LOGINShare
บทที่ 1.5
publish date:
2026-03-14 15:20:26“ไม่จริง... จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อ...”
“คุณนายเสิ่น ถ้ายังยืนยันแบบนั้น งั้นคุณบอกมาสิว่าเว่ยเว่ยฝากเงินครั้งสุดท้ายวันไหน” พูดจบหญิงสาวก็มองไปที่เสิ่นเหยียน “เงินทั้งหมดในบัญชีมีเท่าไหร่”
“ผม...ผมเองก็ไม่แน่ใจ”
“ไม่รู้? แล้วมาขอแบ่งครึ่งนึงนี่คิดว่าจะได้เท่าไหร่ แล้วถ้ามันไม่เคยมีเลยล่ะ หลักฐานที่ว่าสะสมเงินมาด้วยกันล่ะ”
“ผมให้เงินสดดังนั้นก็เลยไม่มีหลักฐานการโอน”
“ได้ งั้นให้ครั้งละเท่าไหร่ ให้มากี่ครั้ง วันไหนบ้าง ดูประวัติการฝากก็รู้แล้วว่าตรงกันมั้ย”
“แต่...ผมให้ไปเว่ยเว่ยก็สมทบด้วยทุกครั้ง ยอดไม่แน่นอน”
“อ้อ งั้นครั้งสุดท้ายให้ตอนไหนเจาะจงวันมา แล้วเว่ยเว่ยไปฝากเงินวันไหน ธนาคารอะไร สาขาไหน ฝากผ่านอะไรโอนหรือผ่านพนักงานธนาคาร”
เสิ่นเหยียนหน้าซีด...
“ไม่รู้ละสิ ได้ งั้นที่บอกว่าไม่ได้เลิกกันมั่นใจใช่มั้ย”
“มะ...มั่นใจครับ” เขาดูไม่มั่นใจสักนิด
“ได้งั้นไปขอดูกล้องวงจรปิดที่ร้าน XXX ที่ร้านนั้นได้ยินมาว่าบันทึกทั้งภาพและเสียงได้ด้วย จะได้รู้ว่าบอกเลิกกันจริงมั้ย”
“แต่วันนั้นเราทะเลาะกัน พวกเราคืนดีกันแล้วครับ”
“ที่ไหน เมื่อไหร่” หญิงสาวต้อนเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว
“ทะ...ที่หน้าอพาร์ทเม้น”
“อ้อที่นั่นก็มีวงจรปิด วันไหนละจะได้ขอดูถูกวัน ขอช่วงเวลาด้วย”
เสิ่นเหยียนกลืนน้ำลาย คุณนายเสิ่นทนไม่ไหวดันลูกชายถอยออกมาแล้วตัวเองเดินไปขวาง “เธอเป็นคนนอก พวกเขาเป็นแฟนกันจะไปรู้อะไร”
“ฉันเป็นคนนอก? แต่ฉันรู้นะว่าเว่ยเว่ยฝากเงินครั้งสุดท้ายวันไหน ธนาคารอะไร ฝากเท่าไหร่ ฝากผ่านอะไร ยังรู้แม้กระทั่งรหัสเข้าห้องที่อพาร์ทเม้น เก็บสมุดบัญชีไว้ที่ไหน ยอดเงินทั้งหมดเท่าไหร่ ยังรู้ด้วยว่าที่เลิกกันเพราะคุณบอกเว่ยเว่ยว่าถ้าจะแต่งงานก็ไม่ขัด แถมคุณจะช่วยออกเงินซื้อบ้านครึ่งหนึ่ง แต่ข้อแม้ก็คือบ้านต้องเป็นชื่อของลูกชายของคุณคนเดียว”
ทุกคนสูดปากมองคุณนายเสิ่นที่เลิ่กลั่ก จูซางเองก็รู้แต่ยังไม่รู้ลึกไปกว่าหญิงสาวตรงหน้า อยากถาม อยากซัก แต่ตอนนี้เห็นอีกฝ่ายทำให้คุณนายเสิ่นพูดไม่ออกก็เลยปล่อยตามน้ำ
“คุณยังเคยพูดว่าเว่ยเว่ยเป็นคนไร้ยางอายคิดปอกลอกลูกชายคุณด้วย ตอนนี้ใครกันแน่ที่ไร้ยางอายคิดปอกลอกแม้แต่คนที่ตายไปแล้ว” ซือถูเว่ยพูดเสียงเย็น “เงินนั่นไม่ว่าจะยังไงก็เป็นสิทธิ์ของญาติที่ถูกต้องตามกฎหมาย คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครจะมาชุบมือเปิบ คิดว่าเขาจะไม่สืบสาว? คิดว่าตัวเองฉลาดแล้วคนอื่นโง่กันหมด?”
คุณนายเสิ่นกระแอมมองไปรอบๆ “ฉัน...เถียงสู้เธอไม่ได้ พวกเธอคนมากกว่า ฉันจะต้องแจ้งความ ใช่ๆ เอาแบบนี้ละ ให้ขายหน้ากันให้หมด”
“เอาสิ! แจ้งความเท็จนี่โทษหนักมั้ยนะ ให้ตำรวจเป็นคนหาหลักฐานก็ดี ฉันพร้อมเป็นพยาน! ขนาดเถียงกับฉันคุณยังหาข้อโต้แย้งไม่ได้ ตำรวจเขาไม่ใจดีหรอกนะคุณ ทำผิดก็ติดคุกสถานเดียว โลภมากอย่างคุณกับลูกก็มาลองดูว่าใครจะติดคุก คุณหรือฉัน! คราวนี้ละถ้าแพ้คดีขึ้นมาลูกชายคุณชาตินี้อย่าหวังจะได้แต่งงาน ใครเขาจะยกลูกสาวให้แต่งกับคนที่คิดจะฮุบแม้แต่เงินของแฟนเก่าที่ตายไปแล้ว”
คุณนายเสิ่นรีบลากลูกชายออกไป เชื่อว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่กล้ามาก่อกวนงานศพ กล้ามาเรียกร้องเงินของคนตาย...
รู้ตัวอีกครั้ง...ทุกคนก็ยังมองหญิงสาวด้วยท่าทางสงสัย “ฉัน...รู้จักกับเขาค่ะ ขอเข้าไปได้มั้ยคะ แล้วก็...ขอโทษที่แต่งตัวไม่สุภาพ” เธอสวมชุดคนไข้ของโรงพยาบาลในขณะที่ทุกคนแต่งชุดดำ
“ผอ.อวี๋ คุณมาได้ยังไงครับ”
ด้านหลังซือถูหนานทักทายชายคนนั้น ในที่สุดหญิงสาวก็นึกออก ...ว่าแล้วว่าทำไมคุ้นหน้าเขาจัง ชายหนุ่มเมื่อครู่แท้ที่จริงก็คือ...อวี๋คุน ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัทในเครือตระกูลอวี่นี่เอง เงยหน้าขึ้นมองรูปของซือถูเว่ย “แล้วฉันต้องทำยังไงละในเมื่อตัวฉันตายไปแล้ว” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสียงเบา
ตอนเดินออกมายังเผลอ “ขอบคุณค่ะ”
คุณหนูอวี่ค้อมศีรษะขอบคุณซือถูหนานที่จัดงานศพให้น้องสาวตัวเอง ใครเห็นหรือได้ยินก็คงคิดเหมือนกัน นั่นก็คือ...พิลึกคน
เดินมาจนถึงหน้าลิฟต์ก็เห็นว่าเฉิงเสวียนกำลังถือตะกร้ากงจู่เฉ่าเหมยเข้าไป หญิงสาวหยุดเดินจากนั้นก็ถอนหายใจ นึกไม่ถึงว่าอยู่ๆ ท้องก็ร้องขึ้นมา...
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นอวี๋คุนที่เดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ซือถูเว่ยมองเขาด้วยความสงสัย
...สนิทกันหรือเปล่านะ “คือ...ฉันว่าชั้นล่างต้องมีร้านอาหารของโรงพยาบาล”
เขาพยักหน้า
“ฉันไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลย พอจะให้ฉันยืมสักร้อยหยวนได้มั้ยคะ” เอาน่า…หน้าด้านเข้าไว้ ร้อยหยวนเองเขาไม่น่าจะตระหนี่
“ตามมาสิ” เขากลับเดินนำไปที่บันไดซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก
เธอหิวจริงๆ นะ แถมยังไม่อยากกลับไปเผชิญหน้ากับคู่หมั้นของอวี่จิ้ง กลัวว่าเขาจะจับได้ว่าตัวเองไม่ใช่เจ้าของร่าง ถึงจะใช้ข้ออ้างที่ว่าจำใครไม่ได้ ยังไงก็กลัวว่าจะหลุดทำตัวน่าสงสัย
เอาละ...ในเมื่ออวี๋คุนเสนอตัว ด้านนอกก็มีคนมากมาย ดีกว่ากลับไปเผชิญหน้ากับเฉิงเสวียนตามลำพัง เพราะยังไงป้าหงก็คงหาโอกาสให้หญิงสาวอยู่กับอีกฝ่ายเพื่อคืนดีกัน
“จะกินอะไรล่ะ”
มองไปรอบๆ ตัวเลือกมีไม่มากนัก “ข้าวปั้นห่อสาหร่ายกับนมเปรี้ยว? …ได้มั้ยคะ” เขาเดินนำหน้าไปอีกแล้ว จัดการซื้อข้าวปั้นสามเหลี่ยมมาสี่ลูก นมเปรี้ยวอีกสองขวด
“ฉันกินไม่หมด ขวดเดียวก็พอ แล้วก็สองลูกก็น่าจะพอค่ะ”
เขาไม่พูดไม่จาจัดการจ่ายเงินแล้วถือเดินไปนั่งลงที่เคาน์เตอร์ริมกระจก ซือถูเว่ยเห็นเขาลงมือแกะข้าวปั้นก็ตาโตรีบเดินไปนั่งลงข้างๆ เห็นเขาแกะเก้ๆ กังๆ ก็ยื่นมือไปแย่งมา แกะให้เขาจากนั้นยื่นคืนให้
“แรกๆ ก็แกะยากค่ะ สาหร่ายไม่ห่อข้าวแถมยังแตกเป็นแผ่น เดี๋ยวกินบ่อยๆ ก็ชำนาญ” หญิงสาวใช้หลอดจิ้มขวดนมเปรี้ยวส่งให้เขา จากนั้นแกะข้าวปั้นของตัวเอง
ความเงียบ... ตอนนี้ถึงรู้ว่าจริงๆ แล้วผู้อำนวยการอวี๋เป็นคนที่ไม่ชอบพูด เขานั่งกินเงียบๆ ไม่พูดจา กัดคำเล็กๆ เคี้ยวช้าๆ ใจเย็น ผิดกับหญิงสาวที่ยัดเข้าเต็มปากเคี้ยวตุ้ยๆ เขาเพิ่งกินข้าวปั้นลูกแรกหมด ในขณะที่หญิงสาวกำลังยัดลูกที่สองเข้าปาก
Latest chapter
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 9.5 จบ
จากเด็กสาวเอาแต่ใจ นิสัยดุร้ายฉุนเฉียว กลายมาเป็นคนจริงจัง จริงใจ ถึงกับกล้าปกป้องคนอื่น ปกป้องตัวเอง จนในที่สุดคนรอบข้างก็เริ่มอยากอยู่ใกล้อวี่จิ้งมากขึ้น แม้แต่เขาเองก็ถูกความสงสัยดึงดูดให้เข้าไปอยู่ในวงโคจรของอีกฝ่าย กระทั่งมันเริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึกในแบบที่เขาก็ตั้งรับไม่ทันทุกอย่างชัดเจนขึ้นตอนที่อวี่จิ้งถอนหมั้นกับเฉิงเสวียน เขาเข้าแล้วว่าหากไม่ใช่ตอนนี้เขาอาจไม่มีโอกาสอีก ในเมื่อเริ่มแล้วก็ตัดสินใจเดินหน้า นึกไม่ถึงว่าพอตัดสินใจได้อวี่จิ้งก็ทำตัวน่ารักจนเขาตั้งตัวไม่ทันในงานเลี้ยงนั่น...เขาเกือบคว้าตัวอีกฝ่ายมากอดแล้วหากไม่ใช่ยั้งใจเอาไว้ได้ แต่หลังจากนั้น...เฮ้อ ก็หญิงสาวถึงกับเดินเข้ามาหา ดูท่าทางหึงหวงนั่นสิเขามองไม่ออกก็ตาบอดแล้ว!!จูบที่กลางกระหม่อมนั่นเขาไม่เสียใจ เพราะถ้าทำอย่างอื่นเขาอาจยั้งใจเอาไว้ไม่ได้ แล้วบังคับพาหญิงสาวกลับบ้านไปด้วย เขาเป็นเอามากถึงขั้นนั้น...งานแต่งงานเรียบง่าย... ใครๆ ก็นึกไม่ถึงว่าตระกูลอวี่จะกล้าจัด มีเพียงคนกันเอง ครอบครัว เพื่อน คนสนิท อวี่จิ้งในชุดเจ้าสาวมีประธานอวี่พาเดินมาตามทางเดินสีขาว ใบหน้างดงาม รอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกาย ผู้ห
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 9.4
ซือถูเว่ยหัวเราะ “ดูคุณปู่สิคิดไปถึงไหน หนูไม่เคยบอกว่าจะย้ายออกนี่คะ ย้ายออกทำไมกันอยู่บ้านให้คุณปู่เลี้ยงไม่ดีตรงไหน”“ก็แกวางมัดจำบ้าน แถมผ่อนไปแล้วด้วยสองงวด”คราวนี้แม้แต่อวี๋คุนก็เบิกตา “คุณผ่อนบ้าน?”“ก็ใช่น่ะสิ!!” ประธานอวี่เสียงพูดแล้วก็เลิกคิ้ว “แกไม่รู้?”“ผมเองก็เพิ่งรู้ครับ”ซือถูเว่ยเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ “หนูไม่เคยคิดจะย้ายออกเลยค่ะ ครั้งเดียวก็ไม่เคยสาบานเลย อยู่กับคุณปู่ดีจะตายทั้งสบายทั้งไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ชาตินี้ไม่มีทางย้ายออกแน่นอน”“แต่แกซื้อบ้าน!”“ก็...หนูไม่ต้องใช้เงินนี่คะ เงินนั่นเป็นเงินเดือน พอมาคิดๆ ดูก็เลยอยากมีชื่อเป็นเจ้าของบ้านสักหลัง อยากมีอะไรที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง แบบนี้ดีจะตาย” นี่เป็นความฝันเดิมที่เธออยากเติมเต็มให้...ซือถูเว่ย“อ้าว”“ดูคุณปู่สิโมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาล แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน ถามหนูตรงๆ ก็ได้แล้ว” เห็นสีหน้าชายชราก็ได้แต่ถอนหายใจ “หนูต้องอยู่กับคุณปู่อยู่แล้ว ยิ่งแบบนี้ก็ยิ่งไปไหนไม่ได้ โมโหทีก็หน้ามืดเข้าโรงพยาบาล เดี๋ยวให้หมอตรวจร่างกายให้ละเอียด...”ยังพูดไม่จบอีกฝ่ายก็ขยับจะลงจากเตียง “ฉันหายแล้ว หายสน
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 9.3
ประธานอวี๋เสียงมองหลานสาวที่มีพิรุธเห็นได้ชัด เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นตอนอีกฝ่ายคล้ายอยากพูดอะไรแต่ก็ลังเล “เลขาเหลย”“ครับท่านประธาน”“วันนี้รู้สึกแปลกๆ มั้ย ทำไมในห้องเงียบผิดปกติละ”“ผมก็คิดอย่างนั้นครับ ดูเหมือนเราอยู่กันสองคนเลย”“ก็นั่นน่ะสิ อ้าวจิ้งเอ๋อร์อยู่ในห้องเหมือนกันเหรอปู่ไมได้ยินเสียง นึกว่ากลับออกไปแล้ว”เห็นอวี่จิ้งเดินเข้ามานั่งลงยิ้มกว้าง “มีอะไรก็พูดออกมาสิ หรือว่าเงินไม่พอใช้?”“เปล่านะคะ เงินเดือนของหนูก็ไม่น้อยเลย แถมตอนนี้หนูไม่ค่อยได้ใช้เงินตัวเองล่ะ”“อ้าว แล้วไปใช้เงินของใครเขาล่ะ”“ก็...” รอยยิ้มแบบนี้เขามั่นใจแล้วว่าหลานสาวตัวดีมีเรื่องพูดกับเขาจริงๆ “คุณปู่คะคุณปู่ก็รู้ใช่มั้ยละว่าช่วงนี้หนูออกไปไหนมาไหนกับผอ.อวี๋”“แล้วยังไง”“คือ...หนูเคยบอกว่าจะลองคบกับเขาดู ถ้าพร้อมจะบอกคุณปู่ว่าเขาเป็นแฟนก็จะ...”“จะอะไร”“จะพามากินข้าวที่บ้านค่ะ”“แล้ว??”“แล้วก็...เย็นนี้คุณปู่ว่างมั้ยคะ”“ถ้าว่างแล้วจะยังไง”ซือถูเว่ยยิ้มกว้างจนเห็นฟัน “หนูจะพาแฟนมาพบคุณปู่อย่างเป็นทางการ”“ผอ.อวี๋คนนั้น??”“ใช่แล้ว!”“ตกลงไปหลอกล่อเขาแบบไหนเข้าละเขาถึงได้ยอมมาเป็นแฟน”“หมายความว
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 9.2
“นายทำแบบนี้กับอวิ๋นอวิ๋นได้ยังไง เขาก็ตามมาง้อขอคืนดีแล้ว”“นั่นน่ะสิ ฉันได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนี้เอาแต่ใจนิสัยไม่ดี อวิ๋นอวิ๋นของเราคบกับนายมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย พวกนายรักกันมากไม่ใช่เหรอ ทำไมแค่นี้ยกโทษให้กันไม่ได้ ใจแคบเกินไปแล้ว”เหยียนอวิ๋นเชียนเม้มปากดวงตาแดงก่ำ ดูอ่อนแอ สะเทือนใจ ดูน่าสงสาร ซือถูเว่ยมองท่าทีกลุ่มเพื่อนของชายหนุ่มตรงหน้า บอกตามตรงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะใช้ไม้นี้กับอวี๋คุน“ใช่แล้วละฉันใจแคบ” อวี๋คุนกลับพูดออกมาเสียงเรียบ “ถ้าพวกนายหรือพวกเธอจะเลิกคบฉันเพราะฉันใจแคบฉันก็ไม่ว่าอะไร ดังนั้นขอตัวนะฉันต้องส่งแฟนกลับบ้านก่อน เขาไม่ชอบนอนดึก”เขาหันมามองหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม “ขากลับแวะซื้อผลไม้มั้ย ยังไม่ดึกมาก แต่ห้ามกินตอนดึก เอาไว้กินตอนเช้า”“วันนี้เกิดอยากกินกงจู่เฉ่าเหมยขึ้นมาล่ะค่ะ เอาแบบของนำเข้า ที่แพงๆ ให้คุณกระเป๋าฉีกไปเลย”“ได้ ผมพาไปซื้อ”ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าวิ่งตามมา เหยียนอวิ๋นเชียนตะโกนมาจากทางเข้าร้าน “เหล่าอวี๋ หากคุณเลือกเธอถ้าอย่างนั้นคุณจะต่างกับเฉิงเสวียนคนนั้นยังไงละคะ นั่นมันกรงขังของคนตระกูลอวี่คุณไม่รู้หรือไง!”ซือถูเว่ยชะงักแต่อวี๋คุนก้มลงยิ้มให
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 9.1
“นี่มัน...ชั้นหกนะคะ ฉันบอกแล้วว่าไม่มีใครปีนขึ้นมา ฉันแค่...” เห็นเขาเดินไปเช็คหน้าต่างบานเลื่อนที่ดูไม่แข็งแรง ซือถูเว่ยหัวใจอ่อนยวบ “ขอโทษนะคะที่ทำให้กังวล”เขากอดเธอแน่นๆ จูบลงบนหน้าผาก “ผมเปลี่ยนห้องให้แล้ว ห้องนั้นก็ไปดูมาแล้วรอบหนึ่ง ปลอดภัยแน่นหนา แบบนี้ผมถึงสบายใจได้หน่อย ไม่งั้นคงไม่มีใครได้นอน”เฮ้อ...ดูเขาสิวันนี้หลังเลิกงานอวี๋คุนอาสาขับรถไปส่งหญิงสาวที่บ้าน ตอนขึ้นรถซือถูเว่ยพยายามคาดเข็มขัดแต่ดึงสายไม่ออก “เจ้ารถถังของคุณนี่ยังไงนะ ต้องออกแรงทุกทีเลย”อวี๋คุนเลิกคิ้ว “ดึงไม่ออกเหรอครับ หรือต้องเอาเข้าศูนย์?” เขาปลดเข็มขัดของตัวเองออกโน้มตัวมาดึงเข็มขัดฝั่งที่หญิงสาวนั่งหญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์คว้าเนคไทของเขาดึงลงมาหาตัว จูบแก้มของเขา “หลงกลจนได้น่ารักจริงเชียว” พูดจบก็หัวเราะอวี๋คุนที่ดึงสายเข็มขัดนิรภัยออกมาก็พบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาเลิกคิ้วมองหญิงสาว “เล่นอะไร?”“เล่น?” ซือถูเว่ยเบิกตา เธอโน้มหน้าเข้าไปอีกจูบหนักๆ ที่ข้างแก้มของเขาโดยไม่ยอมปล่อยมือจากเนคไทของชายหนุ่ม “ฉันจริงจังนะ”“แต่นี่มันลานจอดรถของบริษัทนะครับ”“อ้อ” หญิงสาวปล่อยเขา นึกไม่ถึงตอนที่ปล่อยเบาะรถกลับ
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 8.6
“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ”ซือถูเว่ยยิ้มให้อีกฝ่าย “งั้นฉันจะไปค่ะ ไว้เราค่อยนัดเจอกัน คุณปู่บ่นว่าอยากไปดูบ้านที่พี่เสวียนอยู่ ไว้พวกเราไปทำอะไรกินบ้างดีกว่า เหมือนขึ้นบ้านใหม่ไงคะ คุณหนูเจิ้งดีใจที่ได้เจอนะคะ ไว้ว่างๆ เรานัดเจอกันมั้ย ไปเดินซื้อของด้วยกัน”เจิ้งหลิงดูมีท่าทางกระอักกระอ่วนเงยหน้าขึ้นมองเฉิงเสวียน “เอาสิครับ คุณมีเพื่อนก็ดีนะ จะได้ไม่เหงาเวลาผมไปทำงาน”ได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็เลิกคิ้ว เฉิงเสวียนยิ้ม “บอกเธอตามตรงก็ได้ พี่เพิ่งแย่งคุณหนูเจิ้งมาจากตระกูลเจิ้ง ทางนั้นโกรธมากเลยล่ะ”หมายความว่า...เจิ้งหลิงมาอยู่กับเฉิงเสวียนเพราะทางนั้นไม่ยอมรับเขา?! “งั้น...ฉันก็ต้องเรียกพี่สะใภ้น่ะสิ! ข่าวดีขนาดนี้ทำไมพี่ไม่ยอมบอกใครเลย”เฉิงเสวียนยื่นมือไปคว้ามือของเจิ้งหลิงมากุมแน่น “กะว่าจะพาไปหาคุณปู่ รอเขาพร้อมก่อน”“ดีเลยสิคะ งั้นฉันจะช่วยเก็บเป็นความลับก่อน พี่จะไปวันไหนอย่าลืมบอกฉันด้วย”“ได้”เขามีแต่ตัวแน่นอนตระกูลเจิ้งย่อมต้องมองข้าม แต่เจิ้งหลิงถึงกับผิดใจกับตระกูลเจิ้งยอมมากับเขา ซือถูเว่ยมองว่านี่เป็นเรื่องที่กล้าหาญมาก นับว่าจริงใจกับเฉิงเสวียนที่สุดแล้วมองสองคนเข็นรถเข็นแยกตั
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 1.9
ถามว่าเริ่มเรียนรู้งานกันยังไงตอบ...ก็ตั้งแต่จุดเริ่มต้นนั่นละ! หลานเฟิงนึกว่าอีกฝ่ายจะแค่เล่นสนุก นึกไม่ถึงว่าจะมีน้ำอดน้ำทนกว่าที่คิด นั่งหลังขดหลังแข็งพูดคุยกันเรื่องงานได้จนเที่ยงครึ่ง ท้องร้องเพราะความหิว“จะว่าไปก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ที่นี่มีแคนทีนนี่นาเราไปกันเถอะ”“ปะ...ไป? ไปไหนคะ” หล
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 1.8
ในเมื่อชีวิตก่อนที่ยังคงเป็นซือถูเว่ยไม่มีอะไรเลยที่ได้ดังใจ งั้นก็ถือเสียว่าได้เกิดใหม่ เป็นคนใหม่ ต่อจากนี้ก็เริ่มทำอะไรที่จะไม่รู้สึกเสียใจทีหลัง ทำสิ่งที่อยากทำ ตามใจตัวเองให้ถึงที่สุด“ก็ในเมื่อตอนนี้ฉันสวยและรวยมาก เพราะงั้นก็ใช้ชีวิตใหม่ให้คุ้มกับที่สวรรค์ให้โอกาสก็แล้วกัน” พูดจบก็สวมแว่นดำแ
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 1.7
ประธานอวี่เสียงมองตามชายหนุ่มไป เลขาเหลยเองก็มองตามชายหนุ่มไป “เขาเพิ่งบอกว่าคุณหนูกินข้าวปั้นในร้านขายอาหารของโรงพยาบาล?”“เหมือนจะเป็นอย่างนั้น”“แล้วเขารู้ได้ยังไง หรือว่าผ่านไปเห็น?”ประธานอวี่ไม่ได้พูดอะไรแค่ถอนหายใจ “น่าเสียดาย”“ทำไมละครับ หรือว่าเสียดายที่คุณหนูไม่ชอบผอ.อวี๋?”“ไม่ใช่แค่ไม่
My Lucky Return เกิดใหม่ทั้งที...ความรักครั้งนี้ต้องปัง!! บทที่ 1.6
“ได้ยินว่าหัวกระแทกจำอะไรไม่ได้”“เอ๋” หญิงสาวสะดุ้ง สองคนนี้สนิทกันหรือเปล่านะ!! “ก็...จำได้แล้วเป็นบางเรื่องค่ะ” บอกว่าจำไม่ได้แล้วเรื่องเมื่อครู่จะอธิบายยังไง แล้วถ้าบอกจำได้ แต่ไม่รู้ว่าเคยสนิทกันจนมานั่งกินข้าวปั้นด้วยนี่มีพิรุธมั้ยนะ“อ้อ”เสียงตอบรับของเขาไม่ได้ช่วยขยายความเลยให้ตาย... ซือถู
You May Also Like
มรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.8K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา375.2K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้233.5K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว410.7K viewsเสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล
Molin-T175 viewsแต่งงานกันไหม? ยัยเพื่อนซี้
บ้านนิยายบายโซ71 viewsกว่าจะรู้ว่ารัก (อดีตสามีขอทวงคืน)
เมเจอร์_แคนิส4 viewsเคสลับบำบัดรัก 20+
มุนดัล75 views
