LOGINถามว่าเริ่มเรียนรู้งานกันยังไง
ตอบ...ก็ตั้งแต่จุดเริ่มต้นนั่นละ! หลานเฟิงนึกว่าอีกฝ่ายจะแค่เล่นสนุก นึกไม่ถึงว่าจะมีน้ำอดน้ำทนกว่าที่คิด นั่งหลังขดหลังแข็งพูดคุยกันเรื่องงานได้จนเที่ยงครึ่ง ท้องร้องเพราะความหิว
“จะว่าไปก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ที่นี่มีแคนทีนนี่นาเราไปกันเถอะ”
“ปะ...ไป? ไปไหนคะ” หลานเฟิงงุนงง
“ไปกินข้าวที่โรงอาหารของบริษัทไง”
“เอ๋ แต่ผู้จัดการไม่เคยไปที่นั่นนะคะ ครั้งเดียวก็ไม่เคย”
“อ้าว แล้วอย่างนี้จะรู้ได้ยังไงว่าอาหารอร่อยมั้ย ทำตามที่เราส่งเมนูไปหรือเปล่า จัดถูกต้องตามผังมั้ย”
“เอ่อ...” หลานเฟิงตะลึง “ก็...ปกติเป็นหน้าที่ของจงชาน”
“แต่เราก็ต้องไปดู จะได้ตรวจสอบได้ มาเถอะหิวแล้ว”
หลานเฟิงได้แต่ถูกลากให้ตามไปด้วยแบบงงๆ กระทั่งเห็นสายตาตื่นเต้นของอวี่จิ้ง และสายตาประหลาดใจของคนในบริษัท
“เอาจริงเหรอคะผู้จัดการ คุณบอกเองว่าคุณกินของแสลงไม่ค่อยได้ อาหารที่โรงอาหารนี่คุณกินได้แน่นะ ไม่ใช่ว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็เข้าไปอีกรอบ ถ้าฉันกลายเป็นต้นเหตุแล้วโดนไล่ออกละ”
ซือถูเว่ยหัวเราะ “นี่ใคร หลานสาวท่านประธานเชียวนะ ถ้าฉันปกป้องเธอไม่ได้ใครจะปกป้องได้ มาเถอะน่าไม่มีอะไรหรอก รับรองฉันไม่เป็นไร”
“ผอ.อวี๋ครับวันนี้คุณหนูอวี่มาทำงานครับแถมยังไปกินข้าวที่โรงอาหารของบริษัทด้วยครับ” เลขาโจวเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
“อวี่จิ้ง??”
“ครับ”
“อืม” อวี๋คุนตอบรับจากนั้นก็ก้มหน้าลงทำงานตามเดิม เขานั่งได้ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นจากนั้นคว้าเสื้อคลุม
“ผอ.จะไปไหนครับ”
“กินข้าว”
“เอ๋” นั่นมันทางไปโรงอาหารของบริษัท??
อาหารจานเนื้อ จานผัด น้ำแกง ผลไม้ ขนมหวาน นี่มันสวรรค์ของคนทำงานชัดๆ สมแล้วที่เป็นบริษัทใหญ่อันดับหนึ่งของเมือง A
ซือถูเว่ยมองของกินละลานตาด้วยความตกตะลึง งานดี บริษัทใหญ่ เงินดี การเป็นอยู่ก็นับว่าเลิศ ได้ทำงานที่นี่ถือว่าไม่ว่าใครก็โชคดี แต่ได้ยินมาว่ายากมากเพราะคัดคนเก่งๆ ทั้งนั้น นี่คงเป็นอีกเหตุผลที่หลายๆ คนอยากมาทำงานที่บริษัทในเครือตระกูลอวี่
เห็นหลานเฟิงมีท่าทางหวาดระแวงตอนหญิงสาวกินข้าวของโรงอาหารบริษัท ซือถูเว่ยหัวเราะ “กินข้าวๆ อย่าคิดมากฉันไม่เป็นอะไรหรอก หรือว่าไม่เชื่อถือครัวของบริษัท”
“คนอื่นน่ะไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่คุณไม่เคยกินอะไรแบบนี้ ปกติจะออกไปกินข้างนอก ฝั่งตรงข้ามของบริษัทมีร้านอาหารมิชลิน คุณจะไปกินที่นั่นไม่ก็ออกไปกินข้างนอก”
“วันนี้อยากกินที่นี่” ชิมดูแล้วรสชาติก็ใช้ได้ ดังนั้นหญิงสาวจึงจนจนเกลี้ยงแถมตามด้วยพุดดิ้งชิ้นหนึ่ง
“ไม่ต้องระวังเรื่องน้ำหนักแล้วเหรอคะ”
“อร่อยจะตาย ต่อไปอยากกินอะไรก็จะกิน ทรมานตัวเองไปทำไมกัน” พูดจบก็เห็นเฉิงเสวียนกำลังเดินตรงเข้ามา หญิงสาวแอบถอนหายใจกับตัวเองแกล้งทำเป็นมองไปทางอื่น หวังว่าเขาจะไม่เห็นและเดินผ่านไป
แต่ว่า...ในโรงอาหารมีคนไม่เยอะ เฉิงเสวียนเดินตรงเข้ามา “จิ้งเอ๋อร์ทำไมมานั่งนี่ละ ไม่ออกไปกินมื้อเที่ยงข้างนอก?”
“ยังมีงานต้องทำค่ะ”
“ทำ...งาน?” ทุกคนก็ทำหน้าแบบนี้เหมือนกันหมดตอนรู้ว่าเธอมาทำงานและเริ่มเรียนรู้งาน “เพิ่งหายดีอย่าหักโหมละ มีอะไรสงสัยหรือมีเรื่องให้ช่วยก็บอกนะ ผมอยู่ที่ฝ่ายการตลาด ไม่ไกลจากฝ่ายโภชนาการหรอก แล้วนี่แกงเผ็ดอร่อยมั้ย ผมไปตักมากินบ้างดีกว่า” เฉิงเสวียนลุกขึ้นเดินไปตักอาหาร คิดว่าเขาจะกลับมานั่งในไม่ช้า
ซือถูเว่ยอึดอัดชอบกลรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามเข้าใกล้เธอ อาจเพราะคิดว่าหญิงสาวยังโกรธเขาอยู่
“ทะ...ทำไมรู้สึกอึดอัดแบบนี้ ทะเลาะกันเหรอคะ” หลานเฟิงความรู้สึกไวมาก
ซือถูเว่ยถอนหายใจ สายตามองไปเห็นร่างสูงในชุดสูทกำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารของบริษัท เธอไม่ได้ถือกระเป๋ามาอีกแล้ว “คุณหนานมีเงินร้อยหยวนมั้ยยืมหน่อยสิ”
“ระ...ร้อยหยวน??” ถึงสงสัยแต่ก็ล้วงส่งมาให้ “แล้วนั่นจะไปไหนคะ”
“ไม่เกินบ่ายโมงเดี๋ยวเจอกันที่ห้อง”
อีกฝ่ายวิ่งตรงเข้าไปหาอวี๋คุน หลานเฟิงอ้าปากค้างมองตามด้วยความตกตะลึง ยิ่งเห็นว่าอวี่จิ้งลากชายหนุ่มออกไปก็ยิ่งตกใจ ที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือผู้อำนวยการฝ่ายการเงินคนนั้นยอมให้ลากออกไปโดยดี!!
“ผีหลอกกลางวันแสกๆ”
จากเด็กสาวเอาแต่ใจ นิสัยดุร้ายฉุนเฉียว กลายมาเป็นคนจริงจัง จริงใจ ถึงกับกล้าปกป้องคนอื่น ปกป้องตัวเอง จนในที่สุดคนรอบข้างก็เริ่มอยากอยู่ใกล้อวี่จิ้งมากขึ้น แม้แต่เขาเองก็ถูกความสงสัยดึงดูดให้เข้าไปอยู่ในวงโคจรของอีกฝ่าย กระทั่งมันเริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึกในแบบที่เขาก็ตั้งรับไม่ทันทุกอย่างชัดเจนขึ้นตอนที่อวี่จิ้งถอนหมั้นกับเฉิงเสวียน เขาเข้าแล้วว่าหากไม่ใช่ตอนนี้เขาอาจไม่มีโอกาสอีก ในเมื่อเริ่มแล้วก็ตัดสินใจเดินหน้า นึกไม่ถึงว่าพอตัดสินใจได้อวี่จิ้งก็ทำตัวน่ารักจนเขาตั้งตัวไม่ทันในงานเลี้ยงนั่น...เขาเกือบคว้าตัวอีกฝ่ายมากอดแล้วหากไม่ใช่ยั้งใจเอาไว้ได้ แต่หลังจากนั้น...เฮ้อ ก็หญิงสาวถึงกับเดินเข้ามาหา ดูท่าทางหึงหวงนั่นสิเขามองไม่ออกก็ตาบอดแล้ว!!จูบที่กลางกระหม่อมนั่นเขาไม่เสียใจ เพราะถ้าทำอย่างอื่นเขาอาจยั้งใจเอาไว้ไม่ได้ แล้วบังคับพาหญิงสาวกลับบ้านไปด้วย เขาเป็นเอามากถึงขั้นนั้น...งานแต่งงานเรียบง่าย... ใครๆ ก็นึกไม่ถึงว่าตระกูลอวี่จะกล้าจัด มีเพียงคนกันเอง ครอบครัว เพื่อน คนสนิท อวี่จิ้งในชุดเจ้าสาวมีประธานอวี่พาเดินมาตามทางเดินสีขาว ใบหน้างดงาม รอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกาย ผู้ห
ซือถูเว่ยหัวเราะ “ดูคุณปู่สิคิดไปถึงไหน หนูไม่เคยบอกว่าจะย้ายออกนี่คะ ย้ายออกทำไมกันอยู่บ้านให้คุณปู่เลี้ยงไม่ดีตรงไหน”“ก็แกวางมัดจำบ้าน แถมผ่อนไปแล้วด้วยสองงวด”คราวนี้แม้แต่อวี๋คุนก็เบิกตา “คุณผ่อนบ้าน?”“ก็ใช่น่ะสิ!!” ประธานอวี่เสียงพูดแล้วก็เลิกคิ้ว “แกไม่รู้?”“ผมเองก็เพิ่งรู้ครับ”ซือถูเว่ยเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ “หนูไม่เคยคิดจะย้ายออกเลยค่ะ ครั้งเดียวก็ไม่เคยสาบานเลย อยู่กับคุณปู่ดีจะตายทั้งสบายทั้งไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ชาตินี้ไม่มีทางย้ายออกแน่นอน”“แต่แกซื้อบ้าน!”“ก็...หนูไม่ต้องใช้เงินนี่คะ เงินนั่นเป็นเงินเดือน พอมาคิดๆ ดูก็เลยอยากมีชื่อเป็นเจ้าของบ้านสักหลัง อยากมีอะไรที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง แบบนี้ดีจะตาย” นี่เป็นความฝันเดิมที่เธออยากเติมเต็มให้...ซือถูเว่ย“อ้าว”“ดูคุณปู่สิโมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาล แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน ถามหนูตรงๆ ก็ได้แล้ว” เห็นสีหน้าชายชราก็ได้แต่ถอนหายใจ “หนูต้องอยู่กับคุณปู่อยู่แล้ว ยิ่งแบบนี้ก็ยิ่งไปไหนไม่ได้ โมโหทีก็หน้ามืดเข้าโรงพยาบาล เดี๋ยวให้หมอตรวจร่างกายให้ละเอียด...”ยังพูดไม่จบอีกฝ่ายก็ขยับจะลงจากเตียง “ฉันหายแล้ว หายสน
ประธานอวี๋เสียงมองหลานสาวที่มีพิรุธเห็นได้ชัด เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นตอนอีกฝ่ายคล้ายอยากพูดอะไรแต่ก็ลังเล “เลขาเหลย”“ครับท่านประธาน”“วันนี้รู้สึกแปลกๆ มั้ย ทำไมในห้องเงียบผิดปกติละ”“ผมก็คิดอย่างนั้นครับ ดูเหมือนเราอยู่กันสองคนเลย”“ก็นั่นน่ะสิ อ้าวจิ้งเอ๋อร์อยู่ในห้องเหมือนกันเหรอปู่ไมได้ยินเสียง นึกว่ากลับออกไปแล้ว”เห็นอวี่จิ้งเดินเข้ามานั่งลงยิ้มกว้าง “มีอะไรก็พูดออกมาสิ หรือว่าเงินไม่พอใช้?”“เปล่านะคะ เงินเดือนของหนูก็ไม่น้อยเลย แถมตอนนี้หนูไม่ค่อยได้ใช้เงินตัวเองล่ะ”“อ้าว แล้วไปใช้เงินของใครเขาล่ะ”“ก็...” รอยยิ้มแบบนี้เขามั่นใจแล้วว่าหลานสาวตัวดีมีเรื่องพูดกับเขาจริงๆ “คุณปู่คะคุณปู่ก็รู้ใช่มั้ยละว่าช่วงนี้หนูออกไปไหนมาไหนกับผอ.อวี๋”“แล้วยังไง”“คือ...หนูเคยบอกว่าจะลองคบกับเขาดู ถ้าพร้อมจะบอกคุณปู่ว่าเขาเป็นแฟนก็จะ...”“จะอะไร”“จะพามากินข้าวที่บ้านค่ะ”“แล้ว??”“แล้วก็...เย็นนี้คุณปู่ว่างมั้ยคะ”“ถ้าว่างแล้วจะยังไง”ซือถูเว่ยยิ้มกว้างจนเห็นฟัน “หนูจะพาแฟนมาพบคุณปู่อย่างเป็นทางการ”“ผอ.อวี๋คนนั้น??”“ใช่แล้ว!”“ตกลงไปหลอกล่อเขาแบบไหนเข้าละเขาถึงได้ยอมมาเป็นแฟน”“หมายความว
“นายทำแบบนี้กับอวิ๋นอวิ๋นได้ยังไง เขาก็ตามมาง้อขอคืนดีแล้ว”“นั่นน่ะสิ ฉันได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนี้เอาแต่ใจนิสัยไม่ดี อวิ๋นอวิ๋นของเราคบกับนายมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย พวกนายรักกันมากไม่ใช่เหรอ ทำไมแค่นี้ยกโทษให้กันไม่ได้ ใจแคบเกินไปแล้ว”เหยียนอวิ๋นเชียนเม้มปากดวงตาแดงก่ำ ดูอ่อนแอ สะเทือนใจ ดูน่าสงสาร ซือถูเว่ยมองท่าทีกลุ่มเพื่อนของชายหนุ่มตรงหน้า บอกตามตรงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะใช้ไม้นี้กับอวี๋คุน“ใช่แล้วละฉันใจแคบ” อวี๋คุนกลับพูดออกมาเสียงเรียบ “ถ้าพวกนายหรือพวกเธอจะเลิกคบฉันเพราะฉันใจแคบฉันก็ไม่ว่าอะไร ดังนั้นขอตัวนะฉันต้องส่งแฟนกลับบ้านก่อน เขาไม่ชอบนอนดึก”เขาหันมามองหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม “ขากลับแวะซื้อผลไม้มั้ย ยังไม่ดึกมาก แต่ห้ามกินตอนดึก เอาไว้กินตอนเช้า”“วันนี้เกิดอยากกินกงจู่เฉ่าเหมยขึ้นมาล่ะค่ะ เอาแบบของนำเข้า ที่แพงๆ ให้คุณกระเป๋าฉีกไปเลย”“ได้ ผมพาไปซื้อ”ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าวิ่งตามมา เหยียนอวิ๋นเชียนตะโกนมาจากทางเข้าร้าน “เหล่าอวี๋ หากคุณเลือกเธอถ้าอย่างนั้นคุณจะต่างกับเฉิงเสวียนคนนั้นยังไงละคะ นั่นมันกรงขังของคนตระกูลอวี่คุณไม่รู้หรือไง!”ซือถูเว่ยชะงักแต่อวี๋คุนก้มลงยิ้มให
“นี่มัน...ชั้นหกนะคะ ฉันบอกแล้วว่าไม่มีใครปีนขึ้นมา ฉันแค่...” เห็นเขาเดินไปเช็คหน้าต่างบานเลื่อนที่ดูไม่แข็งแรง ซือถูเว่ยหัวใจอ่อนยวบ “ขอโทษนะคะที่ทำให้กังวล”เขากอดเธอแน่นๆ จูบลงบนหน้าผาก “ผมเปลี่ยนห้องให้แล้ว ห้องนั้นก็ไปดูมาแล้วรอบหนึ่ง ปลอดภัยแน่นหนา แบบนี้ผมถึงสบายใจได้หน่อย ไม่งั้นคงไม่มีใครได้นอน”เฮ้อ...ดูเขาสิวันนี้หลังเลิกงานอวี๋คุนอาสาขับรถไปส่งหญิงสาวที่บ้าน ตอนขึ้นรถซือถูเว่ยพยายามคาดเข็มขัดแต่ดึงสายไม่ออก “เจ้ารถถังของคุณนี่ยังไงนะ ต้องออกแรงทุกทีเลย”อวี๋คุนเลิกคิ้ว “ดึงไม่ออกเหรอครับ หรือต้องเอาเข้าศูนย์?” เขาปลดเข็มขัดของตัวเองออกโน้มตัวมาดึงเข็มขัดฝั่งที่หญิงสาวนั่งหญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์คว้าเนคไทของเขาดึงลงมาหาตัว จูบแก้มของเขา “หลงกลจนได้น่ารักจริงเชียว” พูดจบก็หัวเราะอวี๋คุนที่ดึงสายเข็มขัดนิรภัยออกมาก็พบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาเลิกคิ้วมองหญิงสาว “เล่นอะไร?”“เล่น?” ซือถูเว่ยเบิกตา เธอโน้มหน้าเข้าไปอีกจูบหนักๆ ที่ข้างแก้มของเขาโดยไม่ยอมปล่อยมือจากเนคไทของชายหนุ่ม “ฉันจริงจังนะ”“แต่นี่มันลานจอดรถของบริษัทนะครับ”“อ้อ” หญิงสาวปล่อยเขา นึกไม่ถึงตอนที่ปล่อยเบาะรถกลับ
“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ”ซือถูเว่ยยิ้มให้อีกฝ่าย “งั้นฉันจะไปค่ะ ไว้เราค่อยนัดเจอกัน คุณปู่บ่นว่าอยากไปดูบ้านที่พี่เสวียนอยู่ ไว้พวกเราไปทำอะไรกินบ้างดีกว่า เหมือนขึ้นบ้านใหม่ไงคะ คุณหนูเจิ้งดีใจที่ได้เจอนะคะ ไว้ว่างๆ เรานัดเจอกันมั้ย ไปเดินซื้อของด้วยกัน”เจิ้งหลิงดูมีท่าทางกระอักกระอ่วนเงยหน้าขึ้นมองเฉิงเสวียน “เอาสิครับ คุณมีเพื่อนก็ดีนะ จะได้ไม่เหงาเวลาผมไปทำงาน”ได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็เลิกคิ้ว เฉิงเสวียนยิ้ม “บอกเธอตามตรงก็ได้ พี่เพิ่งแย่งคุณหนูเจิ้งมาจากตระกูลเจิ้ง ทางนั้นโกรธมากเลยล่ะ”หมายความว่า...เจิ้งหลิงมาอยู่กับเฉิงเสวียนเพราะทางนั้นไม่ยอมรับเขา?! “งั้น...ฉันก็ต้องเรียกพี่สะใภ้น่ะสิ! ข่าวดีขนาดนี้ทำไมพี่ไม่ยอมบอกใครเลย”เฉิงเสวียนยื่นมือไปคว้ามือของเจิ้งหลิงมากุมแน่น “กะว่าจะพาไปหาคุณปู่ รอเขาพร้อมก่อน”“ดีเลยสิคะ งั้นฉันจะช่วยเก็บเป็นความลับก่อน พี่จะไปวันไหนอย่าลืมบอกฉันด้วย”“ได้”เขามีแต่ตัวแน่นอนตระกูลเจิ้งย่อมต้องมองข้าม แต่เจิ้งหลิงถึงกับผิดใจกับตระกูลเจิ้งยอมมากับเขา ซือถูเว่ยมองว่านี่เป็นเรื่องที่กล้าหาญมาก นับว่าจริงใจกับเฉิงเสวียนที่สุดแล้วมองสองคนเข็นรถเข็นแยกตั
ในเมื่อชีวิตก่อนที่ยังคงเป็นซือถูเว่ยไม่มีอะไรเลยที่ได้ดังใจ งั้นก็ถือเสียว่าได้เกิดใหม่ เป็นคนใหม่ ต่อจากนี้ก็เริ่มทำอะไรที่จะไม่รู้สึกเสียใจทีหลัง ทำสิ่งที่อยากทำ ตามใจตัวเองให้ถึงที่สุด“ก็ในเมื่อตอนนี้ฉันสวยและรวยมาก เพราะงั้นก็ใช้ชีวิตใหม่ให้คุ้มกับที่สวรรค์ให้โอกาสก็แล้วกัน” พูดจบก็สวมแว่นดำแ
ประธานอวี่เสียงมองตามชายหนุ่มไป เลขาเหลยเองก็มองตามชายหนุ่มไป “เขาเพิ่งบอกว่าคุณหนูกินข้าวปั้นในร้านขายอาหารของโรงพยาบาล?”“เหมือนจะเป็นอย่างนั้น”“แล้วเขารู้ได้ยังไง หรือว่าผ่านไปเห็น?”ประธานอวี่ไม่ได้พูดอะไรแค่ถอนหายใจ “น่าเสียดาย”“ทำไมละครับ หรือว่าเสียดายที่คุณหนูไม่ชอบผอ.อวี๋?”“ไม่ใช่แค่ไม่
“ได้ยินว่าหัวกระแทกจำอะไรไม่ได้”“เอ๋” หญิงสาวสะดุ้ง สองคนนี้สนิทกันหรือเปล่านะ!! “ก็...จำได้แล้วเป็นบางเรื่องค่ะ” บอกว่าจำไม่ได้แล้วเรื่องเมื่อครู่จะอธิบายยังไง แล้วถ้าบอกจำได้ แต่ไม่รู้ว่าเคยสนิทกันจนมานั่งกินข้าวปั้นด้วยนี่มีพิรุธมั้ยนะ“อ้อ”เสียงตอบรับของเขาไม่ได้ช่วยขยายความเลยให้ตาย... ซือถู
“ไม่จริง... จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อ...”“คุณนายเสิ่น ถ้ายังยืนยันแบบนั้น งั้นคุณบอกมาสิว่าเว่ยเว่ยฝากเงินครั้งสุดท้ายวันไหน” พูดจบหญิงสาวก็มองไปที่เสิ่นเหยียน “เงินทั้งหมดในบัญชีมีเท่าไหร่”“ผม...ผมเองก็ไม่แน่ใจ”“ไม่รู้? แล้วมาขอแบ่งครึ่งนึงนี่คิดว่าจะได้เท่าไหร่ แล้วถ้ามันไม่เคยมีเลยล่ะ หลักฐานที่







