Kabanata 04: The Joke

"NAGKATAON LANG na magkapareho sila ng pangalan. She’s just an ordinary office worker," mahinahong paliwanag ni River. “But it's an honor for Nixie to share a name with someone in your project."

"Indeed, it's an honor," nakangiting sagot ni Tania. "Nixie in our project is very capable."

Capable to the point na kinamumuhian siya nito. 

Dahil si Nixie ang core person in charge, hindi niya ito winelcome at hindi niya rin ito hinahayaang makalapit sa core team.

Sure enough, lahat ng may pangalang Nixie ay kinaiinisan ni Tania.

Nixie looked directly at her. "Anong project ba ang hinahawakan niyo, Miss Anderson?"

Bago pa makasagot si Tania, sumingit na si River nang may halong reklamo.

"Don't ask if you don't understand. It's a national-level secret project. We can't talk about it."

"Kung secret 'yan, bakit parang alam niyong lahat?" malamig na ganti ni Nixie.

Napatigagal si Tania. Biglang nagbago ang tingin niya kay Nixie. Humarap siya kay River at sinabing, "Your wife is quite interesting, River."

Kumunot ang noo ni River, muling binabaliwala ang tanong ni Nixie. "I already said you don't understand. Bakit ba tanong ka nang tanong?"

Biglang humapdi ang ilong ni Nixie. River didn't even look at her. Ang atensyon nito ay nanatili lang kay Tania.

Tania smiled smugly, then forced a smile bago iniba ang usapan. “River, I thought your wedding was... a joke."

Ang huling dalawang na salita ay bakas ang pait.

Napatigil muli si River. The two stared at each other silently. Ang paligid ay biglang bumigat.

"I wasn't joking," seryosong sabi ni River.

Another silence followed.

"I'm starting to regret it," mahinang wika ni Tania.

Hindi nakaligtas sa paningin ni Nixie ang bahagyang pagnginig ng kamay ng kanyang asawa nang marinig ang salitang ‘yon mula kay Tania. 

"Mrs. Tan, please don't misunderstand," baling ni Tania sa kaniya. "What I mean is, tumawag sa akin si River noon pero hindi ako nakauwi para sa wedding niyo. I regret it a little. Akala ko kasi, pinagbibiruan lang ako ni River."

Tania kept looking at River as she spoke, completely ignoring Nixie, who was dressed in cheap clothes and didn't bother with her appearance.

Biglang naalaala ni Nixie ang mga detalye ng kasal nila ni River na dati ay akala niya ay normal lang.

Their wedding was low-key. Ang mga bisita lang ay ang malalapit na kaibigan at ang pamilya Tan. Kahit ganoon, River still smiled and clinked glasses with his friends hanggang gabi bago ito pumasok sa kwarto.

Lasing na lasing ang binata noon. Pagbukas ng pinto, bumagsak ito sa sahig. Isang kamay ang may hawak na bote ng alak, ang isa naman ay mahigpit na nakahawak sa phone.

His eyes were unreadable. Kitang-kita ni Nixie noon ang mga luha sa mata ni River.

Biglang tinapon ni River ang phone niya palayo, niyakap siya nang mahigpit at sinabing, “I'm happy, I'm happy... ikinasal na ako...”

It was clearly a bitter smile.

Now, thinking back, si River pala ang tumawag kay Tania noong araw ng kasal nila. Ginamit siya ni River para lang inisin at subukan ang nararamdaman ng babaeng iyon.

Ang silbi niya bilang asawa ay dahil lang pala doon.

Ngayon, si Nixie naman ang gustong tumawa. Her dry throat tasted bitter

Was their wedding a joke? Or was she the joke? 

--

PAGDATING SA hospital room ni Irish, agad itong nag-drama sa mga magulang at kapatid ni River. Pero biglang lumiwanag ang mukha nito nang makita si Tania. 

"Ate Tania!"

"Irish, long time no see." Kinurot ni Tania ang pisngi nito.

Malawak ang ngiti ni Irish. Nixie usually saw her throwing tantrums, pero ngayon lang niya ito nakitang ganito ka-docile at clingy. Pero hindi pa rin nito nakalimutang utusan siya.

"Ate Nixie! Peel an apple for me."

"Ako na, I know how," nakangiting sabi ni Tania sabay abot sa mansanas at kutsilyo. Pero bago pa ito mahawakan ng dalaga, pinigilan agad ito ni River.

"Tania, don't spoil her. Your hands aren't for this."

"Exactly!" dagdag pa ni Irish. "Ate Tania, ang mga kamay mo ay para sa experiments at data recording. How can you do such rough work? Hayaan mo si Ate Nixie. Sanay naman siya riyan."

Tumingin si Tania kay River. "Isn't that a bit inappropriate?"

Inusog ni River ang buong fruit platter sa harap ni Nixie. "It's nothing. Nixie has no academic achievements, pero magaling siya sa gawaing bahay tulad ng paghiwa ng prutas. She can even cut a flower."

Nixie didn't know how to do it before. 

Pero dahil mapili sa pagkain si River, kailangan niya itong suyuin. Sabi ni River noon, "Ayaw kong kumain niyan unless gawin mong mukhang bulaklak."

Nakinig siya. Nag-aral siya ng carving at plating para lang sa binata. Pero ang mga bagay na natutunan niya dahil sa pagmamahal ay itinuturing lang palang "unseemly" ni River.

Kumuha si Nixie ng isang mansanas, pinunasan, ngunit hindi binalatan. Basta na lang niya itong kinagat. Ang tamis ng juice ay bahagyang tinakpan ang pait sa puso niya.

"Busy ako. Let Miss Anderson handle this."

River stared intently at her, his brows furrowed. Hindi nito alam kung anong nangyayari kay Nixie nitong mga nakaraang araw. She suddenly became prickly and disobedient.

Habang kumakain ng mansanas, nagsalita si Nixie sa harap ng mapanghusgang tingin ng pamilya Tan. "Naghihintay pa ang biktima para sa compensation. Sabi nina Mama, lahat ng pera mo ay nasa ‘kin. Pero bukod sa five thousand a month, wala na akong matandaang binigay mo. You can handle it yourself."

Her voice was cold.

Halos magkasalubong ang kilay ni River. Tania’s smile froze. 

"Since Irish is okay now, uuna na ako,” wika ni Tania.

"Ihahatid na kita," alok agad ni River. Ngunit agad din itong natauhan. He seemed to realize that being too attentive to another woman in front of his wife wasn't good. Kaya naman inabot nito ang bank card sa kanya. “Ikaw na ang mag-ayos ng compensation.” 

"Busy ako." Umatras si Nixie, holding the apple in one hand and her bag in the other. Her expression was icy.

Nararamdaman ni River na unti-unting nawawala sa kontrol nito sa kanya. 

He felt an increasing anger. Pero hindi tamang mag-eksena dahil nandoon pa si Tania. Baka matakot niya ito.

"Okay, ako na."

"River, sasama ako sa'yo."

"Okay."

Nang umalis ang dalawa, umalis din si Nixie. Ayaw na niyang manatili roon. 

Habang naglalakad paalis ay ramdam niya ang matatalim na tingin sa kanya ng pamilya Tan kahit na hindi niya ito lingunin.

Four years…was it really worth it? 

Or was it just like what Tania said? A joke?