วันเกิด

@วันเสาร์ > คอนโดมิวนิค

"🎶 🎶 วู้ 🎶 🎶

เสียงร้องเพลงเบาๆ ดังลอดออกมาจากห้องนอนพร้อมจังหวะก้าวเท้าเบาๆ ที่สื่อถึงอารมณ์แจ่มใสสุดขีด เสียงเปิดตู้เสื้อผ้าติดๆ กัน สลับกับเสียงไม้แขวนกระทบกันเบาๆ เหมือนกำลังอยู่ในโชว์รูมส่วนตัว

"อารมณ์ดีอะไรแต่เช้าค้าคุณเพื่อน : เอวา

เสียงแซวจากเพื่อนสาวดังขึ้นทันทีที่โผล่หน้าเข้ามาในห้อง ก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อเห็นสภาพบนเตียงที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าแขวนระโยงระยางราวกับกำลังเตรียมจัดแฟชั่นโชว์

"มึงมาพอดี มาช่วยกูเลือกชุดสวยๆหน่อย

มิวนิคเงยหน้าขึ้นจากกองเสื้อผ้าด้วยใบหน้าสดใส ดวงตากลมเป็นประกายวาววับ ริมฝีปากอมยิ้มเหมือนคนเพิ่งถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง

"มึงขนออกมาอะไรเยอะแยะขนาดนี้เนี้ย...จะเอาไปขายเหรอ : เอวา

เอวายืนกอดอกส่ายหน้าเบาๆ มองภาพเพื่อนตัวเล็กที่ลุยเลือกเสื้อผ้าแบบเอาเป็นเอาตายด้วยสีหน้าทึ่งปนขำ

"ขายเขยอะไรกัน กูแค่เอาออกมาลอง...

มือเรียวหยิบชุดแล้วชุดเล่าขึ้นมาทาบกับตัว หน้าตาจริงจังเหมือนนางแบบก่อนขึ้นรันเวย์

"....ชุดนี้โอเคป่ะ..

มิวนิคหยิบชุดเดรสสีชมพูเปิดไหล่ออกมาเทียบกับตัว คนตัวเล็กส่องกระจกไปมาไม่หยุด หมุนตัวดูมุมหน้า มุมหลัง พร้อมย่นจมูกใส่ตัวเองเบาๆ

"คนสวยอย่างมึงอ่ะ ใส่อะไรก็สวย ไม่ต้องเลือกให้ยากเลย

เอวาเดินเข้ามายืนข้างๆ มองเพื่อนด้วยแววตาเอ็นดู ปลายเสียงขี้เล่นแต่อบอุ่นจริงใจ

"ไม่ได้ดิมึง เย็นนี้กูมีนัด...

น้ำเสียงของมิวนิคแผ่วลงเล็กน้อย แต่ดวงตากลับทอประกายระยิบราวกับดวงดาว

"นัด..?..นัดกับใครอ่ะ

"กับคนพิเศษ :)

เธออมยิ้ม หัวเราะในลำคอเล็กๆ พร้อมปรายตามองเพื่อนแบบเขินๆ

"อย่าบอกนะ ว่ามึงนัดกับพี่สายฟ้า ???

เอวาเบิกตากว้างจนแทบถลน ยกมือทาบอกเหมือนจะเป็นลม

"...:)))))...

มิวนิคไม่ได้ตอบอะไรนอกจากรอยยิ้มสดใสที่ฉีกเต็มแก้ม จนเอวาถึงกับร้องลั่น

"อีมิว...มึงยิ้มแบบนี้ แปลว่าพี่สายฟ้ายอมไปเดตกับมึงแล้วเหรอ

"ก็ไม่เชิงคำว่าเดตนะมึง ก็แค่พี่เขายอมมาทานข้าวฉลองวันเกิดกับกูอ่ะ

เสียงที่พูดออกมานั้นแฝงความปลื้มปริ่มจนไม่อาจปิดบังได้

"แหม....ขิงใหญ่เลยนะ...แค่ผู้ชายยอมมาฉลองด้วยเนี้ย...

เอวาแกล้งตีแขนเพื่อนเบาๆ พลางกลอกตาใส่

"มึงเลิกล้อกูได้แล้ว...มาช่วยกูเลือกชุดดีกว่า...กูเลือกไม่ถูก..มึงว่าพี่สายฟ้าจะชอบผู้หญิงสไตส์ไหนวะ สวยแซ่บ หรือใสๆน่ารักใสๆ...กูใส่ชุดแวกอกสีแดงดีป่ะ

มิวนิคพูดไปพลางยกชุดแซ่บขึ้นมาทาบ แล้วทำหน้าจริงจังราวกับกำลังพิจารณาเสื้อผ้าในละครพีเรียด

"มึงจะบ้าเหรอ...มึงเคยใส่แบบนั้นรึไง

เอวาหัวเราะพรืด พร้อมดึงชุดแดงออกจากมือเพื่อน แล้วมองเธอด้วยสายตาขำปนห่วง

"5555 กูล้อเล่น..ใครจะใส่แบบนั้นกันล่ะ...ก็กูไม่รู้นี่น่าว่าพี่เขาชอบแบบไหน เดทแรกทั้งทีกูแค่อยากให้พี่เขาประทับใจ

มิวนิคถอนหายใจเบาๆ ดวงตาไหววูบด้วยความกังวลปนตื่นเต้น มือขยี้ผมตัวเองเล็กน้อย

"แต่งเหมือนที่มึงเคยแต่งนั่นแหละ มึงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนอะไรเผื่อใครเลยเว้ย เป็นตัวของตัวเองดีที่สุด ถ้าเขาจะประทับใจ..แต่งแบบไหนเขาก็ประทับใจทั้งนั้นแหละ

เอวาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จริงใจ ดวงตาคมกริบสบตาเพื่อนแน่นิ่ง

"มึงพูดดีมีหลักการก็วันนี้แหละเอวา งั้นกูใส่ชุดเดรสสีดำ ชุดนี้น่ะ ดูเป็นกูดี...

มิวนิคหัวเราะร่วนในลำคอ ก่อนจะหยิบชุดเดรสผ้าซาตินสีดำขลับขึ้นมา หมุนตัวหน้ากระจกด้วยแววตามั่นใจ

"อืม....สวยมั่น สดใสน่ารัก เหมาะกับมึงที่สุดแล้ว....

เอวาพยักหน้าให้แบบไม่มีข้อกังขา ดวงตาสื่อความชื่นชม

"น่ารักที่สุดเลยเพื่อนกู :)

เสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังคลอไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากโลชั่นและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวบนโต๊ะเครื่องแป้ง ทั้งคู่ผลัดกันม้วนผม มาสก์หน้า แต่งหน้าเบาๆ ไปพร้อมเสียงเพลงเพราะๆ ที่เปิดคลออยู่ในห้องบรรยากาศอบอวลไปด้วยมิตรภาพ ความสุข และความหวังเล็กๆ ของหญิงสาวที่กำลังเตรียมตัวสำหรับ "วันสำคัญ" ที่เธอเฝ้ารอ

@17.30 น.

ห้องพักของมิวนิคอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมกลิ่นฟลอรัล เสียงเพลงเบาๆ ดังคลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะของสองสาว

"สวยมากค่าเพื่อน....สวยที่สุด...

เอวายืนกอดอกมองเพื่อนรักในชุดเดรสสีดำสนิทที่รับกับรูปร่างได้อย่างพอดิบพอดี ผมยาวลอนนุ่มสยายลงมาถึงกลางหลัง พร้อมเครื่องหน้าแต่งพองามจนดูน่าหลงใหล

"ฝีมือมึงนี่ไม่มีตกเลยนะ...มึงไม่ไปเอาดีทางด้านเสริมสวย มาเรียนวิศวะเพื่อ ?

มิวนิคหันมาทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนนิดๆ มือเท้าเอวแบบหยอกล้อ แต่ในใจรู้สึกอิ่มเอมกับคำชม

"ก็เพราะมึงนั่นแหละ ลากกูมาวิศวะ...แล้วอีกอย่างตอนนั้นกูยังหาตัวตนของตัวเองไม่เจอ เลยสมัครเรียนตามมึงเนี้ย

เธอว่าไปก็หัวเราะไปเบาๆ สายตาเหลือบมองตัวเองในกระจกอีกครั้งด้วยความพอใจ

"ไม่เป็นไรหรอกเพื่อน มีเงินซะอย่าง ลงทุนเปิดร้านเสริมสวยดีๆสักแห่ง รับรองลูกค้าเพียบ...

เอวาวางมือบนไหล่เพื่อนแล้วบีบเบาๆ ให้กำลังใจอย่างจริงใจ

"มึงอ่ะ..อวยกูตลอด :)

"แล้วนี่พี่เขาจะมารับหรือมึงขับรถไปเอง

"กูนัดพี่เขาเจอกันที่ร้าน ก็คงจะขับไปเองแหละ

"อืม...โชคดีนะมึง แล้วอย่าใจง่ายวิ่งเข้าโรงแรมตามเขาล่ะ

"โห...เอวานั่นปากมึงเหรอ มึงเห็นกูเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่...ถ้าพี่เขาไม่ชวนกูก็ไม่ไปหรอก 5555

ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน เสียงหัวเราะที่เจือทั้งความสนิทสนมและความห่วงใยของเพื่อนแท้

"มึงนี่นะ...5555

"กูไปนะ เก็บของให้กูด้วย แล้วอย่าลืมล็อกห้องให้กูล่ะ

"ค่าาาา..รับทราบค่ะเจ้านาย

เอวาโบกมือส่งเพื่อนพลางยิ้มกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยกำลังใจ ขณะที่มิวนิคเดินออกไปด้วยท่าทีมั่นใจแต่หัวใจเต้นรัว มือกำพวงกุญแจแน่นอย่างตื่นเต้น

เอวายิ้มให้เพื่อนรัก ก่อนจะจัดการเก็บอุปกรณ์ที่พึ่งจะขนออกมาทำสวยให้กับมิวนิค ตอนขนก็ขนช่วยกันอยู่หรอก แต่พอถึงตอนเก็บต้องเก็บคนเดียวซะงั้น

@ร้านอาหาร 18.30 น.

บรรยากาศร้านอาหารหรูหราที่ตกแต่งด้วยไฟแชนเดอเลียนวลๆ โต๊ะไม้สีเข้มกับผ้าปูสีขาวเรียบหรู เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ เพิ่มความละมุนให้ช่วงเย็น

มิวนิคมองวิวข้างหน้าต่างอย่างเพลินตา ลมเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวเบาๆ เธอหยิบมือถือขึ้นมากดไลน์ด้วยหัวใจเต้นแรง

💬 ตัวแสบ : มาถึงแล้วนะคะ โต๊ะ G07 อยู่ติดริมหน้าต่าง

💬 พี่รหัสสุดหล่อ : อืม...กำลังไป

💬 ตัวแสบ : ค่า :)

ดวงตาคู่หวานของมิวนิคเปล่งประกายเมื่ออ่านข้อความตอบกลับ เธอยิ้มบางๆ กัดริมฝีปากล่างเล็กน้อยด้วยความดีใจ

เธอนั่งตัวตรง กระชับสายกระเป๋าให้เรียบร้อย หยิบกระจกขึ้นมาส่องตรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง ความตื่นเต้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอิ่มใจในหัวใจของคนที่เฝ้ารอ

เวลาผ่านไปนานนับชั่วโมง เข็มนาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มตรง คนตัวเล็กชะเง้อมองไปที่ประตูอยู่หลายหน แต่ไม่มีวี่แววของคนเป็นพี่ รอแล้วรอเล่า กดส่งไลน์ไปหาเขาอยู่หลายครั้งแต่เขาไม่ยอมตอบ

💬 ตัวแสบ : พี่สายฟ้าถึงไหนแล้วคะ

💬 พี่รหัสสุดหล่อ : ...อ่านแล้ว...

💬 ตัวแสบ : หนูรออยู่น้า...

💬 พี่รหัสสุดหล่อ : ...อ่านแล้ว...

แววตาที่เคยเปล่งประกายเริ่มหม่นแสงลงทีละนิด หัวใจที่เคยพองโตหดเล็กลงเรื่อยๆ มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มเย็นเฉียบ

สองชั่วโมงผ่านไป คนที่รอก็ยังไม่มา ไลน์ไปก็ไม่ยอมตอบ เขาเป็นแบบนี้ประจำ ที่เธอมีไลน์เขาเพราะเป็นสายรหัสเดียวกัน ถามว่าเคยคุยกันไหม มีแต่เธอที่แชทคุยกับเขา แต่ตัวเขาไม่เคยตอบกลับเธอเลยสักครั้ง เพียงแค่อ่านแล้วเมินเฉยไปก็เท่านั้น

~ สามทุ่ม

~ สี่ทุ่ม

~ ห้าทุ่ม

บรรยากาศร้านเริ่มเงียบลงทีละนิด แสงไฟเริ่มลดความสว่าง เหลือเพียงแสงอบอุ่นสลัวๆ จากโคมไฟ

"คุณลูกค้าคะ...ห้าทุ่มครึ่งร้านจะปิดแล้วนะคะ...เค้กที่ฝากเอาไว้..ให้เอาออกมาตอนไหนคะ : พนักงานในร้าน

"เอามาตอนนี้ก็ได้ค่ะ..

เสียงตอบเบาราวกระซิบ มิวนิคก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้พนักงานทั้งที่ใจในตอนนี้แทบจะพังลงมาทีละเสี้ยว

มิวนิคนั่งหน้าซึม เมื่อพนักงานในร้านถือเค้กวันเกิดมาวางไว้ตรงหน้า คนตัวเล็กถึงกับน้ำตาตกใน ที่เขารับปากเพราะอยากแกล้งเธอใช่ไหม อย่างเช่นทุกครั้งที่เขาชอบทำ เธอน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรกแล้ว ระดับคิงวิศวะอย่างเขาที่ไม่เคยสนใจในตัวเธอเลยสักนิด อยู่ๆจะมารับปากฉลองวันเกิดกับเธอง่ายๆได้ยังไง ยิ่งนึกถึงคำพูดของเขายิ่งหน่วงหัวใจเธอไม่หยุด ได้แต่ปลอบใจตัวเอง ก็แค่วันเกิด เป่าเค้กคนเดียวอีกสักปีจะเป็นอะไรไป

มิวนิคหลับตาอธิษฐาน มือเล็กยกขึ้นประสานกันก่อนจะตั้งกล้องมือถือถ่ายภาพตัวเองตอนเป่าเค้ก

" Happy birthday นะมิวนิค

เสียงเป่าเค้กแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยความเศร้าที่แทรกอยู่ในรอยยิ้มฝืนๆ

@แอฟฟ้า

โพสต์ : "Happy birthday To me..ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดีสำหรับฉัน"

👍ถูกใจ 34,657 คน (ปิดคอมเมนต์)

ภาพรอยยิ้มที่แนบมากับโพสต์คือรอยยิ้มที่ไม่มีใครมองออกเลย ว่าเบื้องหลังของมันคือความหวังที่โดนเท ท่ามกลางแสงเทียนบนหน้าเค้กเล่มเล็ก ความเงียบในใจของเธอกำลังดังกว่าเสียงเพลงใดๆ ในร้านนี้...