KABANATA 3: The Time

Agad na tumakbo si Ramil palapit kina Frank at Vina.

Sa gabing iyon, ibang-iba ang dating niya kumpara sa dati.

Hindi na siya simpleng kasambahay sa paningin ng iba.

Parang may biglang bumigat at lumawak na presensya sa paligid niya.

Mas matikas.

Mas kagalang-galang.

At mas hindi maikakaila ang kakaibang karisma na hindi niya rin naman pinipilit ipakita.

Parang totoo nga ang sinabi ng empleyado sa salon.

Mukha siyang isang boss.

O isang mafia boss na sanay sa tahimik ngunit mabigat na mundo.

Ang kanyang matalim na tingin, seryosong ekspresyon, at tahimik na tindig ay sapat na para mapansin siya kahit saan.

At sa gabing iyon…

mas lalo siyang naging kapansin-pansin kaysa kay Frank.

“Ramil? Bakit parang iba ang mukha mo?” bulalas ni Vina.

Halatang nagulat siya.

Halatang hindi makapaniwala.

Kanina, normal lang ang tingin niya kay Ramil.

Isang kasambahay.

Isang tao sa likod ng kanilang bahay.

Ngunit ngayong gabi, kahit pilit niyang itinatanggi sa sarili niya…

hindi niya maialis ang tingin niya rito.

Parang may kakaibang enerhiya na hindi niya maipaliwanag.

Ngunit mabilis niyang ibinalik ang sarili sa katotohanan.

Hindi pwede.

Hindi dapat.

Si Ramil ay kasambahay lang.

At si Frank pa rin ang pinakamagandang lalaki para sa kanya.

Walang papantay.

Walang lalampas.

Napansin ni Frank ang pagdating ni Ramil.

Agad niyang sinalubong ito.

At hindi nagtagal ay inaya na niya silang pumasok sa hotel.

“Pasensya na po, Sir Frank, Ma’am Vina. Hindi ko po napansin na nandito na pala kayo,” sabi ni Ramil habang nakayuko.

Tono ng isang taong sanay sa paggalang.

Sanay sa pagsunod.

“Okay lang. Kakadating lang din namin. Tara na, magche-check in na tayo,” sagot ni Frank habang hawak ang kamay ni Vina.

Magkasama silang pumasok.

Tahimik na sumunod si Ramil.

Siya ang nasa likuran.

Sila ang nasa unahan.

Isang eksenang parang malinaw ang hierarchy—kung sino ang may kontrol, at kung sino ang sumusunod.

Sa isang sandali, napalingon si Vina.

At nakita niya si Ramil sa likod.

Nakatingin ito sa kanya.

Bahagyang ngumiti.

At tumango.

Parang isang simpleng pagbati lang.

Ngunit agad ding iniwas ni Vina ang tingin.

Bumalik siya sa harap.

“Issh… bakit ako lumingon?” bulong niya sa sarili.

“Ang tanga ko.”

Ngunit kahit sinabi niya iyon sa isip niya…

hindi niya maalis ang bigat ng sandaling iyon.

Sa gabing iyon, si Vina ay nakasuot ng itim na A-line dress na may slit hanggang hita.

Simple.

Ngunit elegante.

Ang kanyang katawan ay lalong lumitaw—payat, maayos ang hubog, at natural ang dating.

Ang kanyang buhok ay nakaayos pataas, kaya kitang-kita ang kanyang mahabang leeg at maamong linya ng kanyang mukha.

Habang naglalakad siya, ramdam niya ang paligid.

Ramdam niya ang mga tingin.

At higit sa lahat…

ramdam niya ang tingin ni Ramil sa kanyang likuran.

Sa isip ni Ramil, tahimik ang lahat.

Ngunit ang kanyang isip ay hindi.

Napalunok siya nang hindi niya namamalayan.

“Ang ganitong kagandang babae…”

“Paano niya nagawang ipasa sa isang tulad ko?”

“Dapat inaalagaan siya nang maayos…”

“Hindi ipinapasa sa ganitong sitwasyon.”

Humigpit ang kanyang panga.

Ngunit agad ding bumigat ang kanyang dibdib.

“Pero wala akong magagawa.”

“Kailangan ko ang perang ito.”

“Para sa mga anak ko.”

“Pasensya na… mga anak.”

“Ginagawa ito ni papa para sa inyo.”

“Madali lang sana ito sa trabaho…”

“Pero bakit pakiramdam ko… mas mabigat ito kaysa sa inaasahan?”

Tahimik lang siyang sumunod.

Hanggang sa marating nila ang reception area.

Agad nag-check in si Frank gamit ang kanyang ID.

VVIP room.

Isang pribadong kwarto para sa gabing ito.

Para sa planong hindi ordinaryo.

Pagkatapos ng ilang sandali, natapos ang proseso.

At sinabihan silang umakyat.

Ikalawang palapag.

Room 201.

Isang VVIP suite.

Isang lugar na malayo sa ordinaryong mundo.

Gamit ang key card, binuksan ni Frank ang pinto.

“Beep.”

At dahan-dahang bumukas iyon.

Pumasok silang tatlo.

Sa loob, bumungad ang isang malawak at marangyang silid.

Mataas ang kisame.

Maliwanag ang ilaw.

Malambot ang sofa.

At bawat detalye ay tila ginawa para sa mayayamang hindi na kailangang magmadali sa buhay.

Napahinto si Ramil sa paglalakad.

Napatingin siya sa paligid.

Parang batang unang beses nakapasok sa isang mundo na hindi niya pagmamay-ari.

“Grabe… ang laki ng kuwarto na ito.”

“Mas malaki pa ito kaysa sa bahay namin sa probinsya,” bulalas niya.

Tumango si Frank.

“Kapag naging maayos ang trabaho mo, kaya mo ring magpatayo ng mas malaking bahay kaysa dito.”

“Isipin mo na lang, magiging proud ang mga anak mo kapag nakita nilang kaya mong ibigay ang mas magandang buhay sa kanila.”

Habang nagsasalita si Frank, panaka-nakang tinitingnan niya ang kanyang relo.

May ibang usapan pa siya.

May dinner meeting pa siya sa baba kasama ang isang kliyente—si Mr. Edward.

Isang gabi na hati ang atensyon.

Isang gabi na may dalawang mundo.

Samantala, si Vina ay nanatiling nakahawak sa kamay ng asawa.

Mahigpit.

Parang ayaw niya itong pakawalan.

Hindi siya komportable.

Hindi siya handa.

At higit sa lahat…

natatakot siya.

“Okay, aalis na ako. Naghihintay na si Mr. Edward sa baba. Sandali lang ito, mahal. Pagkatapos ng dinner, babalik ako agad. At pagbalik ko, tapos na rin kayo ni Ramil,” sabi ni Frank.

Agad sumagot si Vina.

“Teka, Mas! Natatakot ako!”

Napatingin si Frank sa kanya.

At sa halip na mag-alala, ngumiti siya nang mahinahon.

“Don’t be scared.”

“Think of me as Ramil.”

“Kung mas komportable ka, patayin mo ang ilaw. Okay?”

Tahimik si Ramil sa gilid.

Patuloy siyang nakatingin sa paligid ng silid.

Parang sinusubukan niyang intindihin ang bigat ng lugar na ito—hindi lang dahil sa itsura, kundi dahil sa kahulugan ng gabing iyon.

Huminga nang malalim si Frank.

At unti-unting binitiwan ang kamay ng asawa.

“Alis na ako.”

“Tandaan mo ang sinabi ko.”

“Isipin mo ako.”

“At patayin mo ang ilaw.”

Pagkatapos noon…

tuluyan niyang isinara ang pinto.

At sa loob ng silid na iyon—

naiwan si Vina.

At si Ramil.

Sa isang katahimikan na tila mas mabigat pa kaysa sa mga salitang hindi pa nasasabi.