บทที่ 11

"ลิส! โยเป็นยังไงบ้าง"

เสียงทุ้มแตกตื่นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงดังขึ้น อลิสผลักตัวออกจากอ้อมของคุณหมอหนุ่มทันทีโผล่เข้ากอดพี่ชายเอาไว้แน่นเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาในห้อง

"พี่รัญ~"

คนตัวเล็กเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงดีใจปนสะอื้น แขนเรียวกระชับอ้อมกอดของคนตัวโตด้วยความเป็นห่วง อรัญถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นคุณหมอวาโยไม่ได้เป็นอะไร มือหนากระชากท่อนแขนแกร่งของอีกฝ่ายเข้ามาสวมกอดด้วยอีกคน

"นายไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ? "

"อะไร!? ฉันก็สบายดี.....แล้วงานที่สั่ง....แกไปจัดการรึยัง!"

เขาปลอบประโลมน้องสาวพลางหันไปตอบคำถามของลูกน้องแบบกวนๆ ตินระบายยิ้มออกมาอย่างรับสารภาพเมื่อเขาไม่ได้ไปทำงานที่สั่งก่อนจะมาที่นี่

"พี่รัญ! ทำไมไม่รับโทรศัพท์...รู้ไหมลิสกับพี่โยเป็นห่วงมากแค่ไหน"

"พี่ขอโทษ! ไฟเขียวตลอดทางพี่ก็เลยรีบเร่งมา...ก็เลยไม่รู้ว่าเราโทรเข้า"

ลูบผมนุ่มของน้องสาวพร้อมกับส่งสายตาอย่างสำนึกผิด ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่พลางดึงอลิสเข้ามากอดอีกครั้ง

"รัญไม่ได้แวะเข้าไปที่คลับใช่ไหม"

"ไม่อ่ะ! รัญตรงมาที่นี่เลย...ก็! ลิสบอกว่าโยวูบ"

"อ่อ! ดีขึ้นแล้วแหละ"

นัยน์ตาคมเหลือบมองหญิงสาวก่อนจะส่งสายตาคาดโทษเมื่อรู้เหตุผลของท่าทีแปลกๆก่อนหน้านี้ของอลิส อีกฝ่ายพึมพำขอโทษออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะมุดใบหน้าสาวเข้าหาอกแกร่งของพี่ชาย

"เอ่อ! นายครับ"

"รู้แล้ว!"

เสียงทุ้มเข้มตอบกลับชายหนุ่มชุดดำที่พึ่งเดินเข้ามา ตินพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะออกไปทำตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่มเมื่อเห็นสัญญาณสายตาของอรัญ เขาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าต้องทำยังไงแม้ว่าคุณหมอวาโยจะออกปากห้ามก็ตาม

ณ.บ้านสุริยกิจ

ผัลวะ

"งานแค่นี้มึงก็ทำไม่สำเร็จเหรอวะ ก็อุตส่าห์ล่อมันออกมาให้มึงจัดการได้ง่ายๆ"

ชายชุดดำแทบล้มไปกองกับพื้น เมื่อโดนหมัดหนักของผู้เป็นนายกระทบเข้ากับใบหน้าอย่างแรง เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกมาจากมุมปากก่อนที่เขาจะโดนกระชากคอเสื้ออย่างแรงให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับดวงตาปีศาจที่เต็มไปด้วยความโกรธ

"ผมขอโทษครับนาย.... จู่ๆมันก็กลับรถ....ผมก็เลยต้องเปลี่ยนแผน"

"แค่นี้ก็ไม่ได้เรื่อง!!!! มึงไปจัดการเก็บหลักฐานให้หมด....อย่าให้มันสาวมาถึงตัวกูได้....เข้าใจไหม!!"

"ครับ!!"

ชายชุดดำรีบรับคำสั่งของผู้เป็นนายทันที ก่อนที่เขาจะรีบออกไปจากห้องทำงานสุดหรูเพราะกลัวว่าแก้วกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะจะลอยตามออกมาจากด้วย

'ไอ้อรัญ!!! ถ้าลูกกูเป็นอะไรไป....กูไม่เอามึงกับน้องสาวไว้แน่!'

ภาสกรทิ้งตัวลงบนเก้าทำงานอย่างแรง นัยน์ตาคมจับจ้องรูปถ่ายครอบครัวที่วางอยู่มุมโต๊ะด้วยสายตาที่โกรธแค้น มือหนาทั้งสองกำเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูนนูนขึ้นมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!

"พ่อคะ! ยุ่งอยู่รึเปล่า"

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงสดใสที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา อาภากรชโงกหน้าเข้ามาในห้องทำงานดูอาการของผู้เป็นพ่อเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายกำลังจะยุ่งอยู่

"ไม่ยุ่งแล้ว! เข้ามาสิลูก"

ภาสกรปรับน้ำเสียงให้กลับมาปกติมากที่สุดเพื่อไม่ให้ลูกสาวสุดที่รักจับสังเกตได้เพราะกลัวว่าเดี๋ยวจะเป็นห่วงกันไปใหญ่ หญิงสาวค่อยๆเดินเข้ามาด้านในเมื่อสิ้นเสียงของชายวัยกลางคน มือเรียวดึงเก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานออกก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวนั่งลง

"พ่อคะ! คุณอาพันเสียแล้วนะคะ"

"เกิดอะไรขึ้น"

"คุณอากับเพื่อนไปสังสรรค์เลี้ยงฉลองที่คลับ...ตอนกำลังจะขึ้นรถกลับบ้าน รถบรรทุกน้ำมัน...." อาภากรแจ้งข่าวสารที่สำคัญให้กับภาสกรได้รู้ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบากึ่งสะอื้นเมื่อคนเป็นอาแท้ๆได้เสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน

"ตอนนี้แม่กำลังไปดูศพที่โรงพยาบาลค่ะ เจ้าหน้าที่พึ่งโทรเข้ามาแจ้ง"

ชายวัยกลางคนถึงกับนิ่งไปเมื่อได้รับข่าวร้ายที่ไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ก่อนเลย พันแสงน้องชายแท้ๆต้องมาตายเซ่นวิญญาณเพราะอารมณ์ชั่ววูบที่อยากจะกำจัดอรัญคู่แข่งคนสำคัญทางธุรกิจ

นัยน์ตาคมเหม่อลอยก่อนจะดึงสติกลับมาเมื่อได้ยินเสียงของลูกสาว เขายันกายลุกขึ้นเต็มความสูงคว้าโทรศัพท์เครื่องที่วางอยู่ข้างๆก่อนที่จะเดินตามอาภากรตรงไปยังโรงจอดรถของบ้าน

ณ.บ้านโชติญกุล

ห้องนอนขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามตามสไตล์มินิมอล โทนสีขาวม่วงสีโปรดของอลิส เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งทั้งหมดถูกคัดสรรมาอย่างดี พื้นไม้หินอ่อนสีขาวเย็นเฉียบด้วยความเย็นจากเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่

บนเตียงใหญ่ไซต์คิงปรากฎหญิงสาวเจ้าของห้องที่กำลังหลับใหลอยู่ในความฝัน ผ้าม่านสีม่วงอ่อนพาสเทลปลิวสไวเมื่อโดนลมเย็นของแอร์ที่ติดตั้งอยู่ด้านบนทำให้แสงสว่างจากด้านนอกสอดส่องผ่านเข้ามาในห้องที่แสนจะมืดมิดได้

'อรุณสวัสดิ์ครับ'

เสียงทุ้มอ่อนโยนที่แสนจะคุ้นหูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่ทำไมครั้งนี้รู้สึกว่ามันใกล้มาก มากซะจนคิดว่าเจ้าของเสียงเหมือนกำลังกระซิบข้างใบหู มันเย็นๆยังไงบอกไม่ถูก สัมผัสที่อบอุ่นแบบนี้คืออะไรกันนะ

“คุณภู!!”

ความงัวเงียที่พึ่งลืมตาตื่น เมื่อครู่จู่ๆก็ตาสว่างขึ้นเมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังนอนกอดกับชายหนุ่มที่คุ้นเคย ความรู้สึกและความสงสัยมากมายตีกันในหัวมั่วไปหมด อลิสพยายามดันตัวออกจากอ้อมแขนของภูรินทร์แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะกอดรัดเธอแน่นมากขึ้นไปอีก

“ทำไม!!! ลิสถึงกอดคุณได้”

'คงเป็นเพราะ....ลิส! ทำบุญให้ผมทุกเช้ามั้ง'

ไม่รู้ว่าเรื่องนี้.....เป็นเรื่องจริงรึเปล่าแต่ฉันรู้สึกดีมากเลย นอกจากพี่รัญฉันก็ไม่เคยได้รับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นแบบนี้มาก่อนเลยตั้งแต่ป๊าม๊าเสียไป

“รู้สึกดีจัง”

'ตื่นได้แล้ว.... ลิสนอนกอดผมทั้งคืนไม่เบื่อรึไง'

“ไม่ค่ะ!! ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ”

เขาโอบกระชับเอวคนตัวโตเอาไว้แน่นพลางหลับตาลงอีกครั้ง ใบหน้าสวยประดับไปด้วยรอยยิ้มเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆที่จุมพิตลงบนหน้าผากนูนของเธอก่อนที่เสียงทุ้มอ่อนโยนจะดังขึ้นอีกครั้ง

'เดี๋ยวไม่ทันหลวงตานะ'

“ลืมไปเลย!! ลิสขอสิบนาที...คุณภูไปดักหลวงตาไว้ก่อนนะ”

หญิงสาวดีดตัวออกจากอ้อมกอดของเขาทันทีก้าวลงเตียงอย่างรวดเร็วก่อนจะคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำเดินตรงเข้าไปยังห้องแต่งตัวที่เชื่อมกับห้องน้ำความรีบร้อนและร้อนรนของอลิสทำเอาวิญญาณหนุ่มระบายยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

'หน้าตาของท่านสดใสมากขึ้นนะ'

'จะไม่ให้สดใสได้ยังไง.....อยู่กับเนื้อคู่เลยนะท่าน ก็ต้องมีความสุขเป็นเรื่องธรรมดา'

เสียงทุ้มที่คุ้นหูเอ่ยแซวอย่างเปิดเผย ภูรินทร์ค่อยๆหันหน้ากลับมาหาเงาดำทั้งสองที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงริมหน้าตา ใบหน้าหล่อยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะเข้ามาหาทั้งคู่ที่ไม่ได้เจอกันมานานตั้งแต่แยกกันที่โรงพยาบาล

'หายไปไหนกันมา.....ไหนบอกว่าจะไปทำภารกิจแป๊บเดียว'

'ก็ไปหาข้อข้องใจของท่านไง'

'แล้วได้เรื่องไหมครับ'

นัยน์ตาคมจ้องมองเงาทั้งสองด้วยความคาดหวัง รอคอยคำตอบของทั้งคู่ว่าเมื่อไรคำตอบที่อยากรู้มานานจะไขข้อข้องใจได้สักทีแต่อีกฝ่ายกลับอมยิ้มอย่างมีความสุขดวงตาของทั้งสองเป็นประกายเหมือนว่าสิ่งที่กำลังจะพูดเป็นข่าวดีแน่นอน

'ท่านต้องอยู่กับเธอจนกว่า....'

'จนกว่า???'

'เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม.... เราทั้งสองจะมารับท่านเอง'

ห้องอาหารหรูหราที่อยู่ฝั่งปีกซ้ายของบ้าน ด้านในถูกประดับตกแต่งอย่างสวยงามตามสไตล์ของอิตาลีดั่งเดิม บริเวณโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ปรากฎชายหนุ่มในวัยยี่สิบแปดปีกำลังนั่งไถไอแพดอ่านข่าวสารอย่างตั้งใจ

มือหนาอีกข้างยกแก้วกาแฟที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นมาจิบเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆวางมันลงที่เดิมเมื่อได้ยินน้ำเสียงสดใสร่าเริงของน้องสาวที่ดังขึ้นจากด้านหลัง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่ชาย"

“กอดหน่อย”

อลิสสวมชุดนักศึกษาเดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวมุมของโต๊ะโน้มตัวลงโอบกอดพี่ชาย ท่อนแขนแกร่งโอบรัดคนตัวเล็กเอาไว้แน่นไม่ต่างจากน้องสาวที่กอดคนตัวโตเอาไว้แน่นเช่นกัน

"แล้วพี่โยยังไม่ตื่นเหรอ"

"ตื่นตั้งแต่เช้ามืด.....แล้วไม่ปลุกพี่ด้วยนะ" อลิสพยักหน้าอย่างเข้าใจพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆกับพี่ชายก่อนจะหันไปขอบคุณสาวใช้ที่เอาชุดทำบุญมาให้

"จะออกไปใส่บาตรเหรอ"

"ไปด้วยกันไหม....ไหนๆพี่ก็ตื่นเช้าแล้ว"

"ดีเหมือนกันนะ.....จะได้ทำบุญให้ป๊าม๊าด้วย"

อรัญวางพลางยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้มือหนาคว้าตะกร้าที่อยู่ตรงหน้าของน้องสาวขึ้นมาก่อนจะเดินนำคนตัวเล็กออกไปรอหลวงตาที่ทั้งบ้านนับถือ ทั้งสองใบหน้าสดใสเมื่อได้รับคำอวยพรดีๆตั้งแต่เช้าไม่ต่างจากดวงวิญญาณหนุ่มที่สองพี่น้องได้ทำบุญอุทิศให้

"พี่รัญ! เดี๋ยวลิสขับรถไปเองนะ"

"ก็ได้! แต่! ไม่ว่าจะไปไหน...เราต้องบอกพี่ทุกครั้ง เข้าใจไหม!! ...พี่รักเราและก็เป็นห่วงมาก"

"ลิสก็รักพี่รัญ.....เป็นห่วงมากเหมือนกัน"

สองพี่น้องโอบกอดกันแน่นก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปเปิดประตูรถให้กับเธอ อลิสส่งยิ้มให้พี่ชายอีกครั้งก่อนจะขับรถออกไปจากบ้านและแน่นอนว่าอรัญสั่งให้ตินคอยจับตาดูน้องสาวเอาไว้

เพราะเขาเองก็ไม่รู้เลยว่าจะมีใครจ้องจะเล่นงานพวกเขาอยู่รึเปล่าและเพื่อความแน่ใจ เขาต้องทำทุกอย่างให้มั่นใจว่าน้องสาวถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย