isang masakit na alaala.

“Mula po kasi nung mamatay ang mga magulang namin ilang taon na ang nakakalipas, ang mga nakatatanda ko pong kapatid ang nag-manage ng naiwang negosyo.”

Tumingin si Nick kay Valerie, may bahid ng pagsusumamo at pekeng pagkahiya sa kanyang mga mata. “At dahil ako po ang pinakabata sa amin, parang palagi na lang po nila akong tinitingnan bilang isang bata na walang alam. Gusto ko pong patunayan sa kanila na kaya ko rin. Nais ko po sanang matuto sa totoong corporate world ng mas maaga, bago ako tuluyang sumabak at tumulong sa negosyo namin. Gusto ko pong maranasan ang magsimula sa ibaba nang walang tulong ng kahit sino.”

Napatitig si Valerie sa lalaki. Ang mga salitang binitawan ni Nick ay direktang tumama sa isang bahagi ng kanyang puso na matagal na niyang ibinaon sa limot.

Mula nang mamatay ang mga magulang... ang mga nakatatandang kapatid ang nag-manage... nais matuto sa corporate world bago sumabak sa negosyo.

Pakiramdam ni Valerie ay nakikita niya ang kanyang sarili sa kwento nito. Noong namatay ang kanyang kuya na si Arthur, bigla rin siyang isinabak sa malupit na mundong ito. Ang kaibahan nga lang, si Nick ay boluntaryong pumasok para matuto at patunayan ang sarili, habang siya naman ay pinilit at walang pagpipilian. Ramdam niya ang bigat na pinagdaraanan ng lalaki—ang pressure na gustong kilalanin ng sariling pamilya.

Saglit na lumambot ang ekspresyon sa mga mata ni Valerie, ngunit bago pa man ito mapansin ng sinuman, mabilis niya itong binawi at ibinalik ang kanyang malamig na awra.

“The corporate world is not a playground, Nick ,” mariing sabi ni Valerie, bagaman may kaunting bawas na ang bagsik ng kanyang boses. “Hindi ito tulad ng negosyo ng pamilya mo kung saan pagbibigyan ka kapag nagkamali ka. Dito, kapag nagkamali ka, tapos ka. Walang pamilyang magtatanggol sa iyo rito.”

Ngumiti nang bahagya si Nick—isang maliit, mahiyain, ngunit tila determinadong ngiti. “Alam ko po, Ms. Boromeo. Kaya nga po ako nagpapasalamat na sa Boromeo Group ako natanggap. Alam ko pong sa ilalim ng pamumuno ninyo, marami akong matututunan. Handa po akong mapagalitan basta po matuto ako.”

Huminga nang malalim si Valerie at muling ibinalik ang paningin sa mga dokumento sa ibabaw ng kanyang table .

“We’ll see. Papatunayan mo 'yan sa gawa, hindi sa salita. You may go to the archive room now. Amanda will show you the way.”

“Maraming salamat po, Ms. Boromeo. Magtatrabaho po ako nang mabuti,” sabi ni Nick habang mabilis na tumayo, yumuko nang bahagya bilang paggalang, at dahan-dahang lumabas ng opisina habang bitbit ang makapal na folder.

Nang sumara ang p***o, naiwan muli si Valerie na mag-isa. Tinitigan niya ang bakanteng silyang iniwan ng lalaki. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, hindi corporate strategy ang laman ng kanyang isip. May kakaibang pakiramdam na iniwan ang maamong mukha ni Nick Sarmiento. Isang tao na tila hindi bahagi ng maruming sistema ng kumpanya.

Habang sa labas naman ng opisina...

Naglalakad si Nick sa mahabang pasilyo patungo sa elevator, kasabay si Amanda na abalang nagpapaliwanag ng mga patakaran ng floor. Hawak ni Nick ang folder sa kanyang dibdib, ang kanyang ulo ay nananatiling bahagyang nakayuko habang sumasagot ng “Opo” at “Sige po” sa sekretarya.

Ngunit nang pumasok sila sa loob ng elevator at humarap sila sa malaking salamin nito, unti-unting nawala ang maamong ekspresyon sa mukha ni Nick.

Sa likod ng kanyang makakapal na salamin, ang kanyang mga mata ay nag-transform—naging madilim, matalas, at puno ng tagumpay. Ang bawat salitang binitawan niya sa loob ng opisina ay isang sining ng manipulasyon. Alam niya ang kwento ng pamilya Boromeo. Alam niyang sensitibo si Valerie pagdating sa usapin ng pamilya at ang pagkamatay ng kapatid nito. Ang pagbabalatkayo niya bilang ang "pinakabatang kapatid na gustong patunayan ang sarili" ay ang perpektong pain para makuha ang atensyon at simpatya ng babaeng ito.

Isang palihim na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Nick, Naramdaman niya ang bahagyang paglambot ng depensa ni Valerie kanina, at alam niyang kumagat ito sa pain.

‘Napakadali mo palang basahin, Athena Valeria,’ sa isip niya habang maingat na inaayos ang kanyang salamin. ‘Umiyak ka at magtiwala ka sa akin. Dahil kung gaano mo kabilis ibababa ang maskara mo, ganoon din kita kabilis na dudurugin.’