Chapter 5

Chapter 4

Si Amelia ang unang dumating sa silid-aralan para sunduin ang kanyang anak. Maingat siyang nakapagbihis, at ramdam ni Clara ang pagmamalaki sa kanyang ina.

"Mommy! Siya ang mommy ko!" Masayang sumigaw si Clara habang bitbit ang kanyang bag sa paaralan, ipinagmamalaki ang kanyang ina sa mga kaklase.

Hinawakan ni Amelia ang anak at iniangat ito. "Ang galing mo ngayong araw, Clara."

Pag-uwi, agad na kinausap ni Clara si Manang Linda. "Ihanda mo na ang mga ingredients para sa cake at cookies na gagawin namin."

Sabik na sabik, sinundan ni Clara si Amelia sa kusina habang ginagawa nito ang cake. Inihanda rin ni Amelia ang cookies na ginawa niya nang maaga at inilagay sa oven. Umalingawngaw sa buong sala ang matamis na amoy ng almonds na halos hindi mapigilan ang gana.

"Mommy, gusto ko nang kumain ng cookies!" Masayang palakpak ni Clara.

"Malapit na 'yan." Habang sinasabi niya iyon, sadyang pinahiran ni Amelia ng kaunting harina ang kanyang mukha.

Agad na napansin ni Clara. Hindi niya sinabi sa ina, ngunit palihim siyang tumakbo para kumuha ng tissue. Pagbalik, hinila niya ang manggas ng damit ng ina. "Mommy, may harina ka sa mukha. Pahiran mo, ha?"

Nagkunwaring nagulat si Amelia. "Oh! Talaga?"

Pagkatapos ay yumuko siya at pinanood ang anak na maingat na pinupunasan ang kanyang mukha. Namuo ang luha sa mga mata niya. Alam niyang mabait ang kanyang anak.

Maingat na pinunasan ni Clara ang mukha ng ina, at may halong pagmamalaki, tanong niya, "Mom, di ba ang galing ko?"

"Ang galing mo talaga!" sagot ni Amelia.

Ginamit ni Amelia ang pinakamainam na sangkap para sa cake ng anak, sabay kontrol sa asukal, kaya mas malinis at mas masustansya ito kaysa sa binibili sa tindahan.

Hindi nagtagal, natapos ang magandang maliit na cake. Alas-sais y medya na ng gabi. Tumingin si Clara sa bintana at nakita ang madilim na langit. Napahiya siya. "Bakit hindi pa bumabalik si Daddy?"

May kutob si Amelia na hindi uuwi si Dante. Ngayon, opisyal niyang ipinahayag ang digmaan kay Yvonne sa paaralan na tiyak na kasama ito ni Dante ngayon.

Biglang tumunog ang telepono. Sumagot si Manang Linda, "Hello!"

"O sige! Sasabihin ko sa misis mo." Mabilis niyang isinara ang telepono.

Tumingin siya kay Amelia. "Madam, sabi ng master, hindi siya uuwi para sa hapunan. May importanteng meeting pa siya."

Tumango si Amelia. "Sige, tayo na lang ang tatlong kumain ngayong gabi."

Mula ngayon, hindi na niya hahayaan na sirain ng iba ang magandang mood nila ng anak.

Pagkatapos ng hapunan, naglaro sila ng soccer ni Clara sa damuhan sa labas. Nagkunwaring nadapa si Amelia, at agad na tumakbo ang anak sa tabi niya upang alamin kung okay siya. Nagkunwari siyang pilay, at nakita niya ang malalaking mata ng anak na puno ng pagkabahala at lungkot.

Napuno ng lambing si Amelia, at hindi niya maiwasang maantig.

Sa gabi, pagkatapos paliguan si Clara, napagod ang maliit at nakatulog nang mag-isa ng alas-nwebe y medya. Maingat na isinara ni Amelia ang pinto ng silid at huminga ng malalim.

Ginamit ni Amelia ang natitirang oras sa pagpunta sa silid-aralan sa tabi upang bumuo ng plano para sa kanyang eksperimento. Ito ang kanyang research topic, at natutuwa siya na hindi siya sumuko. Ngunit bilang mabuting asawa sa loob ng maraming taon, iniwasan niyang ipakita kay Dante ang ilang detalye.

Sa ilalim ng ilaw, kalmado ang mukha ni Amelia at kumikislap ang kumpiyansa sa kanyang mga mata. Mula ngayon, hindi na niya itatago ang sarili at muli siyang magiging siya.

Siya ang anak ni Riccardo Alcala, isang nangungunang doktor sa Pilipinas. Bago pumanaw, nagturo siya sa maraming elite na talento at ninanais na magtatag ng laboratoryo upang maipakita sa mundo ang kanyang hindi natapos na medikal na ambag.

Pagkatapos isara ang laptop, hinaplos ni Amelia ang kanyang mga templo at nagbalik sa silid upang matulog kasama ang anak.

Kaka-lampas lang ng hatinggabi nang bumukas ang pinto at umuwi si Dante.

Gaya ng dati, tuwing huli siyang uuwi, lalabas si Amelia para alamin ang kalagayan nito. Kung lasing ito, agad niyang ihahanda ang tsaa para sa hangover; kung pagod lang, painitin niya ang gatas para matulungan itong makatulog.

Naipapakita ng isang kasal ang maraming kakayahan sa isang babae: paglalaba, pagluluto, pagbasa ng ekspresyon ng iba, at pagseserbisyo hanggang sa turuan siyang maging isang walang pasasalamat na tagapaglingkod.

Umabot na sa pintuan ang mga hakbang, at agad na pumikit si Amelia.

Bumukas ang pinto, at pumasok ang matangkad na lalaki sa tabi ng kama ni Amelia. Puno ng banayad na amoy ng alak at pabango ng babae… ang pabango na paborito ni Yvonne.

Yumuko si Dante upang takpan si Clara ng kumot, at bahagyang hinalikan ang noo nito. Nagkunwaring natutulog si Amelia, ngunit hindi niya naiiwasan ang halik.

Isang mainit, banayad na halik ang dumapo sa kanyang noo.

Naramdaman ni Amelia ang paninigas ng katawan. Pagkatapos umalis ni Dante, mabilis siyang bumangon, kumuha ng wet wipe, at masiglang pinunasan ang bahaging hinalikan.

Para sa kanya, marumi ang isang lalaki na kakagaling lang sa ibang babae.

Sa loob ng tatlong araw, unti-unting bumuti ang relasyon ni Amelia sa kanyang anak. Matapos ang lahat, inalagaan niya ang anak mula pagkabata. Hindi nawala ang pagmamahal ng anak niya na nasa ibang tao lang pansamantala. Kung magiging matiisin siya, maibabalik niya ang dependensya ng anak sa kanya.

Tanghali ng Biyernes, abala si Amelia sa pagsusulat ng proposal sa kanyang study buong umaga. Nauuhaw siya kaya bumaba ng hagdan, at doon niya nakita si Dante na paakyat ng hagdan.

Nagtagpo ang kanilang mga mata sa ikatlong palapag habang bumababa si Amelia mula sa study. Dumaan siya kay Dante papuntang kusina para maghanda ng tsaa.

“Still angry?” may bahid ng inis sa boses ni Dante.

Huminto sandali si Amelia, saka bumaling. “Bakit ako magagalit?”

“It's nothing.” Mukhang ayaw nang palalimin ni Dante ang usapan at umakyat na siya ng hagdan.

Naguluhan si Amelia habang pababa siya. Sa katunayan, kamakailan lang, marami na siyang nakalimutang pangyayari sa pagitan nila.

Ilang minuto pa, naalala niya noong kalahating buwan ang nakalipas, impulsive niyang pinunit ang pasaporte ni Dante para pigilan siyang makipagbakasyon kay Yvonne sa abroad.

Dahil dito, nagkaroon sila ng cold war ng isang linggo. Sa huli, sinamantala ni Amelia na natutulog ang anak, pumasok sa kwarto ni Dante, at siya ang unang kumilos sa kanilang marital intimacy, na naging daan para maibsan ang tensyon.

Ito ang tinutukoy ni Dante.

Alam ni Amelia na kahit anong gawin niya, dadalhin pa rin ni Dante ang anak sa ibang bansa para sa Pasko kasama si Yvonne.

Habang nasa malalim na pag-iisip, tumunog ang telepono ni Amelia. 

“Sir Liam!” sagot niya, may ngiti sa labi.

“Amelia, I’ve read your entire paper, and it’s absolutely amazing! I can’t wait to meet you and discuss it with you.” May kasabikang boses sa kabilang linya.

“Thank you for your recognition, senior.”

“Do you have some time these next couple of days? I’d like to come over and have a chat with you.”

“Sir Liam, may I schedule a time?”

“Okay, let’s talk face-to-face when you have time.”

Dala ni Amelia ang tasa ng tsaa pabalik sa taas, sulyap sa relo, ayaw niyang malate sa pagkuha sa anak sa school.

Hindi pa bumalik si Dante kagabi hanggang hatinggabi, at marahil nagpapahinga siya sa kanyang kwarto ngayon. Wala siyang balak na guluhin siya, ngunit nakita niya si Dante na nasa phone pa rin sa living room sa ikalawang palapag.

“My flight is next Monday, and I’ll be bringing Clara with me.”

“Just tell me what gift you want.”

Nakatago si Amelia sa pasukan ng kwarto, habang si Dante ay papunta sa kanyang kwarto, at sa wakas sinabi, “I’ll grant your every wish.”