LOGINต้องคิดถึงแต่นายอย่างนั้นเหรอ?
“ผมมีสิทธิโดยชอบธรรมที่จะปลดและแต่งตั้งกรรมการคนไหนก็ได้ตามต้องการ นั่นก็เพราะความจริงแล้วผมก็คือ! (ลูก)ประธานบริษัทยังไงล่ะ!”วายุพูดเสียงดังฟังชัดด้วยความมั่นอกมั่นใจ นึกอยากให้มีดนตรีประกอบดังขึ้นมาเหมือนในละครคุณธรรม เอาให้ทุกคนส่งเสียงฮือฮากันไปเลยทว่า...ความจริงตอนนี้คือเงียบ เงียบทั้งห้องประชุมทุกสายตามองมาที่ชายหนุ่มด้วยความเวทนาเห็นใจ บางคนมีอมยิ้มกลั้นหัวเราะหน่อยๆด้วยส่วนบุรินทร์ก็กำลังนั่งเอามือกุมขมับส่ายหน้าไปมา ทำท่าราวกับว่าทุกอย่างคงจบสิ้นกันแล้วทีนี้“เฮ้ย! พูดเรื่องจริง ไม่ได้โกหก ผมเป็นลูกประธานบริษัทจริงๆ”ผู้อำนวยการภูวดลเฝ้าดูสถานการณ์มานาน เลิกคิ้วถอนหายใจตอนแรกตกใจที่อยู่ๆวายุคิดจะเปิดเผยตัวเองขึ้นมา แต่ตอนนี้ไม่รู้จะขำหรือสงสารดีไม่แปลก หากคนที่นี่จะไม่รู้จักวายุที่เป็นลูกชายของคุณนายเกียวผู้ถือหุ้นใหญ่ เพราะบริษัทแห่งนี้เป็นเพียงหน่วยหนึ่งในอาณาจักรอันใหญ่โตของ ‘เกียรติตุลยากร’อีกทั้งวายุไปเมืองนอกตั้งแต่จบ ม.ปลาย เป็นหนุ่มเจ้าสำราญชอบ
“ไม่รู้ว่าใครโง่แต่งตั้งมาเป็นบอร์ด แต่นับจากวันนี้ไม่ต้องโผล่หัวมาที่นี่อีกแล้ว เพราะคุณ...ถูกไล่ออก!”วายุชี้หน้าอาจารย์คนนั้นด้วยท่าทีแข็งกร้าวน่าเกรงขาม ทุกคนต่างหันมองด้วยความตื่นตะลึงบวกความงงงวยอย่างที่สุดไอ้เด็กใหม่หัวทองคนนี้ช่างใจกล้า หรือว่าเป็นบ้าไปแล้วกันแน่รู้ดีว่าวายุนั้นไม่ค่อยเห็นหัวใคร เจ้าเล่ห์แกมโกงก็เท่านั้น แต่นี่ออกจะมากเกินไปหน่อยมั้ย เอาสิทธิ์อะไรมาชี้หน้าไล่กรรมการออกกันทว่า...คนที่ตกใจมากที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นบุรินทร์นั่นเอง“พูดอะไรของคุณ! นั่งลงเดี๋ยวนี้!”บุรินทร์ลนลานรีบส่งเสียงกระซิบดึงวายุให้ลงนั่ง“บีอยู่เฉยๆ ยุจัดการเอง”วายุหันไปเอ่ยกับบุรินทร์ด้วยน้ำเสียงมั่นคง ดึงมือคนพี่ออกจากข้อศอกตัวเอง ก่อนจะเดินออกไปข้างหน้าเขาให้บุรินทร์ออกหน้าคนเดียวมานานแล้ว อุตส่าห์ฝืนอดทนนั่งเงียบๆเพื่อให้เรื่องมันจบๆไป แต่อาจารย์คนนี้ก็ยังไล่ต้อนหัวหน้าของเขาอยู่ได้จนสุดท้าย บีบให้บุรินทร์ต้องแสดงความรับผิดชอบโดยการลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการแผนก ทั้งที่เรื่
“ไม่ควรยังไง ห้ามเจ้านายลูกน้องเป็นแฟนกันอย่างกับละครน้ำเน่าน่ะเหรอ โลกยุคไหนกันแล้วลุง”บุรินทร์เตะขาเตือนให้วายุใจเย็น โชคดีที่ประธานบอร์ดพอจะเข้าใจอารมณ์คนหนุ่ม จึงอธิบายต่อไปอย่างเนิบช้า เพียงแต่คราวนี้หันไปคุยกับบุรินทร์แทน“ผมรู้จักคุณบุรินทร์มานานมาก เห็นตั้งแต่เข้ามาทำงานใหม่ๆ คุณน่ะเป็นพนักงานดีเด่นของเราเลยนะ แต่รู้ใช่มั้ยว่าประเด็นที่เป็นปัญหาอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสถานะความสัมพันธ์ เราไม่ได้หัวโบราณขนาดห้ามคนในที่ทำงานคบหากันหรอกนะ”“...ทราบครับ”“เช่นนั้น ตอนนี้ประเด็นคืออะไร อธิบายให้เด็กหนุ่มหัวร้อนคนนั้นเข้าใจหน่อยได้มั้ย”“ประเด็นที่เป็นปัญหาตอนนี้คือเรื่อง... Conflict of Interest ครับ”บุรินทร์คิดทบทวนไตร่ตรองอยู่ในใจ เป็นเขาเองที่ไม่ใจแข็งพอที่จะทำให้เรื่องมันถูกต้องเสียตั้งแต่แรกที่ผ่านมาชายหนุ่มเคี่ยวกรำวายุหนัก เข้มงวดทั้งเรื่องงานและกฎระเบียบมากกว่าปกติ ยอมรับบทครูไหวใจร้ายเสียเอง จนบางครั้งทำให้อีกฝ่ายน้อยใจไปหลายครั้งหลายคราแต่สุดท้าย...จากตอน
“เป็นทั้งหัวหน้างานและผู้ประเมินทดลองงาน จะมีความสัมพันธ์คบหากันไม่ใช่เรื่องผิด แต่คุณควรต้องถอนตัวออกจากการเป็นผู้ประเมินเขาไม่ใช่เหรอ แบบนี้มัน Conflict of Interest ชัดๆ”ทุกสายตาเพ่งเล็งมาทางคนทั้งคู่ บุรินทร์ขมวดคิ้วหนัก รีบตอบกลับไป“ผมมั่นใจว่าตัวเองทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา ไม่ลำเอียงอย่างแน่นอน”“หึหึ ยอมรับแล้วสินะว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณเกินกว่าเจ้านายลูกน้อง”เลือดฝาดเอ่อขึ้นมาที่หน้าของชายหนุ่มเล็กน้อย ยิ่งทุกคนให้ความสนใจก็ยิ่งจะพาทำตัวไม่ถูกเขาไม่ได้อายที่มีวายุเป็นแฟน เพียงแต่กำลังเขินอยู่ต่างหากต่างหาก ทว่าก็รีบตั้งสติชี้แจงโดยเร็ว“ผมขอยืนยันว่าไม่มีการเอาเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวข้องกับเรื่องงาน ทุกอย่างอยู่ในกฎกติกา สามารถตรวจสอบได้ครับ”“ก็เห็นๆอยู่ว่าคุณให้โอกาสนายวายุคนนี้มากกว่าคนอื่น”“ผมโยนโจทย์งานให้ลูกน้องทุกคนตามความเหมาะสมอย่างเท่าเทียม โปรเจคของวายุก็ผ่านมติจากคนในฝ่ายแล้วว่าควรนำมาเสนอบอร์ด แล้วส่วนนี้ก็เป็นเพียงพาร์ทเ
“ต้องขออภัยในความผิดพลาด อาจมีความคลาดเคลื่อนในการส่งต่อข้อมูลภายในครับ แต่หากนำมาวิเคราะห์ก็จะได้แนวโน้มและผลสรุปดังเดิม ตัวเลขที่เปลี่ยนไปไม่มีนัยสำคัญในการแปรผลดังกล่าวครับ” บุรินทร์ชี้แจงได้รัดกุมเฉียบขาด แต่อาจารย์ไม่ยอมเสียหน้ารีบสวนกลับทันควัน “แต่มันสะท้อนถึงความไม่รอบคอบ คุณเป็นถึงผู้จัดการแผนก ปล่อยปละละเลยไม่ตรวจสอบให้ดี ไม่อยากคิดเลยว่าการวิเคราะห์ที่ผ่านมาของแผนกคุณแม่นยำจริงรึเปล่า ไม่ใช่ว่าทำให้บริษัทต้องเสียโอกาสไปมากมายแล้วหรอกนะ” ถูกเบี่ยงประเด็นไปเป็นเรื่องนี้เฉย ในขณะที่บุรินทร์กำลังหาทางตอบโต้ วายุก็เอ่ยขึ้นมา “หากพูดเรื่องความถูกต้องของข้อมูล จะมาว่าแผนกเราฝ่ายเดียวไม่ได้ แผนกพัฒนาธุรกิจจำเป็นต้องใช้ข้อมูลจากฝ่ายอื่นมาวิเคราะห์ เราเป็
“เดี๋ยวเถอะ อ่อยแบบนี้ เดี๋ยวได้อดคอนเฟอเรนซ์” “ฮ่าๆ ถึงไม่มีประชุมฉันก็ทำไม่ไหวหรอก เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เฮ้อ...” บุรินทร์พูดพร้อมทิ้งตัวบนโซฟา วายุเห็นดังนั้นก็ย่อตัวลงนั่งข้างหน้า ขยับเข้าไปจุ๊บที่หน้าผาก ที่แก้ม ก่อนจะเลื่อนมาที่ปากบาง เป็นจูบที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เร่าร้อนวาบหวาบ แต่คนสองคนที่ต้องอดทนไม่พยายามแตะตัวกันเพราะกลัวตบะจะแตก จูบเพียงแค่นี้...ก็แทบจะทำให้ไฟติดพรึบพรับกันแล้ว “อ๊ะ...อืม มะ...ไม่ได้นะ ฉัน...” “รู้น่า ไม่ทำให้เสียงานหรอก แค่ชาร์ตพลังให้ไง ไม่ดีเหรอ”







