Uncle Thaddeus's Bed Warmer (SPG)

Primrose's Point Of View.

"Prim, pinapatawag ka sa office ni Boss."

Kaagad akong napahinto sa pagtipa sa computer at nilingon si Anna, ang secretary ng boss namin.

"Pinapatawag? Bakit daw?" tanong ko ngunit nagkibit-balikat lang siya.

"Hindi ko alam eh. . . Pero ang seryoso ng mukha ni Sir."

Hindi ko alam kung bakit pero kinabahan ako sa narinig. Kaagad akong tumayo at umalis ng aking cubicle, bumalik na rin si Anna sa pagtatatrabaho. Habang nasa loob ng elevator ay hindi ko maiwasang isipin kung bakit gusto akong makausap ni Sir Emman.

Isang tao na akong natatrabaho sa WorkSpot, isang networking company na kung saan naghahanap kumakausap kami ng mga tao para mag-alok ng insurance. . . Hindi rin gano'n kalaki ang sahod na nakukuha ko dahil unang-una, hindi ako college graduate kaya mababa lang ang posisyon ko—umaasa lang ako sa mga quotang makukuha ko kada araw.

"Good morning, Sir. Gusto mo raw po akong makausap?" seryosong tanong ko pagpasok ng opisina. Nakita kong may binabasa siyang kung ano sa laptop ngunit nang pumasok ako ay kaagad siyang napatingin sa'kin.

Tinuro niya ang sofa. "Have a seat, Primrose."

Mabilis akong sumunod sa sinabi niya at nanatiling tahimik, narinig ko ang malakas niyang pagbuntong hininga.

"Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa, Primrose. May bad news ako para sa'yo. . ."

Napakurap ako sa narinig, agad na kinabahan. "A-Ano po 'yon, Sir?"

"Your agency team got scammed out of half a million pesos."

Napasinghap ako at napatulala, hindi kaagad nakasagot dahil sa gulat. Nakita ko ang labis na pagkadismaya sa mukha ni Sir Emman.

"Alam mo namang ilang araw nang hindi pumapasok ang Agency Leader niyong si Marga, hindi ba?" tanong niya at tahimik akong tumango. "Base sa leave of absence letter niya ay may sakit siya kaya ilang araw ding hindi makakapasok, nagpadala pa ng pekeng medical records. But guess what? Nasa ibang bansa na ang babaeng 'yon at nagtatago."

"Hindi ko maintindihan, Sir. Siya ba ang kumuha ng kalahating milyon?" nagtatakang sabi ko ngunit umilang ang matanda.

"Natatandaan mo ba noong nakaraang buwan, nagkaroon ng aksidente ang tatlo sa client niyo. Kaya nag-process ka ng pera para ibigay sa tatlong taong 'yon... Tama ba ako, Primrose?"

Tumango ako. "Opo, Sir."

"But you got scammed. . . We found out that it was a fake accident. Magkakasama ang tatlong 'yon, hindi sila naaksidente sa pare-parehong araw at oras pero sa iisang buwan lang nangyari ang lahat ng 'yon... At sa isang buwan na 'yon, kalahating milyon ang nawala sa ating kompanya."

"A-Alam po ba ni Marga ang tungkol diyan?"

"Yeah... That's why she's hiding in abroad now. Hindi na rin namin mahanap ang tatlong client na niloko kayo."

"Ano pong mangyayari ngayon, Sir?" kinakabahang tanong ko, narinig ko ang malakas niyang pagbuntong hininga.

"I'm sorry to say this, but you owe us half a million."

Kaagad akong napatayo dahil sa narinig, nanlalaki pa ang mga mata dahil sa gulat. "K-Kalahating milyon? Pero bakit, Sir?"

"Nakalimutan mo na rin bang ikaw ang insurance agent ng tatlong client na 'yon?"

Tuluyan na akong hindi nakapagsalita, sinubukan kong ibuka ang aking bibig ngunit wala akong mahanap na boses. . .

"Totoong malaki rin ang kasalanan ni Marga sa kasong 'to pero bago niya ibigay ang proposal para magbigay ng pera ang mga client, ikaw muna ang gumawa no'n, hindi ba? Isang taon ka nang nagtatrabaho sa kompanya ko, at mahirap mang sabihing nagpabaya ka, pero ayon ang nangyari, Primrose..."

"Ikaw ang puno't dulo ng problemang kinakahanap ng kompanya, Primrose. . . At kailangan mong bayaran ang kalahating milyon sa loob ng isang linggo dahil kung hindi. . . Wala akong magagawa kundi kasuhan ka..."

Pinigilan ko ang pagtulo ng aking luha. "Sir, kung intesyon naman nilang pagnakawan tayo ng pera, malalaman ko ba 'yon?"

"Pero hindi mo tiningnan mabuti kung nagsasabi ba sila ng totoo."

"Dahil may sapat na ebidensiya silang pinakita sa'kin, Sir. . . Alam mo namang hindi ako basta-basta magpapasa ng proposal kung alam kong hindi totoo ang sinasabi ng client ko, hindi ba?"

"Sabihin na nating tiningnan mo ngang mabuti... Pero kulang pa rin 'yon, Primrose. Nilagay mo sa alanganin ang kompanya natin... Ngayon, kailangan mong ibalik ang pera o makukulang ka."

Pagkatapos ng naging pag-uusap namin, hindi na ako nakapagpokus pa sa trabaho. Ramdam ko rin ang bulungan ng mga ka-trabaho ko, mukhang alam na nila ang nangyari.

Kalahating milyon?

Saang kamay ng Diyos ko hahanapin ang kalahating milyon na 'yon? Sa sinasahod ko pa lang at ibang mga utang, ni hindi pa nga ako makakapagbigay kahit 20 thousands.

"Bakit ganyan ang mukha mo?" tanong ng kaibigan kong si Rina nang puntahan ko siya sa bahay niya pagkatapos ng trabaho.

"May malaki akong problema," sagot ko nang makaupo.

"Pera?"

Mabilis akong tumango. "Kalahating milyon."

"Ah. . . Kalahating milyon lang naman pala! Kayang-kaya 'yang gawan ng paraan—," wika niya bago manlaki ang mga mata at lingunin akom "Tangina, kalahating milyon?!"

"Kalahating milyon, Rina."

"Anong pinagagagawa mo sa buhay mo?!"

Pinaliwanag kong mabuti sa kaniya ang nangyari at nang matapos, malakas na lamang siyang napamura. Kahit siya ay nanggagalaiti sa sitwasyon ko.

"Anong plano mong gawin ngayon?" tanong niya.

Nagkibit-balikat ako. "Hindi ko alam. . . Dadalawin mo naman siguro ako kapag nakulong na 'ko, hindi ba?"

"Tanga. . . Dalawa tayong makukulong!"

Pinanlakihan ko siya ng mga mata. "Hindi mo pa rin tinitigilan ang trabaho na 'yan?" tanong ko at umilang siya.

"Hindi dahil malaki ang kinikita ko eh... Isipin mo, Prim. Maghahatid ka lang ng drugs, limpak na limpak na libo na ang kikitain mo," paliwanag niya. "Ang tagal-tagal na kitang sinasabihan na ito na lang ang gawin mong trabaho kaysa sa pagiging insurance agent na hindi naman makaratungan ang sahod!"

"Baliw ka ba? Napaka-delikado niyan!"

"Pero tingnan mo, Primrose... May isang linggo ka na lang para bayaran ang kalahating milyon. At kung araw-araw, magdedeliver ka ng mga drugs, pwedeng-pwedeng makapagbayad ka!"

Napailang na lamang ako. "Kapag nahuli ako, sa kulungan pa rin ang bagsak ko."

"Isang taon na 'kong kumakapit sa patalim, nahuli ba ako? Hindi dahil pinoprotektahan kaming mabuti ng mga amo namin... Kaya kung ako sa'yo, mag-isip-isip ka na."

Natahimik na lang ako sa narinig... Alam kong ganito na talaga ang trabaho niya dahil katulad ko, hindi rin siya nakapagtapos ng pag-aaral. Ayaw niya namang sumubok ng ibang trabaho dahil ang sabi niya, mas mabilis ang pera sa pagdedeliver lang ng drugs...

"Sigurado ka bang hindi tayo makukulong diyan?" paninigurado ko at ngumiti siya sa'kin.

"Huwag kang mag-alala, Primrose. Ang isipin mo lang ay mahatid mo ng ligtas ang mga drugs at mababayaran ka ng mas malaki pa sa sahod mo ngayon. . . "