KABANATA 4: Awkward

Sa wakas, tuluyang nagsara ang pinto.

Isang tunog na tila pumutol sa huling hibla ng pag-asa ni Vina na maaari pa itong bawiin o pigilan.

Ito ang huling sandali na nasilayan niya ang mukha ng kanyang asawa bago tuluyang naiwan sa loob ng kuwartong iyon kasama ang isang lalaking hindi niya kailanman inakalang darating sa ganitong sitwasyon.

Humugot siya ng malalim na hininga.

Isa.

Dalawa.

Parang sinusubukang ipunin ang lakas na unti-unti nang nawawala.

Sa loob-loob niya, mariing tumututol ang kanyang isip.

Ayaw niya.

Hindi ito tama.

Hindi ito siya.

Ngunit sa kabila ng lahat, mas matimbang pa rin ang pagmamahal niya sa kanyang asawa.

Ang pagmamahal na iyon ang nagtulak sa kanya na lumampas sa sariling hangganan.

Kaya kahit labag sa kanyang kalooban, kahit parang kinakalaban niya ang sarili niyang pagkatao, ginawa niya ang isang bagay na hindi niya kailanman inakalang magagawa niya.

Ang manatili sa iisang silid kasama ang kasambahay.

Ang makipaglapit sa isang lalaki na hindi niya dapat tinitingnan sa ganitong paraan.

Sa loob ng kuwarto, malamig ang hangin mula sa aircon.

Tahimik.

Malamig.

Pero para kay Vina, tila kabaliktaran ang nararamdaman niya.

Parang mas mainit pa ito kaysa sa inaasahan.

Mainit ang kanyang dibdib.

Mainit ang kanyang ulo.

At mas lalong mainit ang kanyang isip na gustong tumakas sa sitwasyong ito.

Hanggang sa biglang nabasag ang katahimikang iyon.

Isang malalim at mahinahong boses ng lalaki ang tumawag sa kanya.

“Ma’am Vina, uminom po muna kayo.”

Si Ramil.

Nakaupo ito nang maayos, may iniabot na baso ng inumin na nakahanda na sa mesa.

Inumin na pinili ni Frank.

Espesyal daw iyon para “makapag-relax” sila.

Parang isang planong ginawang normal, kahit hindi naman talaga.

Dahan-dahang lumingon si Vina.

Malamig ang kanyang mga mata.

Hindi agresibo.

Pero puno ng pag-iwas.

Sa totoo lang, hindi niya kailanman ginusto ang sitwasyong ito.

Ngunit ang bigat ng pangako.

Ang presyon ng pamilya.

At ang pagmamahal niya sa kanyang asawa.

Ang lahat ng iyon ang nagtulak sa kanya sa isang desisyong hindi niya matakasan.

Isang desisyong alam niyang mali sa paningin ng mundo.

Pero ginawa pa rin niya.

“Ma’am Vina, hindi po kayo iinom?” muling tanong ni Ramil.

Tahimik.

Humawak si Vina sa kanyang sentido.

Mas lalong sumakit ang kanyang ulo.

Parang bawat segundo ay mas bumibigat ang kanyang konsensya.

“Bakit ko ba ginagawa ‘to…” mahina niyang bulong sa sarili.

Si Ramil naman, nakatingin lang sa kanya.

Hindi mapilit.

Hindi mapanghusga.

Tahimik lang.

Parang isang tao na alam ang bigat ng sitwasyon ngunit hindi kayang husgahan ang desisyon ng iba.

“Ma’am Vina… malungkot po ba kayo? Nagsisisi po ba kayo sa kasunduan natin? Kung gusto niyo po, pwede ko pong kanselahin ang lahat at ibabalik ko na lang po ang pera kay Sir Frank.”

Sandaling natahimik ang kuwarto.

Parang mas lalo pang bumigat ang hangin.

“Hindi!”

Mabilis ang sagot ni Vina.

“Hindi mo puwedeng gawin ‘yan.”

“Huwag mong babawiin.”

Huminga siya nang malalim.

Mas mahaba.

Mas nanginginig.

“Gusto ko lang… ng konting oras.”

“Pakiusap…”

“Sobrang sakit ng ulo ko.”

“Pahinga lang muna ako.”

Napabuntong-hininga si Ramil.

Mahaba.

Tahimik.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumango.

“Okay po, Ma’am.”

Wala nang dagdag na tanong.

Wala nang paliwanag.

Ngunit sa loob ng kanyang isip, malinaw ang bigat na nakikita niya sa babae.

Hindi ito simpleng kaba.

Hindi ito simpleng hiya.

Ito ay isang taong pinipilit ang sarili sa desisyong hindi niya kayang yakapin.

“Pasensya na po, Ma’am Vina. Mukhang hindi po kayo okay ang pakiramdam. Kung gusto niyo po, kaya ko po kayong imasahe sa ulo at leeg.”

“Doon po kasi madalas naiipon ang tensyon kapag sumasakit ang ulo.”

“Noon po sa probinsya, pinamasahe ko rin si Inay kapag sumasakit ang ulo niya. Gumagaan po ang pakiramdam niya pagkatapos.”

Magalang ang boses ni Ramil.

Maingat.

At kahit sa simpleng pananalita niya, ramdam ang pagiging tunay.

Hindi siya mukhang lalaking mapagsamantala.

Bagkus, isang lalaking sanay sa simpleng buhay at simpleng pagtulong.

Tahimik na napaisip si Vina.

May punto.

Masakit talaga ang ulo niya.

At kahit papaano, maaaring makatulong ang masahe.

“Talaga? Marunong ka?” tanong niya.

Tumango si Ramil.

“Opo, Ma’am. Pwede niyo pong subukan ngayon.”

Sandaling nag-alinlangan si Vina.

Lumingon siya sa paligid.

Parang tinitimbang ang bawat posibleng mangyari.

Parang bawat segundo ay may bigat ng desisyon.

Pagkalipas ng ilang sandali, dahan-dahan siyang tumango.

“Okay… sige. Subukan mo.”

“Pero saan ako uupo?”

Tumingin si Ramil sa malapad na kama.

“Ma’am, doon na lang po kayo maupo. Ako na po ang aakyat sa kama.”

“O-okay.”

Umupo si Vina sa kama.

Maingat.

Parang bawat galaw ay may kasamang pag-aalinlangan.

Dahan-dahang umakyat si Ramil at pumuwesto sa likod niya.

At doon niya agad napansin ang amoy.

Banayad.

Malinis.

Nakakakalma.

Isang amoy na hindi niya inaasahan mula sa isang lalaking tulad ni Ramli.

Napalunok siya nang hindi niya namamalayan.

Sa isip ni Ramil, tahimik ang labanan.

“Ang bango niya…”

“Ang kinis ng balat niya…”

“Kung ako ang asawa niya, hindi ko hahayaang may ibang lalaking makalapit sa kanya…”

“Pero bakit parang handa siyang isuko ang sarili niya sa ganitong sitwasyon?”

Naputol ang iniisip niya.

“Ramil, bakit ang tagal? Ano bang iniisip mo?” medyo iritang tanong ni Vina.

Nagulat si Ramil.

“Ah… pasensya na po, Ma’am.”

“Napahanga lang po ako sa inyo.”

“Mukhang mahal na mahal niyo po talaga si Sir Frank, kahit umabot pa sa ganitong sitwasyon.”

Huminga nang malalim si Vina.

Ayaw na niyang pag-usapan iyon.

Mas masakit kapag binubuksan pa.

“Hindi ko na gustong pag-usapan ‘yan.”

“Pakiusap… imasahe mo na lang ako.”

“Opo, Ma’am.”

Dahan-dahang inilagay ni Ramil ang kanyang kamay sa ulo ni Vina.

Unang hawak.

Maingat.

Hindi mabigat.

Hindi marahas.

Sinimulan niya ang masahe sa anit, pinipisil ang mga bahaging may tensyon.

Sunod ay dahan-dahang bumaba sa batok.

“Ahh…”

Hindi napigilan ni Vina ang reaksyon niya.

Napapikit siya.

“Medyo gumagaan nga…”

Sa bawat galaw ng kamay ni Ramil, unti-unting lumuluwag ang bigat sa kanyang ulo.

Parang ang tensyon ay dahan-dahang tinutunaw.

Hanggang sa bumaba ang kamay ni Ramli sa kanyang leeg at balikat.

At doon…

May kakaibang pagbabago.

Hindi na lang simpleng ginhawa.

May kasamang init.

May kasamang kaba.

Parang may hindi niya maintindihang sensasyon na unti-unting gumigising sa kanyang dibdib.

Napabagal ang kanyang paghinga.

Napapikit siya nang mas mahigpit.

At sa isang iglap, napansin niya.

Napakalapit ng kamay ni Ramil.

Mas malapit kaysa inaasahan.

Napatingin siya pababa.

Halos dumampi na ito sa kanyang dibdib.

Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.

Hindi niya maintindihan kung bakit.

Hindi niya maipaliwanag.

At sa mismong sandaling iyon—

dahan-dahang lumapit ang mukha ni Ramil sa kanyang tenga.

Mainit ang kanyang hininga.

At marahang bumulong ang lalaki.

“Ma’am…”

“Kumusta po ang pakiramdam ninyo?”

“Masarap po ba?”