บทที่ 13

บรรยากาศภายในห้องชันสูตรเงียบสงัดได้ยินเพียงแต่ลมหายใจของคนในห้องและเครื่องปรับอากาศเท่านั้น เหล่านักศึกษาแพทย์กำลังจรดปลายมีดลงบนช่องท้องของเจ้ากบที่ขึ้นชื่อว่าอาจารย์ใหญ่อย่างประณีตบางคนถึงกับมือไม้สั่นไม่กล้าแม้แต่จะกรีดลงบนเนื้อนุ่ม

“ใจเย็นๆ ค่อยๆช้าๆ” เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์ผู้สอนค่อยพูดให้กำลังใจเหล่านักศึกษาเป็นระยะ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆดูอาการของทุกคนภายในห้องก่อนจะไปหยุดอยู่ด้านหลังของกานดา

“อาจารย์!!หนูขอโทษนะคะ” เสียงใสสั่นเครือไม่ต่างจากมือเรียวที่กำลังถือมีดอยู่ ชายสูงวัยฉีกยิ้มกว้างพลางพูดให้เธอใจเย็นลง กานดาพยักหน้ารับเบาๆสูดลมกายใจเข้าลึกสุด

“มือนิ่งๆ! แล้วก็กรีดลงไปเลย”

“ค่ะ!!!”  หญิงสาวตอบกลับอย่างหนักแน่นหันไปส่งยิ้มให้กับอลิสที่ยืนอยู่ข้างกันก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับเจ้ากบตัวน้อยที่นอนแผร่หลาอยู่ตรงหน้ารอให้ปลายมีดกรีดลงไป

‘เก่งจัง ^ _^’

อลิสได้แต่อมยิ้มเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของวิญญาณหนุ่มที่คอยตามติดชีวิตของเธอ ตั้งแต่ทำบุญให้รู้สึกว่าภูรินทร์จะสามารถทำโน้มทำนี้ได้เหมือนกับว่าเขายังคงมีเป็นคนปกติแต่แค่คนอื่นๆมองไม่เห็นเท่านั้นนอกจากคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกาย

“คืนนี้เราจะไปลงสถานที่จริงกันครับ!” เหล่านักศึกษาแพทย์พร้อมใจกันตอนรับโจทย์ใหม่ของอาจารย์ก่อนที่คลาสเรียนผ่าตัดจะจบลงด้วยดี

ใต้ต้นไม้ใหญ่ประจำคณะแพทย์ กานดาควงแขนเพื่อนสาวคนสนิทพร้อมด้วยเครื่องดื่มและของกินมากมายเดินตรงมายังโต๊ะม้าหินอ่อนก่อนที่ทั้งคู่จะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“น้องอลิส น้องกาน!!.....พี่ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ”

สายตาเจ้าเล่ห์ของสายฟ้ามันชั่งแพรวพราวซะจนวิญญาณหนุ่มแทบอยากจะทิ่มให้ตาบอด เขาถือวิสาสะนั่งข้างกายของคนตัวเล็กทันทีแม้ว่าจะยังไม่ได้นับคำอนุญาตจากสองสาว กานดาถึงกับเหลือกตามองบนอย่างไม่ชอบใจ

“ถ้าจะนั่งเลย!..... ก็ไม่ต้องมาขอก็ได้นะคะ”

น้ำเสียงกึ่งประชดดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่จริงใจแต่เหมือนว่าสายห้าจะไม่สนขยับเข้าไปประชิดอลิสอีกครั้งจนเธอแทบจะล่วงจากเก้าอี้เมื่อขยับตัวออกหนี

“เดี๋ยวก็ตกหรอก...ขยับมานั่งใกล้ๆพี่ก็ได้ครับคนสวย”

“พี่นั่นแหละขยับออกมา…..เบียดเพื่อนกานจะตกเก้าอี้อยู่แล้ว” กานดาคว้าต้นแขนแกร่งของอีกฝ่ายพร้อมกออกแรงกระชากให้เขากลับมาเมื่อเห็นว่ามือหนาของสายฟ้ากำลังจะโอบเอวบางของอลิส

“จริง! ว่าแต่พี่สายมาทำไม”

คำถามของอลิสทำให้กานดาถึงกับโน้มตัวเข้าไปใกล้พร้อมกับส่งสายตากดดันชายหนุ่มเพราะเขาเป็นรุ่นพี่ที่จบไปได้สองปีที่แล้วและตอนนี้เข้าก็ต้องทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ

“อาจารย์ให้พี่มาเป็นพี่เลี้ยงของเราทั้งสองคนไง…..ลืมไปแล้วเหรอครับ…..แผนกชันสูตรต้องพี่เท่านั้น”

คำพูดอวยยศของตัวเองดังขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ก็จริงอย่างที่เขาว่ามา ไม่ว่าจะเคสไหนๆสายฟ้าก็ไขข้อสงสัยการตายได้ทั้งหมด นี่ขนาดทำงานได้แค่ไม่กี่ปีชื่อเสียงของเขาก็เป็นที่ยอมรับของทุกคน

“โอเค! เข้าใจแล้วค่ะ”

 น้ำเสียงของอลิสยังคงประชดชายหนุ่มข้างกาย สายฟ้าโน้มตัวลงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆคนตัวเล็กสายตาหยาดเยิ้มของเขามันชั่งน่ามันใส้ซะจริงเชียว

“งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เจอกันนะคะ พี่สาย” หญิงสาวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ม้านั่งพร้อมกับคว้ากระเป๋าสะพายใบหรูขึ้นมา เสียงใสหันมาบอกกับชายหนุ่มก่อนจะควงแขนเพื่อนสาวเดินเข้าไปด้านในตึกเรียนอีกครั้งโดยไม่ได้หันกลับไปมองสายฟ้าอีกเลย

‘เกลียดสายตา.....หมอนี่ชะมัด’

‘หึงหรือท่าน’

‘ป่าวววว แล้ว!.....ท่านมาที่นี่ได้ยังไงครับเนี่ย’

‘เราขอเจ้าที่เจ้าทางแล้ว.....และที่มาก็เพื่อจะมาบอกข้อห้ามเพราะช่วงนี้เราทั้งสองรู้สึกว่าท่านมีพลังมากขึ้นนะ’

‘ข้อห้าม!!!’

ณ.บ้านสุริยกิจ

กรี๊ดดดดดดด

เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วทำเอาทั้งคนภายในและนอกบ้านถึงกับแตกตื่นรีบวิ่งเข้ามาหาอาภากรกันยกใหญ่ก่อนที่ทุกคนจะอยู่นิ่งไม่สามารถขยับไปไหนได้เมื่อเห็นกล่องใบใหญ่ที่ร่วงอยู่ที่พื้นด้านในเต็มไปด้วยเลือดพร้อมกับถุงซิปสีแดงขนาดใหญ่พอที่ยัดลงหล่องได้

“เกิดอะไรขึ้น ยัยภา! ร้องลั่นบ้านแต่เช้าเลย” ชายวัยกลางคนชโงกหน้าลงมาจากชั้นสอง นัยน์ตาคมมองลงมายังห้องโถงก่อนจะนิ่งค้างเหมือนกับคนอื่นๆด้านล่าง

“เห้ย! อะไรกันว่ะเนี่ย....ทำไมมันเละได้ขนาดนี้”

“พ่อ! เลือดคนรึเปล่า” หญิงสาวถึงกับเซไปด้านหลังเมื่อสมองจินตนาการไปไกลยังดีที่มีท่อนแขนแกร่งของทศที่ช่วยประคองเอาไว้ ใบหน้าสวยซีดเซียว มือเรียวอ่อนแรงไปหมด

“ทศ! ขอยาดมหน่อย....ภาจะเป็นลม” เสียงใสเอ่ยบอกกับชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา เธอบีบแขนของเขาเบาๆเป็นการบอกเป็นนัยๆว่ายืนไม่ไหวแล้ว

“ไอ้ทศ! พายัยภาไปพักก่อน.......เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“ครับนาย! ขออนุญาตครับคุณหนู”  

คนตัวเล็กพยักหน้าตอบรับรัวๆเป็นเชิงตกลง ชายหนุ่มย่อตัวลงช้อนอุ้มอาภากรขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนที่เขาจะเดินฝ่ากลุ่มชายชุดดำที่กำลังยืนจ้องคาบเลือดกองใหญ่อยู่ เขารีบพาเธอขึ้นไปพักที่ห้องนอนทันทีโดยมีสาวใช้เดินถือถาดน้ำผลไม้กับยาหอมตามเข้ามาในห้องด้วย

“ใครเอากล่องใบนี่เข้ามาวะ”

เสียงทุ้มตวามดถามชายชุดดำจำนวนนึงที่ยืนอยู่ ทุกคนพากันส่ายหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงเป็นคำตอบก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะเดินเข้ามาด้วยสภาพเมามายไม่ต่างจากหญิงขี้เมา เธอเดินขึ้นไปบนชั้นสองโดยไม่ได้สนใจเลยว่ากำลังมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นในบ้าน ภาสกรได้แต่ส่ายหัวให้กับพฤติกรรมของภรรยา

“คุณหนูน่าจะเป็นคนเอาเข้ามาครับนาย....”

คำพูดของชายชุดดำอีกคนทำให้ชายวัยกลางคนละสายตาจากรำไพหันกลับมาให้ความสนในกับสถานการณ์ตรงหน้าแทน

“มันจ่าหน้ากล่องถึงนายครับ” เขาว่าพลางยื่นกล่องพัสดุให้กับเจ้านายได้ดู ชายวัยกลางคนยื่นมือออกไปรับก่อนจะปามันลงพื้นอย่างแรงเมื่อเห็นชื่อที่อยู่บนหน้ากล่อง

“มึงเปิดดูดิ.....ว่าด้านในถุงซิปมีอะไรรึเปล่า”

“ครับนาย”

ชายหนุ่มโน้มตัวลงหยิบถุงซิปสีแดงขึ้นมา ดวงตาคมพยายามมองทะลุเข้าไปด้านในถุงแต่เพราะความที่ถุงมันเป็นสีแดงคล้ายเลือดทำให้ไม่สามารถมองเข้าไปได้ เขาเลยตัดสินใจเดินออกไปจากห้องโถงเพื่อไปหาที่เปิดเนื่องจากเขากลัวว่าถ้าด้านในเป็นเลือดมันอาจจะเปื้อนพื้นหินอ่อนได้

“ส่วนคนที่เหลือจัดการทำความสะอาดพื้นบ้านกูให้เรียบร้อยด้วย”

 ภาสกรออกคำสั่งอย่างหนักแน่นก้าวเดินออกไปจากห้องโถงตรงขึ้นไปยังห้องทำงานที่อยู่บนชั้นสองด้วยอาการฉุนเฉียวเป็นอย่างมาก ชายวัยกลางคนแทบนั่งไม่ติดอยากจะรู้ว่าถุงซิปด้านในมันคืนอะไรกันแน่นและใครที่กล้ามาลูบคมของเขา 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!

 “นายครับ นาย”

“เข้ามา!“

สิ้นเสียงของเจ้านายมือหนาก็ผลักประตูเข้าไปทันที มืออีกข้างถือถุงซิปและกระดาษใบใหญ่อีกใบมาด้วย ขาแกร่งเดินตรงเข้ามายังโต๊ะทำงานก่อนจะยืนของทุกอย่างให้กับชายวัยกลางคนที่มีศักดิ์เป็นเจ้านายก่อนจะถือวิสาสะเลื่อนเก้าอี้ตรงหน้ามานั่ง

“อะไรวะเนี่ย”

“มันแค่ขู่เราครับนาย.....ไอ้อรัญมันรู้แล้วว่าพวกเขาจัดฉากเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น”

“งั้นก็แสดงว่าอาทิตย์อยู่กับมัน” มือหนากุมเข้าหากันแน่น ความโกรธแค้นพุ่งสูงเมื่อคู่แข็งดันหาตัวลูกชายของเขาเจอจนได้ถือแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วก็ตามแต่ก็ไม่สามารถเข้าไปช่วยลูกชายได้เลยเพราะเขารู้ดีว่าอรัญมีคนใหญ่คนโตค่อยช่วยเหลือตลอดและครั้งนี้ลูกชายก็สร้างเรื่องขึ้นมาเอง

“ด้านในซิปมีแค่กระดาษใบนี่เหรอ”

“ไม่ครับ!”

ชายหนุ่มนิ่งไปสักพักก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ด้านในเสื้อสูทออกมาเปิดรูปภาพบางอย่างให้กับภาสกรได้ดู ดวงตาคมจับจ้องมองสีหน้าของชายวัยกลางคนอยากจะรู้ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้เห็นรูปภาพที่แสนจะสยดสยอง

“เชี่ย!! นิ้วใครว่ะ”  

“ใจเย็นๆก่อนนะครับนาย...ผมว่าไม่ใช่นิ้วของคุณอาทิตย์หรอกครับ”

เจ้านายตกใจนแทบที่จะโยนโทรศัพท์ทิ้งเมื่อได้เห็นภาพถ่ายที่ชายชุดดำได้ถ่ายเอาไว้ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมชายหนุ่มตรงหน้าถึงได้ไม่เอามาให้ดูเพราะมันสยดสยองน่ากลัวเกินกว่าจะรับไหว ภาสกรเรียกสติของตัวเองให้กลับมาสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อตั้งสติก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกฝ่ายอย่างตั้งคำถาม

“มึงแน่ใจได้ยังไง”

“ผมคิดว่ามันใช่อรัญ!! เพราะถ้าเป็นมัน.....คงลากคุณอาทิตย์มายิงตรงหน้าเจ้านายไปแล้วครับ......มันไม่เสียเวลาส่งนิ้วมาขู่หรอก”

 คำพูดของชายหนุ่มทำเอาภาสกรถึงกับนิ่งไปพยายามนึกคิดตามสิ่งที่เขาได้พูดออกมา ชายวัยกลางคนถึงกับกุมขมับไม่รู้เลยว่าใครกันที่ส่งของพวกนี้มาให้กับเขาถึงที่บ้าน “ นายจะไปไหนครับ ”

“ไปตามลูกกู.....ส่วนมึงไปจัดการลากตัวคนที่มันส่งกล่องบ้าๆนี่มา”

ชายชุดดำพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพลางยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปประตูให้เจ้านายก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันไปทำหน้าที่ของตน ชายวัยกลางคนหยุดชงักอยู่ตรงหน้าห้องนอนของลูกสาว มือหนากำลังจะเคาะประตูเรียกแต่ก็ต้องดึงมือกลับเพราะประตูดันเปิดสวนออกมา

“หลับไปแล้วรึไง”

“อ๊ะ! ครับนาย พึ่งหลับไปครับ”

เสียงทุ้มตอบกลับอย่างอึกอักยิ่งเห็นท่าทีจับพิรุธของภาสกรเขายิ่งทำตัวไม่ถูก ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบชายวัยกลางคนเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเดินเข้าไปดูลูกสาวทศเดินตามเข้าไปในห้องก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“คือ.... ผมให้ทานยาแก้ปวดไปครับ....คุณหนูบอกว่าปวดหัว”

“อือ เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอก........แกรีบไปเตรียมรถได้แล้ว”

“ครับนาย”

ทศตอบรับคำสั่งของพูดเป็นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น นัยน์ตาคมหันไปมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่อีกครั้งก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องนอนส่วนตัวของเธอ สายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของชายหนุ่มทำให้ผู้เป็นพ่ออย่างภาสกรถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง มือหนาลูบศีรษะเล็กของลูกสาวก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากนูนของเธอก่อนที่เขาจะเดินออกไปอย่างเงียบๆ

คืนวันศุกร์สุดท้ายของปีก่อนจะหยุดยาวทำให้บรรยากาศภายในโรงพยาบาลวุ่นวายเป็นอย่างมาก รถรถแอมบูแลนซ์วิ่งเข้าออกกันเป็นว่าเล่นเหล่าพนักงานและเจ้าหน้าที่ก็วุ่นอยู่กับผู้ป่าวยมากมายที่เข้ามารับการรักษามีทั้งเคสด่วนและไม่ด่วน.......

ให้ตายเถอะ! ถ้าไม่ติดว่ามีนัดไปตรวจสุขภาพ......ฉันไม่ขับรถมาเองเด็ดขาดเลย.......แล้วไอ้ทางลัดไปโรงพยาบาลทำไมมันเปลี่ยวได้ขนาดนี้เนี่ย.......

‘อลิสระวัง!’

เอี๊ยดดดดดด!!!!

ขาเรียวเหยียบเบรกกะทันหันทันทีเมื่อสิ้นเสียงของวิญญาณหนุ่ม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจพยายามสูดลมหายใจเข้าอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบตั้งสติของตัวเองแต่แล้ว......

"บ้าเอ้ย! ยางแตกแน่ๆเลย

" อลิสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดรถมอไซค์คันนั้นตั้งใจตัดหน้าให้เธอหันพวงมาลัยหลบแบบกะทันหันทำให้ยางรถเกิดไปเหยียบอะไรเข้าก็ไม่รู้

‘อย่าลงไปดูดีกว่า.....ผมว่ามันอันตราย’

“เดี๋ยวลิสโทรหาตินดีกว่า.....เขาน่าจะอยู่ไม่ห่างจากเรา”

หลังที่วางสายจากติน อลิสก็หันไปมองภาพตรงหน้าอีกครั้งก่อนที่ความสงสัยและไม่เข้าใจจะผุดขึ้นมาจากความคิด ดวงตาคู่สวยมองไปรอบๆรถก่อนจะเห็นถึงความผิดปกติของสถานที่ มือเรียวกดปิดล็อคประตูทุกบานของรถทันทีพลางเปิดไฟฉุกเฉินและปรับให้ไปด้านหน้าสูงขึ้นเพื่อที่จะให้เห็นสิ่งต่างที่อยู่ไกลออกไป

ภายในรถเงียบสงัดได้ยินเพียงแค่เสียงคอมแอร์ที่ดังขึ้นเป็นระยะ เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นกรอบใบหน้าสวยมือเรียวสั่นเทาเหมือนบรรยากาศภายนอกมันชั่งน่ากลัว

‘ไม่ต้องกลัวนะ....ผมอยู่กับลิส.....จะไม่ปล่อยให้ลิสเป็นอันตรายเด็ดขาด’

ผมจะปกป้องคุณ.....แม้ว่าจะทำอะไรไม่ได้มากก็ตาม......