Novels by Night Starry

วันต่อมาหลังจากคืนวันแต่งงาน ตั้งแต่ตื่นนอนกระทั่งหัวค่ำ หญิงก้อยก็มิได้พบหน้าผู้ใดเลยนอกจากบ่าวรับใช้สองคน มิได้ลงจากตึก ไปไกลที่สุดก็เพียงระเบียงนั่งเล่นบริเวณหน้าห้องของเธอเท่านั้นเมื่อตะวันเริ่มลับฟ้าบ่าวจะมาปรนนิบัติหญิงก้อยอาบน้ำขัดผิวอบร่ำให้หอมฟุ้ง จัดยาจีนมาให้ดื่ม ตกดึกก็จะมีบ่าวถือโคมแดงมาตามหญิงก้อยไปที่ห้องนอนของพระยาธนบดีเพื่อร่วมหลับนอนเวลาพูดคุยกัน พระยาธนบดียังคงมีท่าทีเอ็นดูปากหวานเช่นเคย ทว่าตอนร่วมรักท่านเจ้าคุณก็ยังคงตะกละตะกลามจนบางครั้งหญิงก้อยก็รู้สึกรำคาญใจ กิจแต่ละครั้งลุล่วงอย่างรวดเร็วโดยที่หญิงสาวมิทันได้สัมผัสกับความอิ่มเอมเสียทุกครากิจวัตรเช่นนี้ผ่านมาได้สามวัน ทุกคืนเมื่อสามีเสร็จสมอารมณ์หมาย หญิงก้อยก็จะขอท่านเจ้าคุณกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง ซึ่งเขาก็มิได้ขัดข้องประการใด ครั้งนี้หญิงก้อยกำลังจะลุกใส่เสื้อผ้าเพื่อกลับห้องเช่นเคย ทว่าพระยาธนบดีเอื้อมไปหยิบสิ่งหนึ่งที่โต๊ะข้างเตียงส่งให้เธอเสียก่อน“พี่ให้น้องหญิงเป็นรางวัล”หญิงก้อยรับกล่องบุผ้าสักหลาดออกมาเปิดดู ก็พบสร้อยทองเส้นโตพร้อมต่า

งานมงคลสมรสระหว่างพระยาธนบดีและหม่อมราชวงศ์หญิงกชกรจรัสศรี เป็นที่อื้ออึงไปทั่วพระนคร ด้วยความแปลกใหม่ที่มีทั้งแบบไทย จีน ฝรั่งเช้าทำพิธีแบบไทยให้พระสงฆ์มาเจริญพร เลี้ยงเพล รดน้ำสังข์ จัดที่บ้านเจ้าสาว ตกบ่ายเป็นพิธีแบบจีน กราบไหว้ฟ้าดินและบรรพบุรุษ ยกน้ำชาญาติผู้ใหญ่ จัดที่บ้านเจ้าบ่าว ส่วนตอนค่ำเป็นการเลี้ยงค็อกเทลแบบฝรั่งหรูหรา บ่าวสาวแต่งตัวอย่างสากลสวยงาม จัดที่สมาคมท่าเรือ ทว่าเสียงอื้ออึงมีเพียงชื่นชมยินดีอย่างเดียวเสียที่ไหน‘น่าสงสารคุณหญิงก้อยได้ผัวแก่คราวพ่อ จะไหวเร้อ’‘แต่งใหม่ทั้งทีได้เมียเด็กทั้งสวยทั้งชาติตระกูลก็ดี ขึ้นสวรรค์ชัดๆ’‘คุณหญิงกชกรจรัสศรี ตกถังข้าวสารใบโตเชียวนะ’‘เห็นว่าท่านเจ้าคุณช่วยล้างหนี้ให้ด้วย มิน่าถึงได้เป็นเขยขวัญของวังชินภัทร’จะปิดหูปิดตาเช่นไรก็ต้องมีเล็ดลอดมาให้ได้ยินอยู่ตลอด หญิงก้อยเหนื่อยล้าเกินกว่าจะมีเวลาให้คิดน้อยใจ ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ทำผมเปลี่ยนเสื้อผ้าไปสามสี่ชุด ข้าวปลาก็ได้รับแค่นิดๆ หน่อย&

ตกค่ำหญิงก้อยก็ผลัดผ้านอนเล่นเพื่อรอเวลาให้คนในเรือนเข้านอน กลางดึกสงัดก็ลงมารับลมเช่นเคย เดินไปจนถึงศาลาริมสระบัวพบกับนายเด่นนั่งรออยู่ตรงท่าน้ำ ถัดออกไปมีเรือลำเล็กผูกติดกับเสาอยู่ด้วยหนึ่งลำ“คุณหญิงก้อยขอรับ เปลี่ยนจากเดินเล่นมาพายเรือเล่นกันดีหรือไม่”หญิงก้อยยิ้มรับและยอมให้นายเด่นจับมือเพื่อประคองให้ลงไปนั่งในเรือได้อย่างมั่นคง เขาพายไปเรื่อย ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกันมากนักตั้งแต่เด็กจนโตคุณหญิงก้อยของนายเด่นก็เป็นคนร่าเริงแจ่มใส ไม่ถือตัวกับลูกบ่าวอย่างเขา อีกทั้งเธอยังมีพระคุณช่วยสอนหนังสือให้พอได้อ่านออกเขียนได้ เลยทำให้มีโอกาสติดตามคุณชายใหญ่ไปทำงานเล็กๆ น้อยๆ ที่กระทรวง ถือว่ามีภาษีดีกว่าลูกบ่าวคนอื่นมากนัก หากขยันร่ำเรียนให้รู้ความมากกว่านี้ ไม่แน่ว่าอนาคตอาจได้เป็นเสมียนเล็กๆ ของกรมกองสักแห่งก็เป็นได้นายเด่นรู้ดีว่าการแต่งงานของหญิงก้อยนั้นเธอมิได้เต็มใจ คนที่ถูกเลี้ยงดูมาให้เป็นผู้ดีสูงศักดิ์อยู่เสมอกลับต้องไปเป็นเมียใช้หนี้ของชายแก่คราวพ่อเช่นนั้น แต่บ่าวอย่างนายเด่นจะทำอะไรได้มากไปกว่าทำให้เธอหั

แช่มกัดฟันร้องครางเบาๆ ก่อนคนทั้งคู่จะพากันล้มฟุ่บไปหลังพุ่มไม้ หญิงก้อยอยู่ดูถึงแค่นั้นก็รีบเบี่ยงตัวออกมาวิ่งกลับขึ้นเรือน เข้าห้องแล้วมุดเข้ามุ้งทันที หญิงสาวหน้าแดงพลุ่งพล่าน รู้สึกประหลาดแบบไม่เคยเป็นมาก่อนในความเงียบสงัด เมื่อความตื่นเต้นคลายลงแล้วลองได้หวนคิดถึงเรื่องที่ได้พบเจอเมื่อครู่ น่าประหลาดที่หญิงสาวเกิดความประทับใจในความรักของแช่มกับก้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้นแช่มเป็นลูกของช้อยที่ทำหน้าที่ซักผ้า ใครๆ ก็ต่างรู้ว่าแม่ช้อยนั้นตระหนี่ขี้งกขนาดไหน หากจะเลือกลูกเขยสักคน สู้ยกให้เป็นเมียน้อยอีกคนของอาแปะที่มีแผงขายปลาในตลาด ดีกว่ายกให้กุลีที่ดีแต่ใช้แรงงานอย่างนายก้อนเป็นไหนๆหญิงก้อยหวนกลับไปคิดถึงชะตาชีวิตของตัวเอง แช่มต้องแต่งงานกับอาแปะเพื่อมีค่าสินสอดดีๆ ให้กับแม่ช้อย ช่างคล้ายกับตนนัก ทว่าแช่มมีนายก้อน ชายรักที่ตัวเองสมัครใจยอมพลีกายเป็นเมีย เขาเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของแช่มและยอมสู้ตายเพื่อมิให้คนรักต้องตกไปเป็นของคนอื่นส่วนตัวเองเล่า... มีใคร ในชีวิตของหญิงก้อยก็อยากมีคนรักที่ใคร่ปรารถนาร้อนแรงอย่างนายก

ด้วยเพราะฤกษ์มงคลนั้นค่อนข้างกระชั้น แต่ละวันหม่อมแม่และบรรดาพี่สาวจึงได้วิ่งวุ่นตระเตรียมทุกสิ่งเพื่อให้พร้อมทันวันงาน ทุกคนทั้งนายบ่าวล้วนกระตือรือร้นดีใจที่วังนี้จะได้จัดงานมงคล เว้นไว้เสียแต่คุณหญิงก้อยผู้เป็นว่าที่เจ้าสาวเท่านั้นระหว่างนี้หญิงก้อยได้พบหน้าพระยาธนบดีสองครั้ง เห็นหน้าทีไรเวลาไหว้สาทักทายก็หาได้รู้สึกว่านี่คือว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองไม่ ยิ่งเวลาที่พระยาธนบดีเจรจาหารือกับท่านพ่อก็ยิ่งตอกย้ำความสูงวัยของเขายิ่งไปอีก แต่งงานกันไปก็ไม่รู้ว่าจะได้ทันมีลูกสมใจอยากหรือจะหมดแรงหมดลมไปเสียก่อน นี่หรือคือชีวิตคู่ของหญิงสาวอายุสิบแปดหมาด ๆ อย่างเธอกระนั้นหญิงก้อยก็รู้ถึงความจำเป็นในการออกเรือนของตนดี ถึงจะใช้คำพูดสวยหรูอย่างไรแต่การแต่งงานนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับขายลูกสาวใช้หนี้ แล้วก็รู้ดีว่าคนจีนชอบผู้หญิงอวบอิ่มสะโพกผายเพื่อที่จะสามารถผลิตลูกชายให้ได้หลาย ๆ คน หากมิเพราะเหตุนี้ ผู้ที่จะต้องออกเรือนก่อนคงเป็นพี่หญิงคนใดคนหนึ่งของเธอเป็นแน่บ่ายคล้อยวันหนึ่งหญิงก้อยหนีความวุ่นวายมานั่งเล่นกินขนมที่ศาลาริมสระบัว ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างอยู่ที่ท่าน้ำ เดินออกไปดูก็เลยพบเข้ากับนายเด่น

“หมั้นหมาย? ของลูก? กับ... กับใครหรือคะ?”“กับท่านพระยาธนบดีที่ดูแลการท่าเรือ คนที่... ลูกหญิงเต้นรำด้วยเมื่อคืนนี้อย่างไร”ราวกับมีสายฟ้ามาฟาดก็ไม่ปาน หญิงก้อยไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าออกไปเช่นไรเพราะหม่อมไฉไลถึงกับหลบสายตาไม่ยอมมองหน้าเธอตรง ๆของสวยงามที่หญิงก้อยชื่นชมเมื่อสักครู่ คือของหมั้นหมายของตัวเองกับพระยาธนบดีอย่างนั้นหรือ ชายที่คิดว่าไม่เหมาะจะมาเป็นพี่เขยของเธอ คนที่เป็นหม้ายและมีเมียบ่าวเต็มบ้าน ชายคู่เต้นรำคนแรกของเธอที่แก่คราวพ่อ...เขาคนนั้น...คือคู่หมั้นของหม่อมราชวงศ์หญิงกชกรจรัสศรีที่เพิ่งจะเป็นสาวสะพรั่ง... อย่างนั้นหรือตะวันสายโด่งแล้วหญิงก้อยก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องนอน จนหม่อมไฉไลผู้เป็นแม่ต้องมาเคาะประตูเรียก เธอถึงได้ยอมเปิดประตูเสียที“หญิงก้อยทำไมไม่ไปรับมื้อเช้ากับแม่กับพี่ ไม่สบายหรือ”หม่อมแม่ผู้ใจดีของหญิงก้อยเอามือไปอังที่หน้าผาก ความอ่อนโยนนี้ทำให้เธอต้องปลดปล่อยความอัดอั้นในใจที่มีมาตลอดตั้งแต่เมื่อวาน โผเข้ากอดผู้เป็นแม่และปล่อยโฮ“หม่อมแม่... หม่อมแม่คะ ลูกไม่อยากออกเรือน ลูกไม่อยากแต่งงานเป็นภรรยาของพระยาธนบดี!”หม่อมไฉไลได้ยินดังนั้นก็กอดปลอบโยนจนลูก

“วี! โทษที มานานรึยัง พอดีโค้ชดันเรียกประชุมด่วน” อิทพูดไปหอบไป เขาวิ่งมาทั้งชุดนักบอล ที่เท้ายังใส่สตั๊ดอยู่เลย คงรีบน่าดู “ไม่เป็นไรพี่ วีทำงานไปพลางๆ ซื้อข้าวหมูแดงมาให้ พี่อิทหิวยัง” “หิวมาก แต่เหม็นเหงื่อ ขอไปล้างตัวแป๊บนึงได้มั้ย วีกินก่อนเลย” คล้อยหลังชายหนุ่มวิ่งหายลับไปที่ห้องน้ำหลังยิม วีก็หน้าแดงขึ้นมาโดยพลัน เกิดความคิดแปลกๆขึ้นมาอีกแล้ว ด้วยความอยากรู้ อดใจไม่ไหว หญิงสาวเก็บโน้ตบุ๊คใส่กระเป๋าแล้วแอบตามอิทไป เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงน้ำ ขยับลึกเข้ามาด้านใน ห้องอาบน้ำแรกประตูถูกเปิดไว้เช่นเคย ร่างกำยำเปลือยเปล่าเร่งชำระล้างร่างกาย เนื้อหนังเต็มไปด้วยฟองสบู่

ตลอดเวลาที่ติวหนังสือให้อิท วีรู้สึกคันยุบยิบที่หว่างขาจนต้องเบียดไปเบียดมาเพื่อคลายความคันอยู่บ่อยครั้ง อาการสงบลงไปพักใหญ่กระทั่งเขาทักขึ้นมาเมื่อกี้ หญิงสาวรู้ดีว่าหากคืนนี้อยากนอนอย่างสงบไม่งุ่นง่านจะต้องทำอย่างไร วีเปิดฝักบัวให้น้ำล้างตัวสักพัก ก่อนจะใช้มือลูบไล้ไปทั่วร่าง หยุดที่สองเต้าแล้วใช้เล็บจิกปลายยอดชมพูจนตัวเองต้องสะดุ้ง มือเล็กขยับเลื่อนต่ำลงไปจนถึงเนินด้านล่างที่ปกคลุมด้วยขนบาง นิ้วเรียวแหวกเข้าไปตรงกลางกลีบก่อนจะสะกิดเขี่ยเบาๆ “อ๊ะ...” เพียงแค่เล็กน้อยก็ทำให้ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว หญิงสาวกัดปากเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอส่งเสียงดังออกไป นิ้วเรียวเร่งความเร็วทั้งถูไถทั้งขยี้เม็ดเสียวที่อยู่กลางกลีบอูม อีกมือก็ขย้ำนมตัวเองไปพลาง หญิงสาวหลับตาพริ้มแล้วนึกถึงภาพ

“เอาไปสิ” อิทเดินมาส่งวีที่หอเช่นเคย ระหว่างทางก็ยื่นเงินให้สามพันบาท “ค่าอะไรอ่ะพี่” “ค่าข้าวไง วีซื้อมาให้ตลอดเลย พี่ก็ลืมทุกที” ตอนแรกจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่คิดไปคิดมาตนเองก็ไม่ได้รวยล้นฟ้า ค่าขนมที่ได้มาก็มีจำกัด ถ้าอย่างนั้นรับไว้สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน “วีรับไว้ก็ได้ แต่ค่าข้าวไม่กี่บาทเอง ไม่ถึงสามพันหรอก” “ถือว่าผูกปิ่นโตไว้ทั้งเดือนก็แล้วกัน เอาไปเถอะ วีอุตส่าห์เสียเวลามาติวแล้วยังมีน้ำใจซื้อข้าวมาเผื่ออีก นี่เป็นค่าข้าวของวีด้วยไง พี่มีเงินเดือน เลี้ยงเราอ่ะถูกแล้ว”

“พี่อิท นี่วี จำได้เปล่า แต่ก่อนมาบ้านเราบ่อยๆไง” ไอซ์แนะนำ ‘อิท’ พี่ชายคนที่สามให้รู้จัก ที่จริงวีเคยเจอกับเขามาก่อนตอนไปเที่ยวเล่นที่บ้านไอซ์ แต่นั่นก็ก่อนเข้ามหา’ลัย ตอนนั้นอิทตัวสูงก็จริง แต่ยังไม่ล่ำกล้ามใหญ่และผิวกรำแดดขนาดนี้ “อืม” ชายหนุ่มตอบกลับมาด้วยท่าทีไม่ใส่ใจนัก ทั้งยังทำหน้าเหม็นเบื่อเพราะอยากไปซ้อมบอลเต็มทน จนน้องสาวต้องตีแขนเข้าดังป้าบ “ทำหน้าดีๆหน่อยดิ วีจะมาช่วยติวอังกฤษให้นะ ตั้งใจหน่อย เดี๋ยวก็อดได้ทุนพอดี โง่ๆอย่างพี่อิท สอนง่ายซะที่ไหน” “ไอ้ไอซ์ ลามปาม เดี๋ยวโดน” ยังไม่ทันไรพี่น้องจะตีกันอีกแล้ว แต่นั่นทำให้วีที่ยืนดูอยู่

เสียงคลื่นซัดสาด สายลมโชยพัดเข้ามา เสียงหัวเราะสนุกสนานดังอยู่ไกลๆ วีนั่งเล่นอยู่ที่ชานบ้านมองเพื่อนเล่นน้ำด้วยใจเหม่อลอย พอแดดเริ่มแรงทุกคนเลยพากันเดินกลับมาที่พัก “มาถึงทะเลทั้งทีทำไมไม่ไปเล่นน้ำบ้าง” ไอซ์เพื่อนสนิทที่อยู่ต่างมหา’ลัยเอ่ยถาม “ขี้เกียจอ่ะ อยากนั่งๆนอนๆอ่านหนังสือที่ดองไว้มากกว่า” เห็นอาการเนือยของเพื่อนก็รู้ได้ทันทีว่าวียังไม่หายจากความช้ำใจที่เกิดจากหนุ่มหล่อคาสโนว่าคนนั้น ไอซ์รู้ว่าวีแอบชอบนิวมานาน และเป็นคนสนับสนุนให้แสดงความกล้าลองชวนอีกฝ่ายคุย ไม่คิดเลยว่านิวจะนิสัยแย่ล้อเล่นกันกับใจของเพื่อนสาวขนาดนี้ หลังจากเห็นภาพบาดตาบาดใจกับท่าทีเฮงซวยของนิว วีก็อดทนเก็บความรู้สึกไว้จนสอบเสร็จแล้วค่อยวิ่งโร่มาหาเพื่อนรัก ร้องไห้ระบายความอัดอั้นตันใจออกมา นี่เป็นการอกหักครั้งแรกของวี ไอซ์เป็นห่วงและรู้สึกผิดที่ดันยุเพื่อนให้ไปจีบคาสโนว่าตัวพ่ออย่างนิว จึงขอไถ่โทษด้วยการนัดรวมพลแล้วพาเพื่อนมาทะเลจะได้ผ่อนคลาย ที่ไหนได้อีกฝ่ายกลับเอาแต่นอนอุตุอยู่แต่ในที่พักอย่างเดียว “มูฟออนเหอะแก คนสันดานเหี้ยอย่า

รายงานของวีกับนิวได้คะแนนสูงสุดในคลาส อาจารย์พูดชมไม่หยุดปาก อาทิตย์ต่อมาก็จะสอบปลายภาคแล้ว เด็กเนิร์ดอย่างวีมุ่งมั่นตั้งใจอย่างเต็มที่ เลยต้องเจอกับนิวน้อยลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะอีกฝ่ายก็ต้องสอบหลายวิชาเช่นกัน ก่อนที่ต่างฝ่ายจะไปเก็บตัวเข้าถ้ำอ่านหนังสือ วีก็เลยบอกเล่าแผนการหลังสอบเสร็จให้นิวฟัง “สอบเสร็จแล้วไปเที่ยวกัน นิวอยากไปไหน ทะเล ภูเขา หรือน้ำตกดี เดี๋ยวเราจัดทริปให้เอง” “เอ่อ...โทษทีนะ เราไปเที่ยวกับวีไม่ได้ สอบเสร็จแล้ว เรา...เอ่อ...เราคงกลับบ้านเลยอ่ะ” “อ้าวเหรอ ไม่เป็นไรๆ นิวกลับบ้านเถอะ ไว้ก่อนเปิดซัมเมอร์ เราค่อยไปเที่ยวกันก็ได้” นิวยิ้มพยักหน้าตอบอึกๆอักๆ วีแปลกใจกับท่าทีของเขาก็จริง แต่ก็ไม่คิดอะไรมากเพราะต้องรีบไปเข้าเรียนแล็ปให้ทัน นิวยกยิ้มละมุนโบกมือบ๊ายบายให้อย่างเคย วีจริงจังกับการสอบมาก นอกจากจะอ่านหนังสือเองแล้ว ตกเย็นเพื่อนที่หอในก็มักจะขอให้วีช่วยติวให้ จึงแทบไม่ได้เจอกับนิวเลย ได้แต่ส่งข้อความทักทายให้กำลังใจกันเท่านั้น เวลาผ่านไป พรุ่งนี้สอบวิชาสุดท้ายซึ่งไม่ยากเท่าไหร่ วีจึงผ่อนค

“ค่อยๆกินสิ เดี๋ยวก็สำลักหรอก หิวอะไรขนาดนั้น” บุรินทร์มองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเอ็นดูพร้อมกับส่งน้ำให้ แล้วชวนคุยต่อ “ถามนิติฯให้แล้ว เขามีกุญแจสำรองเก็บไว้อยู่ ส่วนคีย์การ์ดก็เสียค่าปรับแล้วเอาของใหม่ไปได้ นี่นาย...มีเงินใช้รึเปล่า” วายุกลืนข้าวคำสุดท้าย กระดกน้ำตามอึกๆ ไม่ตอบคำถามบุรินทร์ หยิบโทรศัพท์มากดส่งข้อความในกลุ่มครอบครัวบอกว่าเงินหมดแล้ว ทว่า...ก็เป็นเช่นเดิม มีคนอ่านแต่ไม่มีคนตอบ วายุสูดลมหายใจพยายามทำใจเย็น กดโทรศัพท์โทรหาใครสักคนทันที แต่กว่าปลายสายจะรับก็นานพอดู “ว่าไงวะไอ้ยุ หายไปเลยนะมึง” &ldqu

หัวหน้าบุรินทร์กำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่ในห้องฟิตเนส เห็นความไม่ชอบมาพากลสักพัก ที่จริงก็ไม่อยากยุ่ง แต่ในเมื่อตอนนี้วายุเป็นลูกน้องในปกครอง ก็เลยต้องจำใจออกมาดูสักหน่อยว่ามีเรื่องอะไรกัน ตอนนี้ฝนเริ่มจะตกลงมาอีกครั้ง “ก็ไอ้เด็กนี่อะดิ ไม่มีตังค์เสือกโบกแท็กซี่ ทุเรศฉิบหาย” คนขับชี้หน้าด่าส่งสายตาดูถูกใส่วายุอย่างที่สุด ชายหนุ่มเห็นแล้วโมโหจะพุ่งใส่อีกรอบ แต่บุรินทร์รั้งคอเสื้อไว้ก่อน และแก้ปัญหาโดยการยื่นแบงค์ร้อยส่งให้คนขับ “ขอโทษด้วยพี่ น้องมันคงลืมเอากระเป๋าตังค์ไป พี่เอาไม่เลยไม่ต้องทอน” “เออ ขอบใจ ส่วนมึง อย่าไปทำสันดานแบบนี้ที่ไหนอีก เดี๋ยวจะโดนตีนไม่รู้ตัว” คนขับแท็กซี่ชี้หน้าด่าวายุก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป&n

“วันนี้คุณจะต้องเข้าประชุมทั้งหมดนี่ แล้วสรุปการประชุมมาส่งผมภายในพรุ่งนี้เช้า เอ้านี่...คอมฯส่วนตัว กับแท็ปเล็ตของคุณ รายละเอียดอยู่ในนั้นแล้ว” บุรินทร์พูดพลางวางของทั้งหมดลงบนโต๊ะทำงานของวายุ สั่งงานเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินกลับเข้าห้องประจำตำแหน่งที่อยู่อีกฟาก วายุฟังอย่างเบื่อหน่าย แค่แหกขี้ตามาเข้างานได้ทันเวลาก็นับถือตัวเองมากพอแล้ว นี่ยังต้องไปเข้าประชุมบ้าบอพวกนี้ตลอดทั้งวันอีกหรือนี่ ทุกอย่างมันช่างจืดชืดไร้ความสนุกสนาน ตอนนี้ควรได้ไปเฮฮาปาร์ตี้อยู่ที่ไหนสักแห่งไม่ใช่เหรอไง ทำไมคุณนายเกียวจะต้องจับเขามาทรมานทรกรรมแบบนี้ด้วย แล้วในที่สุดก็หมดความอดทนจนได้ หลังเที่ยงเทวดาวายุหายหัวไปเลย กลับมาอีกทีก็เกือบจะถึงเวลาเลิกงาน “ตอนบ่ายทำไมไม่เข้าประ

บี บุรินทร์ วรุณพร ชายหนุ่มผู้จริงจังกับชีวิต ตอนเด็กก็บ้าเรียน โตมาก็บ้างาน ไฟแรง มุ่งมั่น ทุกอย่างต้องเนี้ยบเพอร์เฟค เขาสามารถไต่เต้าเป็นผู้จัดการแผนกของบริษัทเครื่องสำอางแบรนด์ดังได้ตั้งแต่อายุเพียง 29 ปี ลูกน้องต่างให้ความเชื่อมั่นนับถือ แม้จะทำงานเก่ง แต่ก็ไม่เอาไหนเรื่องสานความสัมพันธ์ และด้วยภาพลักษณ์ที่เนิร์ดสุดๆ บุรินทร์จึงยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ในเมื่อไม่มีแฟน เวลาส่วนใหญ่จึงอุทิศให้กับงาน เวลาว่างที่มีน้อยนิดก็มักจะออกกำลังกายหรือไม่ก็ดูหนังดูซีรีส์ ทว่า...เขาก็เฉกเช่นชายหนุ่มทั่วไป มีความโหยหา มีความต้องการ ยิ่งวันไหนเครียดจากงาน ก็ยิ่งรู้สึกอยากปลดปล่อย แต่บุรินทร์ก็ไม่ใจกล้าพอที่จะไปซื้อกินหรือคบใครแบบฉาบฉวยเพื่อสนองความต้องการ&nbs

“ธุรกิจของเราเกี่ยวกับเครื่องสำอางและความงาม คุณมีความรู้ในธุรกิจนี้มากน้อยแค่ไหน ลองเล่าให้ฟังหน่อย” “ก็พวกแป้งตลับที่ใช้โปะๆหน้าใช่มั้ย ลิปสติกทาปาก ที่เขียนคิ้ว เขียนตา ปัดแก้ม อ่อ...มีอะไรอีกนะ น้ำหอม ครีม ขายให้กับคนที่อยากสวยอยากแต่งหน้าไง” “คุณรู้จักแบรนด์ของเรามากน้อยแค่ไหน” “ไม่ค่อยรู้ เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก” “อยากทำงานในตำแหน่งอะไร” “เลือกได้เหรอ ถ้าอย่างนั้นขอเป็นผู้บริหารระดับสูงก็แล้วกัน” “อยากได้เงินเดือนเท่าไหร่” “สักแสนสองแสน” “ช่วยบอกจุดอ่อนจุดแข็งของคุณหน่อย” “จุดอ่อน ขี้เกียจ จุดแข็ง ฉลาด หล่อ รวย เปย์เก่ง” ตก! ตก! ตก! ไอ้เด็กเวร อยากทำงานที่นี่จริงรึเปล่าเนี่ย! บุรินทร์ให้คะแนนศูนย์ทุกข้อ พร้อมทั้งเขียนหมายเหตุบอกฝ่ายบุคคลว่าแบล็คลิสน์ไอ้เด็กวายุคนนี้ไปเลย อย่าให้มันได้ก้าวเข้ามาเสนอหน้าที่นี่อีกเป็นอันขาด แต่ที่ไหนได้...ตกบ่ายกลับมีหนังสือแต่งตั้งไอ้บ้านี้เข้ามาทำงานในแผนกของเขา แถมยังมอบหมายให้เขาเป็นผู้ดูแลอีก ไม่น่าเชื่อว่าไอ้หมอนี่จ

“ผู้อำนวยการ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ” ชายหนุ่มสวมแว่นหน้าอ่อนขัดกับอายุ ถามผู้อำนวยการระดับอาวุโสด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่เกรงกลัว “คุณหมายถึงพนักงานใหม่ที่เพิ่งจะสัมภาษณ์ไปตอนเช้าน่ะเหรอ” “ผมประเมินให้ไม่ผ่าน แต่ทำไมตกเย็นถึงได้มีคำสั่งอนุมัติเข้าทำงาน แถมยังให้ผมเป็นพี่เลี้ยงดูแลอีก” ผู้อำนวยการเห็นท่าทีไม่พอใจของลูกน้องก็ไม่ได้โกรธ อีกทั้งยังรู้สึกเห็นใจไม่น้อย จึงตัดสินใจคุยกับบุรินทร์อย่างตรงไปตรงมา “บี พี่จำเป็นต้องรับนายวายุเข้าทำงาน แบบว่า...เป็นคนที่ผู้ใหญ่ฝากมาน่ะ” เมื่อใดที่ผู้อำนวยการเรียกบุรินทร์ว่า ‘บี’ และแทนตัวเองว่า ‘พี่’ นั่นหมายความว่าเขาอยากจะพูดคุยในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทคุ้นเคยกันสมัยเรียน บุรินทร์ได้ยินแบบนั้นแล้วรู้เลยว่าจะทำให้การต่อรองยากขึ้นไปอีก แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ “จะเด็กใครผมไม่สนใจ แต่เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะมาทำงานในส่วนที่ผมดูแล” “เขาก็จบมาตรงสายอยู่นะ ถึงจะเป็นเด็กฝาก แต่ก็แค่ตำแหน่งเล็กๆ บีใช้งานเขาได้เต็มที่เลย” “ถ้าอย่างนั้นให้ซีเนียร์คน