Chapter 4

Chapter 4

Kinabukasan, maaga pa lang ay nag-ayos na si Amelia ng sarili. Naglagay siya ng kaunting makeup at bahagyan niyang kinulot ang buhok. 

Nang matapos ay kinuha niya ang paboritong dress ng kanyang anak. Lumapit sa kama ng anak at hinalikan ang ulo nito para gisingin.

“Good morning, baby.”

Bumuka ang mga mata ni Clara at muntik nang matulala sa mukha ng kanyang ina. Hindi ito sanay na nakaayos ang mommy niya. 

“Good morning, mommy.” Muli niyang ipinikit ang mata at dumapa.

“Clara, gusto mo bang suotin itong favorite mong dress ngayon?” tanong ni Amelia na may ngiti sa labi.

Bumalikwas si Clara saka tumingin sa magandang pink dress na hawak ng ina, at tahimik na tumango. 

“I want to wear it po.”

Dahan-dahang inakay ni Amelia ang anak pababa ng hagdan. Nandoon na si Dante sa sofa sa sala, nakaupo nang tahimik. Isa sa routing ni Dante ay ang ihatid araw-araw ang kanilang anak bago pumasok sa opisina.

“Daddy, am I pretty?” masayang tanong ni Clara habang umiikot na parang prinsesa sa harap ng ama.

Tumitig si Dante sa anak na puno ng pagmamahal.

“You're so gorgeous, Princess. Ikaw ang pinakamagandang bata sa buong mundo,” sagot ni Dante nang walang alinlangan.

Tuwang-tuwa naman si Clara sa narinig habang humahagikhik. “Tita Yvonne always say I'm pretty too.”

Tila tinik sa lalamunan ni Amara tuwing naririnig ang pangalan ng babae sa bibig ng anak.

“Let's go?” Hinawakan ni Dante ang kamay ni Clara.

Habang si Amelia naman ay kinuha ang schoolbag na iniabot ni Manang Linda at sinundan ang dalawa palabas.

Hindi kalayuan ang school ni Clara sa subdivision nila at isa ito sa pinakamahal na private kindergarten sa Makati.

Lumabas si Clara sa kotse, at inakay siya ni Amelia hanggang sa pinto. Inilagay niya ang schoolbag sa balikat ng anak 

“Mamaya, ako na ang susundo sa’yo, okay? Gusto mo bang gumawa tayo ng cake pag-uwi mo?” Nakangiting tanong ni Amelia.

“Yey! I'm gonna eat cake today!” Masayang tumango si Clara.

Masaya si Amelia na makitang masaya ang anak. Kailangan niyang kunin ulit ang loob nito.

Nang tuluyang makapasok si Clara sa loob ng classroom ay naglakad siya pabalik sa parking area kung nasaan si Dante. 

Pinagtitinginan ang lalaki ng mga nanay na naroon dahil nakabukas ang bintana ng kotse. Hindi maipagkakaila ang taglay nitong kagwapuhan kahit hindi pala ngiti. Maganda ang mata, makapal ang kilay, matangos ang ilong at natural na mapupula ang labi. Matangkad rin ito at matipuno ang mukha.

Ang braso nito ay nakapatong sa bintana habang tinatapik-tapik ang pinto.

“Maglalakad na lang ako pauwi,” mahina niyang bungad habang papalapit sa driver’s seat ni Dante. “Pumasok ka na sa opisina.”

Dante pursed his lips. Tiningnan lang siya nito saka humawak sa manibela bago nag-drive paalis.  Pinanood ni Amelia ang paglayo ng black Rolls-Royce ni Dante. 

Sa anim na taon nilang mag-asawa ay hindi pa rin niya lubos na kilala ang asawa.

Alam niyang pinakasalan lamang siya nito dahil sa utang na loob. She waited for six years para lang mahalin siya ng lalaki. Sapat na siguro iyon para itigil na niya ang pagpapakatanga sa lalaki. Tanggap na niya na hindi siya nito mamahalin kailanman. She won't blame anyone but herself for loving a man who loves another woman.

Sinalubong siya ni Manang Linda pagkabalik niya sa bahay.

Naninibago ito dahil kakaiba ang kinikilos ng amo. Dati rati ay nagtatalo ang mag-asawa tuwing gabi lalo na kung matagal itong nasa abroad pero ngayon ay tahimik lang ito. Hindi rin binaggit ang nangyari sa anak nila. Napailing na lang ang matanda.

“Madam, ano po ang gusto niyong agahan?” tanong nito.

“Boiled egg na lang ho,” sagot ni Amelia.

Nagulat si Manang Linda sa sagot niya, ngunit agad itong tumalima sa kusina. 

Sumandal si Amelia sa swivel chair. 

Isang buwan mula ngayon, bilang top student ay magkakaroon siya ng speech sa United States Medical Forum. Hundreds of top pharmaceutical companies want her. Alin man sa mga ito ang piliin niya ay makakakuha ng bilyong investment.

Everyone believes she's just a housewife, nothing else. Dahil ang tingin sa kaniya  ng tao ay useless dahil wala siyang tinapos at magandang career.

Samantalang si Dante, eighteen years old pa lang ay isa na siyang top consultant sa bansa at abroad. At the age of twenty three, he became a legend in the investment banking industry after niyang pamahalaan ang company ng pamilya Moretti. Kabilang na rin siya Forbes Wealthiest Man.

Napabalik lang siya sa kasalukuyan ng tumunog ang cellphone niya.

May mensahe si Wella, ang best friend niyang abogado.

“Amelia, may client meeting ako kaninang lunch sa Shangri-la, at hulaan mo kung ano ang nakita ko?”

Kasunod nitong message ay tatlong picture.

Kitang-kita dito ang asawa niyang si Dante na nakaupo sa isang private room habang kausap ang ilang foreign guests… katabi si Yvonne. Lutang na lutang ang ganda nito. Maputi at balingkinitan ang katawan. Suot ang isang fitted silk dress.

Sa kasunod na picture ay nakangiti si Yvonne habang nakapatong pa ang kamay sa hita ng asawa niya like she owns him.

Ni-swipe niya sa ikatlong picture, parang may kumurot sa puso niya. Masayang nagsasalita si Yvonne sa mga foreign guests ni Dante, habang si Dante ay nakatingin sa babae na puno ng paghanga. Who wouldn't? She's a well-known pianist internationally, a fashion icon, jewelry endorser and a model. They look like a perfect couple.

“Amelia, hayaan mo na iyang asawa mong manloloko. Hindi siya worth it iyakan,” payo ni Wella. “Think positively! Isipin mo na lang ang napaka-cute mong anak n si Clara.”

“Hindi ko siya iiyakan, ‘no!” mabilis na depensa ni Amelia.

“Dapat lang!” mabilis nitong reply. “Kung gusto mo pwede nating siyang sampahan ng kaso. Sabihan mo lang ako.”

Natawa siya sa pag-aalala ni Wella. Noon pa man ay hindi rin ito boto sa asawa niya. Ilang beses na rin siyang binibiro na ipakulong ang asawa. Kahit pa hindi maganda ang treatment sa kaniya ni Dante ay ayaw niyang sirain ang reputation nito, ayaw niya ring masaktan ang anak.

Napabuntong hininga na lang si Amelia. Muli siyang nag-ayos ng sarili. 3:30 pa lang ng hapon ay nagmaneho na siya papunta sa school ng anak para sunduin ito. 

Agad na kumunot ang noo niya ng may humintong red Ferrari sa tabi ng sasakyan niya. Humigpit ang hawak niya sa manubela, hindi siya pwedeng magkamali. Si Yvonne ang dumating para sunduin ang anak niya.

Hindi tinted ang salamin kaya kitang-kita niya ang pagre-retouch nito sa loob ng sasakyan. 

Sa nakalipas na dalawang taon, hindi siya nagkaroon ng lakas ng loob para harapin ang babae dahil umaasa siyang perseverance is the key. Akala niya maaayos pa ang pamilya niya kung hindi siya gagawa ng eskandalo. Pero hindi na ngayon, she stops being a coward and a martyr.

Binuksan niya ang pinto ng kotse at lumabas. 

She looked at Yvonne's car with disdain.

Nagulat ito nang makita siya. Yvonne was taken aback pero agad ring nakabawi. She smiled at her confidently. Binuksan nito ang pinto ng Ferrari at sumandal roon.

“Hmm, hindi pala si Dante ang susundo kay Clara ngayon.” Malandi ang ngiti ni Yvonne habang hinahawi ang buhok sa balikat, tila sinasadyang makatawag ng pansin.

Bahagyang kumuyom ang mga kamay ni Amelia. Ramdam niya ang pag-init ng dugo, ngunit pinilit niyang maging kalmado. Hindi siya papatol sa gitna ng paaralan ng anak niya.

“Hello, Amelia. Sigurado akong kilala mo na ako, right?”

Inilahad ni Yvonne ang kamay, ngunit tiningnan lamang iyon ni Amelia. Ilang segundo pa, at si Yvonne na rin ang nagbawi ng kamay, bahagyang natamaan ang pride.

“I'm Yvonne Alcala and I'm Dante's…” Inilagay nito ang daliri sa baba tila nag-iisip. “How should I say this ba, ah… I'm Dante's good friend,” sambit nito nang may kumpiyansa.”

Unti-unting itinaas ni Amelia ang tingin sa kaniya. Matigas at malamig ang mga mata.

“Hindi ako interesado kung sino ka at kung anong meron sa inyo ng asawa ko,” malamig niyang tugon. “Pero layuan mo ang anak ko,” mariing babala ni Amelia. 

Saglit na nagbago ang ekspresyon ni Yvonne, ngunit mabilis din itong bumawi at ngumiti.

“You’re scaring me,” sabi nito, ngunit halatang peke ang takot. Tumaas ang kilay ni Yvonne. “Do you think I'm a bad woman just because I like your husband?”

"You know what, Yvonne, you're the first person to say 'shameless' so confidently," prankang sambit ni Amelia.

Tumalim ang tingin ni Yvonne sa kaniya.

“Kasi kung ikaw ang nasa sitwasyon ko,” dugtong nito, mas tumalim ang boses, “at ang lalaking mahal mo ay kinasal sa iba, hindi ka rin ba lalaban para sa kaniya?”

Hindi sumagot si Amelia. Hindi niya ibibigay ang kasiyahan na makitang apektado siya. Ngunit hindi rin umatras si Yvonne.

Dahan-dahang lumingon si Amelia. Sa pagkakataong ito, may malamig na ngiti na sa labi niya.

“Ang pinagkaiba natin,” mariin niyang sabi, “hindi ko kailangang mang-agaw para magkaroon ng lalaki. Ako ang pinili. Samantalang ikaw, pinupulot lang kapag may oras siya.”

Bahagyang tumigas ang mukha ni Yvonne pero hindi pa tapos si Amelia.

“Hindi ka matapang, Yvonne…” dugtong niya. “Komportable ka lang sa pagiging pampalipas oras ng asawa ko.”

Sandaling natahimik si Yvonne, bago dahan-dahang hinawakan ang kwintas sa leeg. Kumislap ang mamahaling sapphire sa liwanag ng araw.

“Talaga?” aniya. “Pero kahit kasal kayo, sa akin pa rin siya bumabalik. Asawa mo lang siya sa papel.”

Napatingin si Amelia sa kwintas at nagtiimbagang siya. Siguradong regalo iyon ni Dante sa babae at sinadyang ipakita sa kaniya. May kumirot sa dibdib niya, ngunit hindi siya nagpahalata. Sa halip ay malamig siyang ngumiti.

“Panatilihin mo lang iyang makitid mong paniniwala,” sabi niya. “Total, mahilig naman talaga ang asawa ko sa mga bagay na mabilis niyang makuha at pagsawaan.”

Pagkasabi niyon ay tumalikod na siya at naglakad papasok ng gate ng paaralan, diretso ang tindig.

Habang nanatiling nakatayo si Yvonne na nag-aapoy sa galit. 

“That  bitch!” gigil na sambit nito kahit may ngiti sa labi ay halatang may bahid ng pagkairita sa mga mata.