Chapter 2. Begging

Miley’s POV.

ISANG TAON na rin ang nakalipas ng mamatay ang lolo Arnold ko kaya umalis na ako sa dati naming tinitirahan dahil binawi na ‘yon ng mga anak ng lolo ko. Kaya ito ako ngayon nangungupahan sa apartment sa Bulacan dahil malapit ito sa kompanyang pinapasukan ko. Ang nanay ko naman na sumama sa ibang lalaki ay hindi ko na alam kung nasaan.

Agad akong napasimangot nang matanawan ko ang sedan ni Jackson sa harap ng apartment ko. Matapos kong iparada sa likod ng sasakyan niya ang kotse ko ay bumaba na ako at nagtuloy-tuloy sa pag-akyat sa hagdanan pero agad akong hinarang ni Jackson.

“Milli, mag-usap naman tayo, please? Ayusin natin ‘to?” sabi niya at sinubukang hawakan ako sa magkabilang braso pero agad ko ‘tong pinalis.

“Wala na tayong dapat pag-usapan, Jack. Ilulusot mo pa ba ang nakita ko?” asik ko sa kanya at diretso siyang tiningnan sa mga mata. Pero sa huli ay nagbawi rin ako ng tingin dahil hindi ko siya kayang tingnan.

“O-oo, nagkamali ako. Patawarin mo na ako, please? Ayusin natin ang relasyon natin, please?” nahimigan ko ang pagsusumamo sa tinig niya pero ayoko nang magpaloko pa. Hindi ba nga’t may kasabihan na; ONCE A CHEATER, ALWAYS A CHEATER!

“Umalis ka na Jack, please? Balikan mo na lang si Chelsea tutal ay siya ang ipinalit mo sa ‘kin,” pagtataboy ko sa kanya. Ni hindi na ako makaiyak. Siguro ay naubos na kanina.

“Hindi ko mahal si Chelsea, Milli. Maniwala ka naman sa ‘kin. Natukso lang ako dahil lagi siyang nandiyan kapag wala ka. Sa tuwing hindi ka dumarating sa mga dates natin—”

“Sinasabi mo bang kaya ka nagloko ay dahil nagkulang ako sa ‘yo? Gano’n ba Jackson?” hindi ko napigilang sikmatan siya. Kung nakamamatay lang ang titig siguro ay nakabulagta na siya ngayon sa lupa.

Inihilamos niya ang palad sa mukha at hindi niya malaman kung anong gagawin. “That’s not what I meant, Milli, pero hindi ko gagawin ‘to kung palagi sana kitang nakakasama. Please, I’m sorry. I can’t lose you, Milli, please?” pakiusap niya at hinawakan ng mahigpit ang kamay ko.

Ang kaninang luha na akala ko ay wala na ay nagsimula na namang bumukal. Namumugto na ang mga mata ko pero hayun at may tumutulo na naman. “I-I know I made a mistake but I will make it up to you, Milli. J-just give me chance,” dagdag pa niya.

Napahikbi ako pero agad kong tinakpan ang bibig ko para pigilin ang paghagulgol. “I-I’m sorry, Jackson. P-pero h-hindi kita kayang patawarin. I’m choosing myself over our relationship. Because if I act like nothing happened, I will just despise you even more,” nagawa kong sabihin ‘yon sa pagitan ng pag-iyak.

Unti-unti kong binawi ang kamay ko at tinalikuran siya. Pero muli akong humarap at sinalubong ang titig niya. “I want you to be honest with me and to yourself, Jackson. You are only asking for forgiveness because you got caught and not because you are really sorry,” sabi ko at tuluyan na siyang iniwan sa labas.

Matapos kong ibaba ang bag ko sa sofa ay dumiretso ako sa kusina para magtimpla ng kape. Wala akong ganang kumain pero kailangan kong lagyan ng laman ang sikmura ko.

Nang matapos ay nagtungo ako sa sofa at inilabas ko sa bag ang tablet para rebisahin ang agenda ng bagong CEO bukas. I may be broken but I still have a job to do. Ginagawa ko ‘yon habang humihigop ng kape.

Clifford Alfonso ang pangalan ng bago kong boss, ang newly appointed CEO ng real estate, tech company na Alfonso-Bueno Group of Companies. Walang litratong ipinadala pero may kaunting background para hindi ako nangangapa kung sakaling magkita kami bukas.

Mas bata siya kaysa sa dati kong boss. Forty-three years old lang at single pa rin. Napatango ako. Hindi na ako nagtaka na single pa rin siya dahil alam kong subsob siya sa trabaho. Ang iniisip ko lang ay baka naman hindi siya gwapo kaya single pa rin?

Huminga ako ng malalim at isinara na ang tablet. Bukas ko malalaman kung ano ang hitsura niya. Malalaman ko rin kung mabait ba siya gaya ng dati kong boss o masungit. Inubos ko na ang laman ng tasa ng kape ko at dinala iyon sa sink para hugasan at nagpunta na ako sa kwarto ko.

Pagpasok sa kwarto ko ay inihanda ko na ang mga susuotin ko kinabukasan. Pero natigilan ako nang makita ang mga gamit na binigay ni Jackson sa ‘kin. Dahan-dahan kong pinulot ang kahon na nasa ibaba ng cabinet at binuksan ‘yon. Isa iyong putting sneakers, ang katunayan ay may kapares ito na na kay Jackson. Couple shoes kumbaga. Wala sa sariling napangiti ako pero may bahid ng lungkot. Minsan ko lang ito gamitin dahil minsan lang kami magkaroon ng out of town trips. Mayroon pa nga kaming couple shirt na terno sa sneaker na ‘to.

Napabuntong hininga ako at inilabas ko ‘yon para ipatong sa ibabaw ng kama. Doon ko naman nakita ang life sized teddy bear na bigay niya sa ‘kin noong nakaraang anniversary naming. Nakapwesto ito sa ibabaw ng kama ko dahil gusto kong lagi siyang katabi.

Nagsisikip na naman ang dibdib at lalamunan ko sa biglaang pagbaha ng mga memories namin. Nagpupuyos ang dibdib ko sa magkahalong galit at sakit. Natigilan ako at sandaling natulala sa kawalan.

For a moment ay bigla akong nakaramdam ng pagsisisi. Maraming tanong ang biglang pumasok sa isip ko. Itatapon ko na lang ba ang apat na taong pinagsamahan namin? Nanghihina akong napaupo sa gilid ng kama. Nalilito ako, hindi ko alam kung tama ba ang naging desisyon ko na makipaghiwalay sa nobyo ko.

Nahiga ako at niyakap ko ang life sized teddy bear na binigay niya sa ‘kin. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at bumadha na naman ang masasayang memories sa utak ko. Jackson wasn’t that bad after all. He just really messed up when he cheated on me. Ang hindi ko maintindihan sa sarili ko ay kung bakit hindi ko siya kayang patawarin. Siguro ay dahil sa labis na sakit na idinulot niya sa ‘kin.