Chapter 5: Bitterness

    Nang magising si Ada, unang sumalubong sa kanya  ang puting kisame. Sa amoy palang ng kwartong ito, alam niyang nasa hospital siya.

 

  Maya-maya'y may narinig siyang yapak ng paa sa labas ng kwarto. Nang bumukas ang pintuan, pasipol-sipol na pumasok ang kanyang best friend na si Alexa. May dala itong tray ng pagkain. Nang maamoy niya ito, naramdaman niyang kumukulo ang kanyang sikmura sa gutom. Hindi pa pala siya kumakain simula kaninang umaga.

  “L-Lex?”mahinang tawag ni Ada sa kaibigan.

  “Ay pwet na kulubot! Gising ka na pala! Wala ka namang pasabi! ’Wag ganoon, madam!” gulat na sambit ng kaibigan. Halos matapon na ang laman ng tray nitong dala. Mabuti nalang at nailapag kaagad ito sa malapit na mini table.

  “Sorry...” nanghihinang sabi niya. “T-Teka bakit ka nandito?”

  “Ay, grabe siya, oh! Bakit bawal ba ako dito?” nakapout na sabi nito.

  “Hindi naman sa ganoon. Kasi–”

  “Tinawagan lang naman ako ng magaling mong asawa para kuhanin ka sa bahay ng biyenan mong dragon. Nawalan ka daw ng malay.” Pinagkrus pa ang kamay nito sa dibdib sabay irap sa kanya. Kung alam lang nito na mas inuna pang dalhin ni Grayson sa hospital si Sofia kaysa sa kanya, tiyak na susugod ito sa bahay ng biyenan niya.

  Si Alexa lang ang bukod tanging nakakaalam sa kung anumang nangyayari sa kanila ni Grayson. Siyempre, ito ang kakampi niya sa lahat. Gusto pa nga nitong pagdivorce-in na sila agad noong one month palang silang kasal.

  “A-Ah, thank you, best.” Nginitian niya ito ng pilit.

  “Walang anuman. Gagawin ko ang lahat para sa‘yo. Alam mo naman 'yon, 'di ba? Kung hindi mo kayang alagaan ang sarili mo, sana naman alagaan mo para sa akin.” Tinaasan siya nito ng kilay at saka umiwas ng tingin.

  Natahimik si Ada. Alam niya ang tinutukoy nito. Tungkol kay Grayson na naman. Alam na kaagad ni Alexa ang dahilan sa tuwing magkakaganito siya. Madalas siyang nahihimatay sa stress at pagod noon pa man.

  “Sorry. I'll try my best.” Bumangon siya at tiningnan ang kaibigan.

  “Oo na. Kahit puro pangako ka nalang.” Kinuha nito ang tray at nilapag sa harapan niya.

    “Sorry na nga.“ Paawa effect niya sa kaibigan para tumigil na ito sa kakaratrat.

     “Oo na. Basta 'wag mo nang uulitin, ha? Dapat kasi hindi ka na pumunta pa doon. Dagdag stress lang. Naku! Hiwalayan mo na kasi ang lalaking 'yon.“

     “H-Ha?” Napakurap si Ada. Aaminin niya, sobrang duwag niya sa usaping hiwalayan.

     “Wala.” Bumuntong-hininga ang kaibigan. “Kumusta na ang pakiramdam mo?”

     “Hmm,” saglit siyang huminto sa pagsalita upang pakiramdaman ang kanyang  puson,  “I'm feeling better now. Thanks.”

    “Good. Masyado ka na naman kasi nagpapa-istress sa siraulong 'yon. Sabi ng doctor kapag okay na raw ang pakiramdam mo, pwede ka nang madischarged.”

  “Thank you. Hindi ko alam ang gagawin kung wala ka,” marahan niya itong nginitian.

  “Sige na. ’Wag mo na akong bolahin pa. Kumain ka na at aalis na rin ako. Babalik pa ako sa clinic."

     Kinuha nito ang sling bag at isinukbit sa balikat. “Kung gusto mo nang umuwi, tawagan mo nalang si Manong Rommy. 'Wag ka muna mag-drive. Baka mabinat ka. If you need anything, just let me know. Love you. Bye!”

      Nag-flying kiss pa ito bago umalis. Panay tingin ito sa wrist watch at parang bagyo kung makalakad palabas. Isa kasi itong OB-GYN at may sarili itong clinic. Mas malapit ang hospital sa bahay ng biyenan kaysa clinic ng kaibigan kaya dito nalang siya dinala nito.

  Binalot ng katahimikan ang buong kwarto. Muli na namang bumigat ang kanyang pakiramdam.

  Nanumbalik sa kanyang sistema ang lahat ng ginawang panloloko ni Grayson sa kanya mula noon hanggang ngayon. Parang naka-fastforward sa utak niya ang mga imaheng kasama ni Grayson si Sofia na nagsasaya at naglalambingan, na para bang wala itong nasaktang tao.

  Dito niya napagtanto na may rason naman pala si Grayson. Pero ang labis na ikinagalit niya ay kung bakit hindi ito kaagad nakipaghiwalay sa kanya. Bakit kailangan niya pang pagdusahin siya ng matagal kung nagkabalikan na pala sila ni Sofia?

  Napakasakit at napaka-unfair nito sa part niya! Hindi pa ba sapat na kabayaran ang pagtulong nito sa kanyang ina ang paninilbihan niya rito ng limang taon bilang asawa? Hindi pa ba sapat na mahalin at alagaan niya ng buong puso ang adopted son nito na totoong anak naman pala? Kailangan pa bang sirain nito ang buong buhay niya?

  Sa relasyong ito, si Ada ang palaging accommodating at mapagkumbaba. Kahit nagmumukha na siyang tanga at sunud-sunuran, bakit hindi man lang makita ni Grayson ang mga sakripisyo at paghihirap niya?

  Oo na't kasalanan ni Ada ang mahalin ang isang taong hindi naman dapat mahalin. Maliwanag pa sa sikat ng araw ang kanilang kasunduan na walang feelings ang dapat mainvolve dito. Pero hindi niya pa rin maiwasang magmahal. Deserve niya ang kinahinatnan ngayon, ‘di ba? Ang landi-landi niya kasi!

      Kung may ibang paraan lang sana siya noon, hinding-hindi siya magpapakasal ng padalos-dalos. Ang lahat ng ito ay para sa kanyang ina. Hindi siya pwedeng magsisi ngayon dahil nangako siyang gagawin niya ang lahat para makalabas ito sa kulungan.

       Nagpakawala siya ng malalim na hininga at pilit na isinantabi muna ang mga bagay na iniisip para kumain. Pagkatapos ay nagpahinga muna siya ng isang oras bago napagdesisyonang lumabas ng hospital. Maayos naman na ang pakiramdam niya. Medyo lumiwanag ang mukha niya dahil sa wakas naibsan na rin ang pag-aaalala niya. Stressed lang pala siya.

       Nakailang hakbang pa lang siya palabas ng kwarto nang bumukas ang katabing kwarto. Nanunuot kaagad sa kaniyang pandinig ang malumanay at malanding boses na para bang kay sarap kurutin ng nailcutter. Kahit hindi niya nakita kung kaninong boses ito ay kilalang-kilala niya ito.

      ‘Pati ba naman dito ay sinusundan ako ng delubyo? Ang malas ko naman,’ aniya sa isip.

        “Sweetheart, thank you for taking care of me today. I owe you my life,” sabi ng boses ng babaeng kinamumuhian niya. Walang iba kundi ang kasabwat ng kanyang magaling na asawa na lokohin siya–si Sofia.

     ‘Ay wow, ha? Life talaga? Na para bang nakaligtas siya sa isang murder attempt kahit na-out of balance lang ng kaunti.'

“Of course, anything for you.”

Ada heard Grayson's response in a sweet, comforting tone. Sa tantiya niya'y nakangiti pa ito ng sabihin iyon.

Kahit nag-uumapaw na ang kanyang inis, hindi pa rin niya maiwasang maging bitter. Kasabay nito ang pagtarak ng sakit sa kanyang dibdib at bahagya itong naninikip. Ramdam niya rin ang pag-init ng bawat sulok ng kanyang mga mata. Napakapit nalang siya sa sling ng kanyang bag.

Alam niyang anumang oras ay babagsak ang luha niya kaya nagpasya siyang padaanin muna ang dalawa. Huminto muna siya at kinuha ang cellphone at nagkunyaring busy sa pagtitipa pero ang totoo. Nakahinga siya ng maluwag nang sa wakas ay tumahimik na ang mga ito nang malapit na sa kinaroroonan niya.

Ngunit...