Chapter 2

Chapter 2

Alas-otso na ng gabi nang dinala ni Dante ang anak sa kwarto. Magkahawak-kamay silang mag-ama habang tumatalon ang bata, hawak ang pink na rabbit doll sa kanyang maliit na palad.

Napangiti si Amelia ng makita ang pigtails nitong tila sumasayaw rin. Sinalubong niya ang dalawa.

"Clara, halika, yayakapin ka ni Mommy," masayang bati niya saka ibinuka ang braso para yakapin ang anak.

Pero nanlaki ang mata niya nang bigla siyang itinulak ni Clara.

She pouted her cute lips and rolled her eyes. “Hmph! I don’t want Mommy to hold me!”

Na-freeze ang kamay ni Amelia sa ere. Parang may kung anong kutsilyo ang sumaksak sa dibdib niya. Her tears almost fell, buti napigilan niya. She doesn't want to look like a crying baby in front of her daughter. 

"Clara," mahinahong saway ni Dante sa anak saka umupo para magpantay sila. “Don’t say that.”

Clara pouted her lips even more. Bahagyang namula ang mata nito at mabilis na sumubsob sa dibdib ng ama. Dante patted her daughter’s back.

Tila may bumarang kung ano sa lalamunan ni Amelia. Hindi niya alam ang nangyari pero nagising na lang siya isang araw na mas gusto na nitong makasama ang babae ni Dante kaysa sa kaniya.

She knows Clara has been secretly brainwashed. Gusto man niyang pagsabihan ang bata ay hindi pa nito maiintindihan ang nangyayari. 

Napikit na lamang siya bago nilingon si kasambahay.

"Manang Linda, paliguan niyo na lang si Clara maya-maya," mahina niyang utos.

"Yes, madam," mahinahong sagot nito habang mataman na nakatingin sa kaniya.

Habang paalis si Amelia sa living room ay muli niyang narinig ang excited na tono ng anak habang kausap ang ama nito.

Nilingon niya si Clara.

“I can't wait to play with Tita Yvonne, Daddy. She's the best!” she giggled while hugging her doll.

Puno naman ng lambing ang boses ni Dante. Ibang-iba ito kapag kasama ang anak na ikinatuwa ng mga reporters. They even describe him as a doting father, at totoo naman iyon dahil si Clara ang number one priority nito.

Sumandal si Amelia sa pinto habang nalulunod sa mga alaala. Paano nga ba siya napunta sa sitwasyong ito? How did she end up being his wife?

Eight years ago ay naaksidente si Dante. 

She had a crush on him kaya naman ng mabalitaan ang nangyari ay agad siyang nag-drop out sa school para alagaan ang lalaki.

Tahimik ang silid ng ospital maliban sa mahinang tunog ng heart monitor na paulit-ulit na bumibigay ng paalala na buhay pa ang lalaking nakahiga sa kama. Nakaupo si Amelia sa tabi niya, mahigpit na hawak ang malamig nitong kamay.

“It’s been a year…” at isang taon itong na-comatose sa hospital na pagmamay-ari ng kaniyang ama.

Namumula ang kanyang mga mata sa kakaiyak ngunit pilit niyang pinatatag ang sarili. Ayaw niyang mawalan ng lakas sa mismong sandaling kailangan siya ng lalaki.

Bahagyang gumalaw ang mga daliri ni Dante.

Napatayo si Amelia. 

“Dante?” mahina niyang tawag, nanginginig ang boses.

Unti-unting bumukas ang mga mata ng lalaki. Nanlalabo pa ang paningin nito habang sinusubukang alalahanin kung nasaan siya. Nang tuluyang luminaw ang kanyang tingin ay tumambad sa kanya ang mukha ng isang babaeng hindi niya kilala.

“Ano… ang nangyari?” paos niyang tanong.

Napakagat labi si Amelia, saka nag-ipon ng lakas ng loob. Alam niyang ito na ang sandaling magbabago sa kanilang dalawa.

“Hi, Dante Moretti,” mahina ngunit matatag niyang sambit habang malawak ang ngiti. “I’m Amelia Escobar… and I want us to get married.”

Napakunot ang noo ni Dante. Halatang naguguluhan ito sa narinig. Sinubukan niyang umupo ngunit agad siyang napangiwi sa sakit.

“Married?” kunotnoong tanong ng lalaki, tila hindi makapaniwala. Hindi nito matandaan kung may fiance ba siyang nakalimutan at nagkaroon ng amnesia dahil sa aksidente. “Do I… know you?”

Sandaling natahimik si Amelia. 

“Hindi pa,” sagot niya saka pilit na ngumiti. “Pero… matututuhan mo rin akong mahalin.”

Pinagmasdan siya ni Dante nang matagal. 

“Bakit ako papayag?” tanong niya.

Napahigpit ang hawak ni Amelia sa kanyang kamay. “Because… I will stay beside you kahit anong mangyari.”

Lumipas ang ilang segundo ng katahimikan bago marahang tumango si Dante.

“No,” mahina niyang sagot. 

Amelia felt heartbroken for what she heard. Lumabas siya ng kwarto habang umiiyak nang makasalubong ang kaniyang ama. Tinanong siya nito kung anong nangyari pero hindi siya nagsalita at mabilis na tumakbo palayo.

Makalipas ang ilang minuto ay bumalik siya sa kwarto ni Dante. 

“Let's get married,” baritong bungad ni Dante.

Nalaman ni Amelia na ipinagtapat ng kaniyang ama ang ginawa niya sa loob ng isang taon. 

She became the happiest woman alive. Who wouldn't? Papakasalan siya ng lalaking mahal niya.

Hindi naging madali ang lahat dahil mariing tumutol ang ina ni Dante nang marinig ang balita.

“Hindi mo kilala ang babaeng iyan!” galit na sigaw nito sa loob ng kwarto. “Paano mo siya pakakasalan nang basta-basta?”

“Mama,” malamig na tugon ni Dante, “ako ang magpapasya kung sino ang papakasalan ko.”

“Ginagamit ka lang niya!” giit ng ginang. “That woman is an opportunist! Hindi ko siya matatanggap. She's no one, Dante. Ano na lang sasabihin ng mga tao? Na ang napangasasawa ng isang Dante Moretti ay isang college drop out?! Mangmang at walang delikadesa? Jusko!”

Tahimik lamang na nakatayo si Amelia sa gilid, pinipigil ang sarili na masaktan sa bawat salitang naririnig.

Ngunit hindi nagpatinag si Dante. Sa kabila ng pagtutol ng kanyang ina ay itinuloy niya ang kasal kay Amelia sa isang pribado ngunit eleganteng seremonya.

Lumipas ang isang taon.

Tahimik ngunit maayos ang buhay nilang mag-asawa. She’s content with what her married life has become. At pagkatapos ng mahabang paghihintay ay dumating ang pinakamagandang biyaya sa kanilang buhay.

Hawak ni Dante ang maliit na sanggol habang nakahiga si Amelia sa kama, pagod ngunit masayang nakangiti.

“She’s beautiful,” bulong ni Dante habang pinagmamasdan ang bata.

Ngumiti si Amelia. “Her name is Clara.”

Ngunit nang umabot sa dalawang taong gulang si Clara ay nagsimulang dumalas ang pag-alis ni Dante papuntang abroad

It took her two years para ma-realize kung anong kalokohan ang ginawa ng asawa sa likod niya. Hindi niya namalayan na napalapit na ang babae ni Dante sa anak nila. 

Yvonne Alcala is an internationally renowned pianist. She's a talented woman in the art world and she's Dante's lover.

And her daughter is so proud of Yvonne.

Hindi man deriktang sinabi ni Dante na pinagsisihan nitong nagpakasal sa kaniya ay ramdam na ramdam niya ang kakaibang kilos nito.

He became more aloof and distant and she started to suffer. Over the years, she believes she can warm his cold heart pero mali siya.