ความลับของความรัก THE SECRET OF LOVE

ความลับของความรัก THE SECRET OF LOVE

last updateLast Updated : 2025-04-02
By:  ohpalCompleted
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
34Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คะน้าถูกรับเลี้ยงมาในครอบครัวร่ำรวยที่มีลูกชายคนเดียว ตลอดเวลาโตมาด้วยกันเขาไม่เคยจะญาติดีเเละเห็นเธอเป็นเพียงคนใช้เท่านั้น!

View More

Chapter 1

บทนำ

The only sound in the dimly lit hospital room was the heart monitor's constant beep; the air was thick with the antiseptic smell of disinfectant.

The bright daylight was fading into thick darkness, and Jeri's dreams were becoming increasingly blurry with each passing second, as she lay on the hospital bed, her pale face twisted in agony.

Her abdomen ached, her insides feeling like they were being torn apart. Perhaps this would be her last day on Earth. Who knows?

“No…please.” grappling the sheets tightly, Jeri cursed amidst the torment as tears continued welling down her eyes and soaked the bed.

She tried to call for help, but her voice was thin and barely audible.

“You're finally getting what you deserve.”

A chilly expression graced the face of Jeri's stepmother, who was sitting in a chair next to the bed. She made no attempt to assist the 21-year-old pale pregnant woman who was in anguish.

Well, she can't be blamed because her barren life never permitted her to experience such a thing, even though she wanted to. She had no idea how painful it was when a pregnant woman was on the verge of giving birth.

While the woman sat quietly, glaring at Jeri, a slim, tall lady suddenly entered the room with a stern expression like that of Jeri's stepmom, and walked up to where the two women were positioned.

“Mom, do not tell me you have been here for hours just to look after this bitch!” Jeri's stepsister, Aysel, who was adopted by her stepmother to alleviate her barren existence, entered the room, her eyes flashing with anger.

“Do I appear concerned about her condition, huh?” Margaret, Jeri's stepmother, smirked and pressed on. “I'm only here to witness her death; nothing else. She's been a thorn in our side for far too long. It's time she paid the price.”

“If not an idiot, who will be pregnant and have no idea who impregnated her?” Aysel yelled, grimacing at Jeri.

“My only wish is that this bitch does not survive the surgery. She had been a threat to my entire life,” the 19-year-old Aysel continued without minding Jeri's presence.

“Obviously,” her mother replied, nodding.

Ever since Jeri's flamboyant stepmother, Margaret, wed her father, Jeri's life has been filled with misery.

At the age of three, her parents went through a divorce. When that happened, her cunning stepmother seized an enormous opportunity to remarry her father.

Based on her quick decision to remarry him, it was obvious that Margaret had been hoping for the couple's divorce so she could claim the widower.

Little Jeri started to wonder about her mother's abrupt disappearance as time went on, but her father was always able to make her forget about her mother.

Upon reaching adulthood, she tried to find out the reason for her mother's divorce, but her father claimed it was a secret he would rather keep from anyone, including her.

She did everything she could to find her mother and persuade her to return to her husband, but it was all futile.

Jeri was forced to accept reality and hope to meet her mother by chance one day.

In contrast, her stepmother was barren, and as a result, she accused Jeri of being a witch and the source of her infertility.

Margaret's hatred for Jeri grew stronger after being confirmed that she would remain barren forever.

To ease her barren existence, she eventually adopted a girl child. And that was the genesis of Jeri's distress when the child was adopted.

“You may try to break me, but I won't let you. I'll survive this, and I'll thrive. Your cruelty only makes me stronger. I'll rise above your hate and shine brighter than your darkness.” Jeri's voice was weak but steady, her gaze locked on Aysel with a defiant spark.

Both Margaret and Aysel snorted in disgust.

“You've always been the center of attention, haven't you? Well, not anymore.”

Aysel glared at Jeri, her finger jabbing accusingly.” Those who frequently cross my path are either playboys who come to take advantage of me and leave, or they come from a low-income background.

“Tell me, Jeri, why shouldn't I hate you when you get all the attention from rich men while I get none? Am I not worthy of being loved by a wealthy man like you? Or are you prettier than I am, huh?”

As tears streamed down her eyes, Jeri fired back,“ How is that supposed to be my fault, Aysel?”

"It is not relevant whether you are to blame or not. All I pray for right now is your death, nothing else,” she snapped with a deadly glare.

Jeri was nothing more than a maid to her stepmother, a punching bag, and a toy for her stepsister.

Given how dangerous it was to be out on the streets, Jeri could not imagine fleeing her home.

Everything became worse the day Jeri found out she was pregnant. Sadly, she had no idea who had gotten her pregnant, nor did she remember having any extramarital affairs with any man.

Jeri was not a prostitute, as they claimed after finding out that she was pregnant, and had no clue who impregnated her.

She was well aware that someone had set her up, which resulted in her current situation. But who was that person? That was what she couldn't tell even though she was suspecting her stepmom and stepsister who also appeared surprised when they heard that she was pregnant.

Jeri was slowly dying in agony at the hospital as her cruel stepsister and mother berated her.

She shut her eyes, shaking her head in pain. Jeri suddenly froze for a few seconds after she felt a warm liquid spreading between her legs, and her eyes snapped open in horror.

Gazing downward, she wondered if her child had escaped her womb.

She was shocked to discover that her sheets were covered in blood, but there was no indication of a child between her legs.

“Help…please,” Jeri begged, her voice cracking.

Margaret finally sprang into action, rushing to call for a doctor, acting as if she really cared.

However, before Margaret could reach the door, Jeri's eyes had lost their ability to see light, and darkness reigned over her.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
34 Chapters
บทนำ
บทนำ“แม่ผมมาแล้ว...”“โตเป็นหนุ่มหล่อเลยนะ ไหนมากอดหน่อย”“ผมคิดถึงแม่ครับ”“แม่ก็คิดถึงลูกมา ต่อไปนี่เราไม่ต้องคุยกันผ่านกล้องแล้วนะ”“ครับแม่”ฉันแอบมองคุณหญิงกอดกับผู้ชายรุ่นราวเดียวกับฉันอยู่ข้างประตู ผู้ชายตัวสูงนั้นคือลูกชายแท้ๆ ของคุณหญิงนั้นเอง คุณหญิงบอกฉันว่าท่านมีลูกชายที่อาศัยอยู่ที่อเมริกาเราอายุเท่ากันแต่เขามีศักดิ์เป็นพี่เพราะเขาเกิดก่อนฉันสองเดือนตอนนี้ฉันตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกเขาจะยอมรับฉันไหมนะ...“อ่อ แม่มีคนหนึ่งจะแนะนำลูกน้องของลูกไง ที่แม่เคยเล่าให้ฟัง”“...อ่อครับ”สีหน้าผู้ชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันที เขาดูนิ่งและน่ากลัวมาก...เหมือนเขาเองจะสังเกตเห็นฉันเหมือนกัน อยู่ๆ เขาก็เดินเข้ามาหาฉันก่อนจะยื่นมือหนานั้นมาตรงหน้าฉัน“ยินดีที่ได้รู้จัก ต่อจากนี้เธอจะมีพี่ชายที่แสนดีละนะ^_^”“...จะ จ้า” ฉันยื่นมือไปจับมือหนานั้นไว้เบาๆ แต่เขากลับดึงให้ตัวฉันขยับเข้าไปก่อนจะโน้มตัวมากระซิบข้างๆ หูฉันอย่างแผ่วเบา“เธอ ตาย แน่...^_^”โอ้ แม่ จาวววT_Tณ ตอนนั้นฉันก็รับรู้ได้ถึงหายนะที่กำลังจะมาถึงต่อจากนี้...อยู่ๆ ฉันก็คิดถึงวันแรกที่เจอ ‘ลิบิน’ ขึ้นมา...ฉันยังจำได้วินาทีที่เขากระซิบข้
Read more
มีเรื่อง!
ลิบินเดินหนีฉันขึ้นห้องแล้วยังมีหน้าทิ้งให้ฉันถือกระเป๋าของเขาอีกต่างหาก เรียกได้ว่าเดินหล่อไปอย่างเดียวเลยค่ะ พอถึงหน้าห้องเขาก็กระชากกระเป๋าตัวเองไปถือเฉยเลยให้ฉันถือมาได้ตั้งนานเอาไปถือตอนนี้จะทำให้ดูเป็นคนดีหรือยังไงกัน? ยังดีนะที่เรามาทันคาบแรกไม่งั้นเขาได้โวยฉันอีกเป็นรอบที่สองแน่นึกไม่ออกเลยว่าจะโดนโวยวายใส่หนักขนาดไหนฉันเดินตามเข้าไปนั่งข้างลิบินตามปกติแวบหนึ่งเขาแอบชำเลืองตามองฉันนิดหน่อยก่อนจะลุกออกไปนั่งข้างเฟร์ส เพื่อนสนิทของเขาที่นั่งโต๊ะถัดไปทำไมเขาชอบทำเหมือนฉันเป็นคนผิดอยู่เรื่อยเลย ฉันเองน่ะยอมรับว่าตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจ...แต่เชื่อเถอะความเอาแต่ใจของฉันยังไม่ได้ครึ่งของลิบินเลยด้วยซ้ำ ทั้งเอาแต่ใจและเผด็จการ!“ชิ ไปเลย”“ฉันไปอยู่แล้ว”“เหอะ! คิดว่าจะง้อหรือไง” ลิบินที่ย้ายไปนั่งของเฟร์สทำให้พอร์สเพื่อนร่วมห้องต้องมานั่งข้างฉันแทน เอาสิตัวเองผิดยังจะมาโทษคนอื่นอีกจะงอนไปได้นานเท่าไหร่เพราะยังไงเขาก็ยังต้องพึ่งพาฉันอยู่ดี“นี่เป็นอะไรกันอีกเนี่ย” เฟร์สที่เห็นสีหน้าลิบินแปลกไปเลยลุกเดินมาถามถึงสาเหตุที่ลิบินหงุดหงิด เขาคงกลัวว่าจะโดนอีตาลิบินโวยวายใส่น่ะสิ เวลาเขาโมโหใคร
Read more
ฉันน้อยใจนะ
พริบ พริบนิฉันเป็นลมไปเหรอเนี่ย จำได้แค่ล่าสุดฉันจะไปตามอาจารย์มาห้ามพวกเขาแล้วก็...จำอะไรไม่ได้เลย แล้วลิบินละ!ฉันเห็นเขากำลังเข้าไปต่อยพวกนั้นนิแล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนในห้องนี้ก็ไม่มีแล้ว นี่ใครนอนอยู่เตียงข้างฉันเนี่ย...หรือว่าพวกนั้นO_o ต้องใช่แน่ๆ เป็นตาบ้านั้นแน่คงโดนลิบินต่อยจนน่วมเลยมานอนอยู่ที่นี่ตอนนี้ถึงตาฉันแก้แค้นบางแล้ว!!!“หน่อยไอ้บ้า! แกเป็นใครถึงกล้ามาต่อยฉันเนี่ย!! นี่แนะฉันจะตีนายให้ตายไปเลย!”“โอ๊ยๆ เดี๋ยวๆ!” ฉันได้ทีระดมตีเข้าไปที่แขนของคนตรงหน้าจนเจ้าตัวตกใจลุกขึ้นรวบแขนทั้งสองข้างฉันไว้ก่อนจะดึงเข้าหาตัวอย่างแรง ทำให้ฉันเสไปทับตัวเขาจนเจ้าตัวร้องโอ๊ย! เดี๋ยวนะ!พอฉันมองหน้าเขาดีๆ นี่มันไม่ใช่คนที่ต่อยฉันนิแล้วเขาคือใครทำไมตัวเขามีแผลที่มุมปากแถมหน้าผากแตกอีก“นายเป็นใคร?”“ฉันเป็นคนที่ช่วยเธอออกมาไง”“โกหก! นายต้องเป็นพวกนั้นแน่!”“ฉันไม่ใช่…”“แน่ใจ?”“ครับผม”“จริงเหรอ?” ฉันถามอย่างไม่ค่อยเชื่อนักเขาอาจจะกำลังโกหกฉันอยู่ก็ได้“หลังจากเธอโดนต่อยนายลิบินกับพวกก็เข้าไปทำร้ายพวกห้องบีจนไม่มีใครเห็นว่าเธอเป็นลม ฉันเดินผ่านมาพอดีเลยเข้าไปช่วยเธอแต่ดันโดนลูกหลงนี่ไง”
Read more
หนีเที่ยว?
ตื๊ด ตื๊ด “หืม..” “เช้าแบบนี้มีใครโทรมานะ” 095-xxxxxxx เบอร์ใครกันไม่คุ้นเลยเบอร์ใหม่ลิบินเหรอ...ไม่น่านะก็เขาอยู่ในห้องนิจะโทรหาฉันไปทำไมอีกอย่างถ้าหมอนั้นเปลี่ยนเขาก็ต้องบอกฉันก่อนสิ หรือว่าจะเป็นยูร์ ใช่แน่ๆ นอกจากลิบินกับเฟร์สแล้วฉันก็ไม่คิดว่าจะมีใครโทรหาฉันนอกจากยูร์แล้วละ =-= ฉันนี่มันไร้เพื่อนจริงๆ Y_Y ว่าแต่เขาโทรมาทำไมกันคิดว่าเขาจะโทรมาเฉพาะตอนอยู่ในโรงเรียนซะอีก “สวัสดีค่ะ” (ฉันยูร์นะ ทำอะไรอยู่เหรอคะน้า) “ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าเป็นนายยูร์ ฉันกำลังจัดโต๊ะน่ะ” (อ่อ ฉันกวนเธอหรือเปล่า...คือพอดีอยากชวนเธอไปเดินเล่นรับแอร์เย็นๆ ในห้างหน่อยน่ะ) “ได้สิ เหงาสินะ” (จะว่างั้นก็ไม่ผิดนะ) “ว่าแต่...แผลนายดีขึ้นหรือยัง” ฉันแอบรู้สึกผิดเลย เขาต้องมาเจ็บตัวเพราะฉันทั้งที่เขาจะไม่เข้ามาช่วยก็ได้แต่เขากลับเลือกที่ช่วยฉัน ซึ้งใจที่สุดในสามสี่ห้าโลกเลยนายเป็นคนดีจริงๆ T_T (ที่เธอเป็นต้นเหตุน่ะเหรอ)
Read more
อย่าทำให้ฉันโมโห!!
: ลิบิน“นายว่าไงนะ...ออกไปเจอผู้ชายงั้นเหรอ?”“ใช่ ดูคะน้าจะมีใจ...มากๆ ด้วย”ผมแทบไม่เชื่อหูตั้งแต่ผมย้ายมาจากอเมริกาคะน้าก็ตัวติดผมตลอดจนมีข่าวลือว่าเราคบกัน แต่ทำไมอยู่ๆ คะน้าถึงได้ไปนัดเจอกับผู้ชาย เธอไปรู้จักกับไอ้นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมผมไม่รู้แล้วหมอนั้นอันตรายแค่ไหนกันนะหรือจะเป็นตอนที่เธอโดนต่อยแล้วอยู่ๆ ก็หายไปพอกลับมาอีกทีก็ถึงคาบเรียนแถมยังมีท่าทีโกรธผมอีกด้วย ต้องเป็นช่วงนั้นแน่ที่ผมไม่ตามไปดูเธอ ผมมัวแต่ยุ่งกับการลงโทษไอ้พวกนั้นนี่น่า พอลงโทษพวกมันเสร็จก็ต้องไปห้องปกครองผมเลยเหนื่อยสุดๆ จนต้องมานอนหลับที่ห้องไม่ได้สนใจเธอ“ไม่น่าเชื่อ ห่างฉันแค่ไม่ถึงชั่วโมง…”“แต่ฉันแอบส่งสายตาอาฆาตใส่มันแทนแกแล้วนะ ^_^v”“...ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่คะน้ามีเรื่องผู้ชาย นายให้คนสืบมาหน่อยว่ามันเป็นใครฉันไม่ไว้ใจมัน”“ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกจะพูดแบบนี้ หมอนั้นชื่อยูร์เด็กนักเรียนที่ย้ายมาใหม่ฉันไม่แน่ใจนะว่ามาจากที่ไหนแต่เห็นว่ามาจากอเมริกาเหมือนนาย นายรู้จักหรือเปล่า”“โลกไม่กลมขนาดนั้นหรอก...”“แล้
Read more
เป็นหรือ...เปล่า
ฉันนั่งกุมขมับอยู่บนเตียง ลิบินไม่ลงมากินข้าวคงโกรธที่ฉันพูดใส่เขาแบบนั้นแน่ๆ มันเป็นครั้งแรกที่เขายุ่งเรื่องของฉันขนาดนี้ถามซักไซ้จนฉันทนไม่ไหวต้องบอกตรงๆ ว่ามันออกจะน่ารำคาญไปหน่อย ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเขาทำเพื่ออะไรแต่ฉันเข้าใจนะถ้าเขาจะโกรธหรือไม่พอใจกับคำพูดของฉัน เพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันพูดกับเขาอย่างนี้เหมือนกันหรือนี่เป็นแผนทำให้ฉันอึดอัด“ใช่แน่ๆ เขาต้องการกำจัดฉันอยู่แล้วนิเป็นแผนที่ลึกซึ้งจริงเลยนะลิบิน”ฉันต้องทำให้เขารู้ว่าแกล้งโกรธแค่นี้มันไม่สามารถกำจัดฉันได้อย่างแน่นอน เพราะคนอย่างคะน้าจะไม่มีวันยอมให้ใครแกล้งได้ง่ายๆ หรอกฉันต้องไปบอกเรื่องนี้ให้เขารู้ว่าเขาไม่สามารถทำอะไรฉันได้ หึม!ก๊อกๆ“อะไร? -*-”“นายไม่มีวันกำจัดฉันได้แน่นอนลิบิน แผนแกล้งโกรธนายไม่มีวันใช้ได้ผลกับคนอย่างฉันหรอกบอกไว้ตรงนี้เลย”“-*- ห๊ะ?”“และ...และฉันก็ไม่ได้มาง้อนายด้วยจริงๆ”“ไม่ได้มาง้อเหรอ? แล้วในมือคืออะไร”ฉันก้มมองในมือ...กะ ก็เห็นว่าเขายังไม่ได้กินข้าวนิก็เลยลงไปเอานมมาให้ก็เท่านั้นเอง แบบนี้มันไม่ใช่การง้
Read more
ยูร์
“คะน้าฉันขอโทษ ฉันทำไปเพราะห่วงเธอนะ คุยกับฉันหน่อยนะT_T”“...”ฉันเงียบใส่เฟร์สเขาพยายามง้อฉันตั้งแต่ฉันมาถึงมหาลัยแต่ถ้าใครเป็นฉันก็คงไม่ให้อภัยง่ายๆ หรอก เขาก็เป็นอย่างนี้เสมอชอบทำอะไรไม่คิดตลอดแล้วใครเป็นคนเสียหายละ ก็ฉันไง!“พอได้แล้วเฟร์สฉันเริ่มรำคาญแกแล้วนะ ยัยคนใช้เธอก็ให้อภัยมันไปเถอะหรือไม่ก็โกรธฉันแทนก็ได้...ถ้าเธอกล้า”“ง่า!”ลิบินหรี่ตาลงต่ำ เขากำลังบีบฉันทางคำพูดใช่ไหมเนี่ยคิดว่าฉันไม่กล้าโกรธเขาหรือไงกัน ฉันจะโกรธเขาให้ดู“ได้! ฉันให้อภัยนายเฟร์ส และ! ฉันโกรธนายแทนลิบิน! มากด้วยขอบอก”“เฮ้! เดี๋ยว”“ไม่ต้องมาเรียกฉันลิบิน”ฉันทิ้งท้ายแล้วเดินออกจากห้องมา เห็นฉันเป็นอย่างนี้ใช่ว่าฉันจะต้องยอมนายทุกเรื่องนะลิบิน ถ้าไม่ง้อฉันก็ไม่ต้องง้อฉันก็จะไม่ง้อนายแล้วลิบิน อารมณ์เสียจริงๆ เอ...นี่ก็พักเที่ยงฉันไปเดินตามหายูร์ตามต้นไม้ดีกว่าบางทีฉันก็คิดว่าการนั่งเงียบๆ ใต้ต้นไม้มันอาจจะทำให้อารมณ์ฉันตอนนี้มันดีขึ้นก็ได้“คะน้า”“อ้าว ยูร์จะไปไหน”“จะไปที่เดิมที่สงบๆ ไปด้วยกันไหม”“ไปสิ ฉันกำลังหานายอยู่พอดี”“ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม เธอกับลิบินอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กแล้วเหรอขอโทษนะถ้า
Read more
สถานะของฉันคืออะไร...
“ไปไหนมา?”ทันทีที่ฉันเหยียบเข้าบ้านเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็ดังขึ้นทันทีคงมารอนานแล้วสินะ =_= เขาจะเริ่มทำตัวเจ้ากี้เจ้าการอีกแล้ว“ไปเดินแถวๆ นี่มา ^_^”“มีคนเห็นเธอถือถุงออกไป มันคืออะไรเอาออกไปให้ใคร”“แล้วนายกินข้าวหรือยังฉันหิวมากเลยไปกินกันเถอะ”ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องโดยการลากลิบินเข้ามาในครัวเพื่อกลบเกลื่อน ถ้าขืนยืนให้เขาซักไซ้มีหวังฉันได้เล่าจนหมดเปลือกแน่นอนฉันยิ่งกลัวๆ เขาอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าทำไมต้องกลัวนะแต่อยู่ใกล้เขาแล้วรู้สึกว่าร่างกายฉันมันชอบทำตามที่เขาบอกไปทุกอย่างเลยให้ตายเถอะ“อ้าว ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ”“ไม่มี...นี่คะน้า! เธอกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่กันแน่”ลิบินหรี่ตาลงต่ำพร้อมกับบีบไหล่ฉันแรงๆ ดวงตาสวยๆ คู่นั้นกำลังจ้องฉันเพื่อหาคำตอบอารมณ์ของเขาตอนนี้ขุ่นกว่าน้ำโคลนซะอีก!!“ฉันไม่ได้...”“ตอบมาอย่าให้ฉันอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ ฉันรู้นะว่าเธอไปไหนมาแล้วรู้ด้วยว่าไปทำอะไรแค่ตอนนี้ฉันอยากได้ยินจากปากเธอ!”ลิบินตะคอกใส่ฉันแรงๆ แถมบีบไหล่ฉันจนชาไปหมดแล้วนี่เขาไปรู้อะไรมาถึงได้อารมณ์ขุ่นขนาดนี้แบบนี้กับแค่ฉันไปไหนโดยไม่บอกเขาก่อนการที่เขาทำแบบนี้กับฉันมัน...ไร้เหตุผลที่สุด! เขาไม่ใ
Read more
ถ้าชอบก็บอกสิ...จะได้ทำทุกวัน ^_^
: ลิบิน"คะน้า เปิดประตูให้ฉันหน่อย""พอเถอะลิบินเลิกทำแบบนี้สักที""เธอจะดื้อกับฉันจริงใช่ไหม!"ผมขึ้นเสียงใส่เธออย่างเหลืออด ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ดื้อไม่มีที่ติไม่เคยจะยอมฟังอะไรสักอย่างเอาแต่ใจ!"กล้าดียังไงมาเดินหนีฉัน คิดว่าตัวเองโตพอแล้วใช่ไหมถึงได้ทำอะไรแบบนี้!"ปัง!เธอยอมเปิดประตูมาเผชิญหน้ากับผม เปิดมาแล้วยังทำตาขวางใส่ผมอีกอวดดีจริงๆ คงคิดทำพูดไว้เยอะแล้วน่ะสิถึงได้ยอมเปิดมาแบบนี้"นั้นมันเรื่องของฉันนายโตไปมากกว่าฉันนักหรือไงถึงได้มาสั่งสอนคนอื่นแบบนี้!""แน่นอนว่าฉันไม่ได้โตไปกว่าเธอเลย! แต่ฉันรู้จักคิดมากกว่าเธอ! คนที่ไว้ใจใครง่ายๆ อย่างเธอมันจะใช้ชีวิตเองได้ยังไงจะตัดสินใจเองได้ยังไง! เลิกเถียงแล้วทำตามที่ฉันบอกก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!""ฉันไม่ทำ! ฉันไม่แคร์อยู่แล้วว่านายจะอดทนหรือไม่อดทน ขอร้องละอย่ามายุ่งกับฉันอีก!"ปัง!"อย่ามาปากดีกับฉัน!!!"คะน้านิ่งไปหลังจากผมโมโหจนต่อยประตูเข้าไปทีหนึ่ง ผมไม่รู้จะไปลงที่ไหนแล้วนอกจากประตูบ้านี่ ถึงจะเจ็บแต่มันก็ช่วยได้มากผมกระชากแขนเล็กๆ ทั้งสองข้างเข้าหาตัวอยากจะรู้นักว่าเธอต้องอะไร"ลิบิน! เจ็บ""หยุดงี่เง่าสักที! ต้องการอะไรพูดมา
Read more
เรียกฉันว่าลิน..ได้ไหม
: ลิบินผมตั้งใจขึ้นมาเรียกคะน้าลงไปกินข้าวเพราะนี่มันสายมากแล้วกลัวเธอหิวแล้วไม่มีใครทำอะไรให้กินเพราะวันนี้ไม่มีคนอยู่บ้านสักคน ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าไปไหนหมดตื่นมาเห็นแค่อาหารบนโต๊ะกับโน้ตเล็กๆ ของแม่นมที่เขียนบอกไว้ว่าวันนี้เราต้องดูแลกันเองก๊อกๆ“คะน้า"เงียบ...ตื่นสายงั้นเหรอ?“คะน้า เปิดประตูหน่อยยังไม่ตื่นหรือไง”กึกๆอ้าว! ห้องไม่ได้ล็อกนิทำอะไรของเขาอยู่กันนะถ้าลองเข้าไปดูจะโดนโวยวายออกมาหรือเปล่า? เอาเถอะ! เรียกแล้วไม่ตอบเองนิช่วยไม่ได้“คะน้า...”ผมเดินเข้าไปยืนมองยัยดื้อที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง พอไม่มีเรียนหน่อยตื่นสายเป็นคุณนายเลยนะถ่ายรูปไว้ดูเล่นดีกว่าท่านอนน่าเกลียดเชียว ฮ่าๆแฉะ แฉะ"อืม...ฉันผิดมากเลยเหรอลิบิน”จิก!ผมรู้สึกจุกไปทั้งหัวใจเมื่ออยู่ๆ คะน้าก็ละเมอออกมาแบบนี้เธอคงกำลังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ เมื่อคืนผมเองก็นอนคิดทั้งคืนกับเรื่องนี้ผมโมโหมากนะที่เธอไม่ยอมคิดหน้าคิดหลังอย่างนั้นผมรู้เธอเป็นคนมองโลกในแง่ดีแต่เธอไปหาผู้ชายตัวเดียวแบบนั้นมันอันตรายที่ห้างผมยังพอทนเพราะมีไอ้เฟร์สและเด็กของผมคอยตามดูอยู่ตลอดแต่ครั้งนี้เป็นที่บ้านเลยนะถ้ามันทำมิดีมิร้ายขึ้นมา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status