บทที่ 12

"ไง! ฟื้นแล้วเหรอมึง"

เสียงทุ้มกดต่ำฟันกรามขบกันจนได้ยินเสียงดังเล็ดลอดออกมาเมื่อเห็นใบหน้าหล่อโชกไปด้วยเลือดของเชลยที่นอนกองอยู่บนพื้นแสยะยิ้มออกมาอย่างไม่กลัว มือหนากระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างแรง

"มึงมีแรงทำกูได้แค่นี้เหรอวะ....ไอ้อรัญ"

"ยังจะปากดีอีกเหรอวะ"

ผัลวะ!!!

หมัดหนักกระแทกใบหน้าหล่ออีกครั้ง อาทิตย์ยังคงแสยะยิ้มยั่วอารมณ์โมโหของอรัญให้พุ่งสูงมากยิ่งขึ้น นัยน์ตาคมแดงก่ำฉายแววปีศาจร้ายหมุนตัวออกจากเชลยหนุ่มก่อนจะฟาดท่อนไม้ใส่คนจองหองอย่างแรงจนเขาสลบไปอีกครั้ง

"นาย!! ใจเย็นก่อนครับ.....เดี๋ยวมันก็ได้ตายเอาหรอก"

"ก็มันดันปากดี...."

พัฒพงษ์กระชากท่อนไม้ออกจากมือหนาของผู้เป็นนายก่อนจะส่งสัญญาณให้ชายชุดดำที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้เข้ามาลากตัวเชลยผู้ถือดีออกจากล่ามเอาไว้อีกห้องพลางยื่นขวดน้ำเปล่าให้กับอรัญได้ล้างคาบเลือดออกจากมือ

"นายครับ! เราจับไอ้คนขับรถบรรทุกได้แล้วแล้วครับ"

นัยน์ตาคมกริบหันไปมองชิดลูกน้องที่ไว้ใจได้อีกคนก่อนที่เขาจะระบายยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ก่อนที่เขาจะเดินนำลูกน้องที่เหลือออกมาจากห้องเชือดมุ่งตรงไปยังอีกห้องที่อยู่ไม่ไกลกันมากนัก

ปัง!!!

ความดังของประตูที่กระแทกเข้ากับพนังห้องอย่างแรงตามอารมณ์ที่กำลังร้อนแรงพร้อมฆ่าคนได้ทุกเมื่อ นัยน์ตาคมกริบไร้แววจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของชายวัยกลางคนที่ตอนนี้ถูกมัดเอาไว้กับเก้าอี้ สายตาที่มองมามันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวยิ่งเห็นเสื้อเชิ๊ตสีขาวเปื้อนเลือดสีแดงก็ยิ่งหวาดผวามากขึ้น

"ผะ... ผมถูกจ้างมาครับ... ปล่อยผมไปเถอะ.... ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย" เสียงทุ้มแหบพร่าพยายามพูดออกมาอย่างติดขัด ยิ่งเห็นสายตาอำมหิตของชายหนุ่มชุดดำที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้า เขาก็ยิ่งตัวสั่นไปหมดด้วยความหวาดกลัว

"จ้าง!!! ก็ต้องมีหลักฐาน"

นัยน์ตาคมค่อยๆสบตากับชายวัยกลางคน น้ำเสียงกดต่ำย้อนคำพูดของอีกฝ่าย คนด้านหน้าพยักหน้างึกๆเป็นคำตอบร้อนรนเพื่อเอาตัวรอด ส่งสัญญาณให้คนด้านหน้าแก้มัด อรัญแสยะยิ้มอย่างชอบใจพลางหันไปส่งสัญญาณให้กับพัฒที่ยืนอยู่ข้างกัน

ชายวัยกลางคนลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อตนได้เป็นอิสระ เขาเดินตรงเข้าไปหาชายชุดดำอีกคนที่ยืนขว้างอยู่ที่หน้าประตู มือหนาแบออกเป็นการบอกให้อีกฝ่ายส่งของคืนมา

ชายชุดดำหันมามองที่พัฒพงษ์อีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาตก่อนที่เขาจะยอมยืนโทรศัพท์คืนให้

“นี่หลักฐาน.... ผมทั้งอัดเสียงและแอบบันทึกข้อมูลการแชทเอาไว้ด้วย...แต่ผมไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันเป็นใคร”

“งั้นฉันขอเก็บข้อมูลทุกอย่างเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน...เป็นหลักประกันว่าคุณจะไปให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยกัน”

พัฒพงษ์ยื่นมือมาคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายเลื่อนดูข้อมูลหลักฐานทั้งหมดที่อีกฝ่ายได้เอ่ยมาเมื่อกี้ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างในนั่นเป็นเรื่องจริงเขาจึงยันโทรศัพท์ของชายวัยกลางคนเก็บเอาไว้ก่อน

“แต่คุณจะยอมปล่อยผมไปใช่ไหมครับ”

น้ำเสียงของชายวัยกลางคนยังคงร้อนรนปนหวาดกลัวทุกครั้งที่หันไปสบตากับอรัญ มือหนาทั้งสองกุมเข้าหากันแน่นเพื่อลดความประหม่าก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกว่ามีมือหนากำลังจับที่บ่าของเขา

“เดี๋ยวผม!! จะให้คนไปส่งถึงที่หมายอย่างปลอดภัย” เจ้าของมือหนาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและแผ่วเบาทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัวก่อนที่ดวงตาคมจะมืดมิดมองไม่เห็นอะไรอีกเลยเมื่อสิ้นเสียงคนพูดของอรัญ

 ยามราตรีได้เข้ามาเยือน ดวงดาวดับสิบส่องแสงสว่างระยิบระยับเต็มท้องฟ้ากว้าง เหล่าผู้คนมากมายต่างออกมาใช้ชีวิตกันแบบสุดเหวี่ยงปลดปล่อยความเครียดที่สะสมมาทั้งวันเนื่องจากมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ

ณ.โรงพยาบาลพิริยะ

เสียงรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำแล่นเข้ามาในโรงพยาบาลจอดตรงหน้าของคุณหมอสุดหล่อที่ฮอตที่สุดในตอนนี้ นายแพทย์วาโยถอดหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อเห็นใบหน้าหล่อภายใต้หมวกกันน็อค อรัญส่งยิ้มหวานพลางยื่นหมวกอีกใบให้กับเขาก่อนจะตบไปที่เบาะหลังส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายขึ้นมานั่ง

“ขึ้นมาเถอะน่า...น้องรอกินข้าวอยู่นะ”

เมื่อท่าทีของอีกฝ่าย มือหนาก็กระชากท่อนแขนแกร่งให้เข้ามาใกล้ๆพลางสวมหมวกกันน็อคให้กับคุณหมอวาโยผู้ที่ไม่ค่อยชื่นชอบกับความเร็วเท่าไรนักแต่ผิดกับอีกคนที่ชอบความเร็วเป็นชีวิตจิตใจถึงขั้นลงแข็งขันในครั้งที่มีอากาส

“ไม่ต้องเร็วนะรัญ”

“ถ้ากลัวก็กอดรัญแน่นๆนะครับคุณหมอ”

อรัญว่าพลางดึงแขนทั้งสองข้างของวาโยเข้ามากอดเอวหนาของเขาเอาไว้อีกฝ่าย ใบหน้าหล่อหันมาส่งยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะแกล้งให้คนด้านหลังตกใจเล่น

“รัญ!!”

คนด้านหลังถึงกับร้องเสียงหลง มือหนาฟาดแผ่นหลังแกร่งของคนชอบแกล้งอย่างแรงเป็นการลงโทษก่อนที่เขาต้องยอมกอดอรัญเอาไว้แน่นกว่าเดิมเมื่อรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ออกตัวด้วยความรวดเร็วโดยมีพัฒพงษ์ที่ขับรถของคุณหมอกลับบ้านตามประกบด้านหลังมาด้วย

 ณ.คลับXX

สถานที่บันเทิงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่ของวัยรุ่นและผู้ที่ต้องการความผ่อนคลาย ที่นี่มีครบวงจรในเรื่องของอบายมุขไม่ว่าจะเป็นเหล้า ผู้หญิง การพนันและอื่นๆอีกมากมายที่ผิดกฎหมาย

แต่เจ้าของคลับอย่าง อรัญ โชติญกุลก็สามารถทำให้มันถูกต้องได้อย่างง่ายสบายและไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดคนนี้ถึงได้เป็นที่ยอมรับของเหล่านักธุรกิจทั้งรุ่นใหญ่และรุ่นเล็กที่พึ่งเข้าวงการสีเทาๆ

 “นี่ยัยภา!! แกดื่มหนักจังวันนี้” เสียงแอ็บใสของอายสาวน้อยไซต์มินิที่สวมชุดเดรสสีแดงกระโปรงสั้นเหนือเข่าเอ่ยแซวเพื่อนสาวคนสนิทที่เอาแต่ยกเครื่องดื่มสีสวยโดยไม่ได้สนใจบรรยากาศภายนอกแม้แต่น้อยตั้งแต่มาถึง

“เอ่อจริง!! แล้วทำไมคืนนี้แกถึงชวนพวกฉันมาที่คลับนี่ล่ะ.....ปกติเห็นชวนไปแต่คลับของพ่อแก”

เพื่อนอีกคนที่มาด้วยอย่างมินนี่สาวอวบอั้นในชุดเดรสรัดรูปอวดหน้าอกอวบอิ่มเอ่ยถามขึ้นอย่างแปลกใจเมื่ออาภากรชวนเธอทั้งสองมาที่คลับขอบศัตรูหมายเลขหนึ่งของภาสกร

“ฉันก็อยากจะรู้ไง.....ว่าคลับของอรัญ โชติญกุลจะอลังการหรูหราเหมือนที่ใครๆเขาพูดอวยกันรึเปล่า....”

“อือ!! ฉันว่าหรูมากกว่าคลับของพ่อแกรวมกันทุกสาขาสักอีก”

“นี่แค่สาขาเดียวนะ....ยัยภา”

เพื่อนทั้งสองหันมองไปรอบๆของคลับแม้จะเห็นแค่โซนหน้าที่รองรับลูกค้าทั่วไปก็หรูหราและสวยงามได้ขนาดนี้ สามสาวไม่อยากที่จะคิดเลยว่าโซนวีไอพีและโซนลับด้านล่างจะหรูมากแค่ไหน

“จริง!! ดูรวยมากด้วย....ถึงว่าทำไม....พ่อถึงให้พี่อาทิตย์คบกับยัยอลิส”

“ก็จะได้สมบัติและกิจการทั้งหมดของโชติญกุลยังไงละ แก...” สาวน้อยตัวเล็กที่สุดของกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการเยาะเย้ยเพื่อนสาวแต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจแสยะยิ้มออกมาก่อนจะยกแก้วทรงสวยที่ถูกเติมวิสกี้ลงไปเมื่อกี้ดื่มมันอีกครั้งจนหมดแก้ว 

“เดี๋ยวฉันมา!!”

“จะไปไหน.....เดินไหวรึไง....ดื่มไปตั้งเยอะ”

มินนี่คว้าแขนเรียวของเพื่อนสาวอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นอีกฝ่ายลุกพรวดขึ้นจากเก้าโซฟาก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง อาภากรพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ทั้งคู่มั่นใจก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะด้วยท่าทีรีบร้อนเหมือนกับกำลังตามใครบางคน

ดวงตาคู่สวยที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางราคาแพงจับจ้องมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่กำลังเดินฝ่ากลุ่มนักท่องราตรีออกไปยังทางด้านหลัง อาภากรเร่งฝีเท้าเดินตามคนด้านหน้าไปอย่างติดๆเพราะกลัวว่าจะคาดกับเธอก่อนที่มือเรียวจะคว้าท่อนแขนของอีกฝ่ายอย่างแรงเพื่อให้คนด้านหน้าได้อยู่เดิน

“พลอยไพลิน!!!”

“คุณภา!!” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นคนที่กระชากแขนของเธอก่อนจะสะดุ้งอยากหวาดกลัวเมื่ออาภากรฉุดกระชากอีกฝ่ายอย่างแรงจนสามารถพาออกมาจากคลับได้อย่างสำเร็จ เธอเหวี่ยงตัวของพลอยไพลินด้วยแรงทั้งหมดที่มีเพราะด้วยความโกรธ

“เธอเอาพี่ชายของฉันไปไหวไหน ห่ะ!!?”

“ฉันไม่รู้!! พ่อของคุณจับเราทั้งคู่แยกออกจากกันในวันที่อลิสเข้าโรงพยาบาล....หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้ติดอาทิตย์อีกเลย”

คนถูกถามถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจก่อนจะตอบกลับอาภากรด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพราะกลัวว่าคำตอบของเธอจะไม่ถูกใจคุณหนูที่แสนจะร้ายกาจและเอาแต่ใจ

“คิดว่าฉันจะเชื่อเธอรึยังไง.....คนอย่างเธอหิวเงินจะตาย!! จ้องจะจับพี่ชายของฉัน....มีหรือจะไม่พยายามติดต่อ ห่ะ”

อาภากรกระแทกเสียงถามอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว มือเรียวบีบต้นแขนของพลอยไพลินอย่างแรงจนใบหน้าสวยถึงกับนิ่วลงด้วยความเจ็บแต่ก็ไม่อยากที่จะต่อสู้กลับเพราะกลัวอิทธิพลของภาสกร

“ฉันไม่เคยคิดจะจับพี่ชายของคุณ.....ฉันเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว”

 “อ่อเหรอ!! คู่หมั้นที่ตายเพราะเธอ!!......ฉันละสงสารผู้ชายที่แสนดีคนนั้นจัง”

คำพูดที่แสนจริงของอาภากรทำเอาคนฟังอยากพลอยไพลินถึงกับนิ่งไป ดวงตาคู่สวยที่หลุบต่ำลงเริ่มมีน้ำตามาคลออยู่เต็มเบ้าก่อนที่มันจะไหลลงมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้งจนหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหน้าถึงกับทำตัวไม่ถูกไม่คิดเลยว่าคำพูดของเธอจะแทงใจดำได้ขนาดนี้เพราะเรื่องราวทั้งหมดก็ได้ยินมาจากลูกน้องที่รายงานผู้เป็นพ่อก็เท่านั่นเองไม่คิดว่าจะจริง