LOGIN“ไม่หรอกครับ ผมแค่ไปสอบถามบาร์เทนเดอร์มา ว่าคุณหนูไอรีนชอบดื่มไวน์อะไร บาร์เทนเดอร์ก็แนะนำไวน์ชนิดนี้มาครับ” เรธแก้ตัว มองใบหน้าสวยที่เพียงส่งยิ้มให้เขาเท่านั้น
“เหรอ” เธอมองเขายิ้ม ๆ และเรธไม่รู้ว่าภายใต้รอยยิ้มแสนหวานของเธอ เขาได้ทำผิดอะไรให้เธอจับผิดไปแล้วบ้าง
“นายมีไหวพริบดีนะ ฉลาด” ไอรีนกล่าวชม เรธได้ยินแบบนั้นก็โล่งใจ นึกว่าตัวเองจะโดนสงสัยเข้าให้แล้ว คราวหน้าเขาต้องระวังตัวมากกว่านี้
หลังจากนั้นไอรีนที่จมอยู่กับกองเอกสารอยู่หลายชั่วโมงโดยมีเรธคอยช่วยเติมไวน์ส่งให้เธอ
“เหมือนคุณหนูจะเมาแล้วนะครับ”
“ครายมาว”
ใบหน้าหล่อส่ายหน้าเอือม มองไวน์ที่เธอดื่มไปคนเดียวจนแทบจะหมดขวด ก็ถือว่าเธอเป็นผู้หญิงที่คอแข็งพอควรอยู่เหมือนกัน
“ไม่มาวสักหน่อย อืม..งานเสร็จละ เดี๋ยวฉันจะลงไปดื่มข้างล่างต่อ พยุงที”
“แต่คุณหนู… “
“อย่าขัดคำสั่งฉันเรธ” เสียงของไอรีนเข้มขึ้นมา เรธจึงทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากช่วยประคองไอรีนเดินลงไปชั้นล่างที่เป็นผับ ผู้คนมากมายต่างมาใช้บริการกันอย่างหนาแน่น และส่วนใหญ่ก็มีแต่ลูกค้ากระเป๋าหนักๆ ทั้งนั้น เพราะผับโรเซลขึ้นชื่อเรื่องบริการที่เป็นเริศ ทั้งเหล้า อาหาร หรือแม้แต่เด็กเอนเตอร์เทนก็ถูกคัดสรรมาอย่างดี ถือเป็นคู่แข่งตัวฉกาจของกิจการผับในเครือฟาเรนต์ของเขา
“แก ผู้ชายคนนั้นหล่อมากเลยอ่ะ!”
“ใส่ชุดสูทมาผับเนี่ยนะ แต่มันโคตรจะดูดีเลยไม่ใช่เหรอ?”
“บ้าไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นหล่อเป็นบ้า! อยากได้จัง”
เสียงสาวๆ ในผับดังก้องไปทั่วหูของไอรีน ใบหน้าสวยทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เธอหันไปมองเรธที่เดินพยุงเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ขนาดทำหน้านิ่งสาวๆ ยังหลงเขาขนาดนี้เลยสินะ
“นี่เรธ”
“ครับคุณหนู”
“นายเป็นของฉันนะรู้ไหม นายห้ามมีแฟนและต้องเป็นของฉันคนเดียวนะรู้รึเปล่า”
สายตาคมมองร่างบางที่ใช้นิ้วชี้จิ้มมาตามลำตัวของเขาอย่างกับตัวเขาเป็นสินค้าชนิดหนึ่ง
“ถ้าตามกฎของบอดี้การ์ดก็ใช่ครับ”
“ไม่เอาตามกฎนั้นสิ ชีวิตจริงนายก็เป็นของฉัน”
“คุณหนูชอบผมเหรอครับ?”
“อืม อยากได้สุดๆ” ความเมาทำให้เธอพูดออกไปแบบนั้น
แต่เรธแทบจะหลุดขำออกมาให้กับความตรงไปตรงมาของไอรีน ท่าทางของเธอตอนนี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อยเลยจริงๆ
“ไอรีน!”
สายตาคมละสายตาจากร่างบางและหันไปโฟกัสกับชายร่างสูงคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาทักทายไอรีนด้วยรอยยิ้ม
เรธรีบเอาตัวเองเข้าประจันหน้าทันที
“หลบไป”
ชายคนนั้นทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่เรธ ร่างสูงมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายคงจะเป็นลูกหลานคนรวยของบ้านไหนสักบ้านแน่ๆ
“เรธหลบไป” ไอรีนเอ่ยสั่ง ทำให้เรธต้องกลับมายืนขนาบข้างร่างบางอีกครั้ง ก่อนจะมองทั้งสองที่ต่างทักทายกันด้วยรอยยิ้ม
“ไม่เจอกันนานเลยนะไคล์ สบายดีสินะ”
“อื้ม ไอสบายดีไหม?”
“ก็อาจจะดี”
“แล้วนี่?” ไคล์ชี้มาทางเรธพร้อมสีหน้าที่บ่งบอกถึงการเหยียดนิดๆ
“อ่า นี่เรธ เป็นบอดี้การ์ดของไอเอง”
“อ๋อ บอดี้การ์ด..” เรธมองอีกฝ่ายที่มองเขาด้วยการยิ้มเยาะ แน่นอนว่าเขารู้ว่ามันคือการเหยียดฐานะกลาย ๆ
“ไปดื่มด้วยกันหน่อยไหมไอ ตั้งแต่เราเลิกกัน ผมก็ติดต่อไอแทบไม่ได้”
“ก็ได้นะ ไม่ติด” ไอรีนตอบรับอย่างง่ายดาย
แต่ไม่รู้ทำไมเรธถึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
ยิ่งตอนที่ไคล์เข้ามาโอบเอวบางๆ ของไอรีนต่อหน้าเขาแล้วพาตัวออกไป ภายในใจมันก็เดือดพล่านไปหมด จนเขาต้องรีบเดินตามไปคว้าร่างบางมาไว้กับตัวเอง
“ขอโทษนะครับ แต่เพื่อความปลอดภัยของคุณหนูไอรีน ผมต้องเดินเคียงข้างเธอเพื่อป้องกันอันตรายครับ”
เรธเอ่ยบอกกับไคล์ แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็ดูจะโมโหไม่น้อย ที่จู่ๆ ก็โดนกระทำแบบนี้
“มึงรู้ปะว่ากูเป็นใคร” ไคล์มีสีหน้าไม่พอใจ และไม่ทันที่เรธจะโต้ตอบอะไร ไอรีนก็เอ่ยพูดขึ้นมาก่อน
“ไม่เป็นไรเรธ ไคล์ไม่อันตราย เขาเป็นแฟนเก่าฉันเอง แถมที่นี่ก็เป็นผับของฉัน เพราะงั้นวางใจเถอะ ที่นี่ปลอดภัย “
คำพูดของไอรีนยิ่งทำให้เรธหงุดหงิดขึ้นมาอีก
ปกติเธอเอาแต่อยากติดหนึบกับเขา ไหงตอนนี้เธอดันไปกับผู้ชายอีกคนได้อย่างง่ายดาย แถมยังพูดจาปกป้องมันอีกต่างหาก
เหอะ! คงจะเป็นเพราะว่าแฟนเก่าสินะ
“รับทราบครับ”
เรธทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากจะปล่อยให้ไอรีน ตกไปอยู่ในอ้อมกอดของแฟนเก่าเธออีกครั้ง
ไคล์หันกลับมายิ้มเยาะราวกับกำลังเยาะเย้ยเขา ใบหน้าหล่อได้แต่ขบกรามแน่นให้กับท่าทีผยองของไคล์ แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเขาก็ทำได้แค่ทำหน้านิ่งและเดินตามหลังทั้งสองคนไปเท่านั้น
เติบโตไปด้วยกัน“ว้าว เกาะนี้สวยมากเลยเรธ เกาะส่วนตัวของคุณเหรอ” ใบหน้าสวยตะลึงให้กับภาพตรงหน้า ตอนที่คิดเรื่องที่จะไปฮันนีมูลกันที่ไหน จู่ๆ เรธก็บอกว่าจะพามาเกาะส่วนตัวที่เขาซื้อไว้ เธอคิดว่ามันจะดูเหมือนเกาะทั่ว ๆ ไป แต่ผิดคาดเกาะแห่งนี้สวยมากราวกับเนรมิตสวรรค์บนดินย่อม ๆ มาให้เธอ“เรธ พระอาทิตย์กำลังขึ้นด้วยแหละ สวยมาก!” ไอรีนตื่นเต้นมาก จนต้องรีบยกมือถือขึ้นมาถ่าย แค่เห็นภาพวิวแค่นี้ ความเหนื่อยล้าที่นั่งเครื่องบินส่วนตัวมากว่าหลายชั่วโมงก็หายไปทันที“ไอรีน”“หื้ม? อ๊ะ!” ใบหน้าสวยทำหน้าตกใจเมื่อจู่ๆ เรธก็คุกเข่าลงต่อหน้าเธอ “อะไรเนี่ย จะขอแต่งงานอีกรอบรึไง?” เธอเอ่ยด้วยความงุนงง“เปล่า”“อ้าวแล้วคุณคุกเข่าทำไม” ไอรีนถึงกับหน้าเหวอ ในขณะที่เรธได้แต่ยิ้มเขากอดเอวเธอไว้หลวม ๆ ก่อนจะเอาใบหน้าแนบท้อง“ไอรีน เรามีลูกด้วยกันนะ”“ห๊ะ อะไรเนี่ย..” “ก็มีลูกด้วยกันไง มีด้วยกันหลาย ๆ คนเลย”ไอรีนยิ้มกว้าง พยักหน้าตกลงในทันที เรธลุกขึ้น ดึงไอรีนเข้ามาจูบภายใต้แสงพระอาทิตย์ที่กำลังสาดเข้ามาที่เกาะ ผสานกับเสียงคลื่นทะเลที่และลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านเรธถอนจูบออกมา ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มแดงๆ ของใ
2เดือนต่อมาท่ามกลางบรรยากาศที่ตกแต่งไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวแดง และเสียงเปียโนที่กำลังเล่น เรธในชุดสูทสีขาวกำลังรอไอรีนในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟองที่เดินเคียงข้างมากับผู้เป็นพ่อใบหน้าสวยยิ้มให้แขกทุกคนที่มาเป็นสักขีพยานในงานแต่งของเธอ ทั้งลูกน้องจากสองสมาชิก สาวใช้คนสนิททั้งสองคน เดชา รวมถึงผู้นำตระกูลฟาเรนต์ และเพื่อนสนิททั้งสองคนของเรธที่เธอเองก็พึ่งรู้จักได้ไม่นานมานี้“ไอรีน” เรธมองไอรีนด้วยสายตาหวานเยิ้ม ร่างบางขำออกมาเล็กน้อย สายตาคมที่เคยเอาแต่มองเธอด้วยความเย็นชาในครั้งแรกที่เจอกัน มาตอนนี้กลับอ่อนโยนจนน่าประหลาดพ่อของไอรีนส่งมือลูกสาวให้กับเรธ เจ้าตัวน้อมศีรษะเล็กน้อยด้วยความเคารพ ก่อนจะกุมมือไอรีนขึ้นสู่พิธีงานแต่งงานของทั้งสองจัดขึ้นที่โบสถ์คริสต์แห่งหนึ่ง เป็นพื้นที่ที่รอบล้อมด้วยธรรมชาติและความสงบ แต่ยังคงความหรูหราและศักดิ์สิทธิ์ไว้ด้านใน ซึ่งนี่เป็นความต้องการของไอรีนที่อยากจัดงานแค่ภายในครอบครัว เพราะแค่เรื่องที่แพร่ออกไปว่าทั้งสองตระกูลจะดองกันก็เกิดเรื่องราวมากมายขึ้นจนน่าปวดหัวไปหมด นักข่าวต่างมารุมล้อมรอบบ้านเพื่ออยากสัมภาษณ์ พอเป็นกระแสขึ้นมา เรื่องการลอบฆ่าก็ค่อยๆ หา
“เมื่อไหร่พ่อจะกลับบ้านคะ?” ไอรีนเอ่ยถามกับพ่อของตน อาการของพ่อเธอก็เรียกได้ว่าหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว เธอเองก็จะได้ไม่ต้องเหงาอยู่บ้านคนเดียว“เอาจริงๆ พ่อก็ชอบที่นี่นะ เหมือนแม่ของลูกอยู่กับพ่อตลอดเวลา” คำพูดของพ่อทำเอาไอรีนเศร้าซึมเล็กน้อย เมื่อก่อนนอกจากทะเลที่ชอบไปด้วยกัน ก็มีบ้านหลังนี้ที่แวะมาครั้งคราว เธอเองก็อยากอยู่ที่นี่กับพ่อเหมือนกัน แต่ก็ไม่อาจละทิ้งหน้าที่การงานที่จะต้องทำ“ไหนๆ พวกลูกก็จะแต่งงานกันแล้ว พ่อคิดว่าพ่อจะวางมือจากวงการมาอยู่ที่นี่กับเดชานี่แหละ” ไอรีนหน้าหงอยทันที ถึงอย่างนั้นเธอก็อยากอยู่กับพ่อมากกว่า แต่ถ้านั่นเป็นความสบายใจของพ่อของเธอ เธอเองก็จะยอม เพราะพ่อของเธอทำเพื่อเธอมามากพอแล้วจริงๆ มันก็ถึงเวลาแล้วที่เธอจะปล่อยให้พ่อมีความสุขในแบบของตัวเองบ้าง“หนูแล้วแต่พ่อเลยค่ะ” ไอรีนกล่าวด้วยรอยยิ้ม …หลังจากวันนั้นพ่อของเธอก็ยอมกลับมาบริหารโรเซสเหมือนเดิมอีกพักหนึ่งเพื่อช่วยผลักดันไอรีนให้แข็งแกร่งขึ้น แต่ครั้งนี้ท่านเลือกที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้เข้าร่วมงานใดๆ อีกงานเอกสารพ่อของเธอรับไปดูแล ส่วนเรื่องธุรกิจก็เป็นเธอที่คอยดำเนินการให้ ไอรีนนึกอยากตีตัวเองจริงๆ
ไอรีนน้ำตาไหลพราก เธอร้องสะอื้นออกมากับคำพูดมากมายของอีกฝ่าย เรธดึงไอรีนไปกอดแน่น เขาไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เพราะเขาอีกต่อไปแล้ว“แต่ถึงอย่างงั้นคุณพ่อของฉันก็คงไม่ยอมฮึก.. คุณพ่อคงไม่มีทางยอมให้เราแต่งงานกัน“ใครบอกคุณว่าท่านจะไม่ยอม ท่านยอมแล้วต่างหาก”“ฮะ!? นายไปหาพ่อฉันมาเหรอ!” ไอรีนผละตัวออกมาด้วยความตกใจ เรธค่อยๆ ปาดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบาและพยักหน้ารับ“ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีรึเปล่าที่ท่านป่วยอยู่จึงไม่สามารถเลือกอะไรได้ ท่านยอมเชื่อตระกูลฟาเรนต์เพียงเพราะเราสัญญาว่าจะปกป้องลูกสาวของท่านเท่าชีวิต ““ง่ายๆ แบบนี้เลยอะนะ!?” ไอรีนแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าพ่อของเธอจะยอมอะไรง่ายๆ แบบนี้“ไม่ใช่ว่านายไปขู่บังคับ?”“ไม่ใช่แบบนั้น” เรธรีบอธิบายต่อทันที“ความจริงแล้วเมื่อก่อนสองตระกูลนี้ก็ปรองดองกันมาตลอด ผู้นำทั้งสองคนสนิทกันมากเพราะอายุเท่ากัน เรียนที่เดียวกัน ตอนที่คุณยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ผมยังเคยทั้งอุ้ม ทั้งกอด ทั้งหอมแก้มคุณด้วยซ้ำ คุณพ่อของคุณท่านก็เคยเอ็นดูผมมาก “ไอรีนที่ได้ยินแบบนั้นก็อ้าปากค้างไปทันที“แต่เรื่องที่ฟาเรนต์หักหลังโรเซส ไม่ใช่ว่าท่านไม่โกรธหรอกนะ ผมกับพ่อก็โดนท่า
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ไอรีนพยายามหักห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้อ่อนข้อง่ายๆ กับเรธ แม้จะมองถึงความเปลี่ยนแปลงของเขาอย่างชัดเจนได้ก็ตามดวงตาสวยค่อยๆ หลับลง ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า พอมีเขาอยู่ข้าง ๆ เธอรู้สึกอุ่นใจที่มีเรธอยู่ในห้องนี้ด้วยกับเธอเช้าวันต่อมา“อื้ออ อ๊ะ!?” ไอรีนรีบผลักเรธที่กำลังนอนกอดเธอทันที ร่างบางลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าโมโห ในขณะที่เรธกำลังขยี้ตาตื่นขึ้นมา“นาย! ทำไมถึงมานอนตรงนี้ได้!” เธอถามอย่างเดือดดาล ก็ว่าอยู่ว่าบางครั้งก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมารัดตลอดเวลา แต่เพราะมันอบอุ่นดีก็เลยไม่คิดที่จะลืมตาตื่นขึ้นมา“จำไม่ได้เหรอ เมื่อคนคุณเป็นคนเรียกผมขึ้นไปนอนเองนะ” เรธพูดขึ้น ไอรีนชะงัก ในหัวเอาแต่คิดว่าเธอทำแบบนั้นจริงๆ น่ะเหรอ ทำไมเธอจำไม่ได้ล่ะเรธได้แต่อมยิ้ม ความจริงแล้วไอรีนนอนหลับสนิทมาก แต่เป็นเขาเองที่อยากนอนกอดเธอก็เลยค่อยๆ ขยับขึ้นมาบนเตียง แม้บางครั้งไอรีนจะรู้สึกตัว แต่ก็โชคดีของเขาที่เธอไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา ยิ่งเห็นใบหน้าสวยกำลังนั่งนึกคิดด้วยสภาพตื่นนอนก็คิดว่าเธอน่ารักมากจริงๆ น่ารักจนอยากจับมาจับและแน่นอนว่าคนอย่างเขาแพ้เสียงในหัวตัวเองสุดๆ“น่ารักจัง”จุ๊บ
วันต่อมาเดชาเข้ามาขอพบไอรีนที่ห้องทำงานของเธอ“เรื่องทุกอย่างมันจะไม่เกิดขึ้นเลย หากผมตรวจสอบให้ดี”“ผมนึกว่าลูกชายตระกูลฟาเรนต์จะไม่มีวันกลับมาแล้วซะอีก เพราะเห็นว่ากำลังจะแต่งงานกับตระกูลอื่นเพื่อขยายอำนาจที่นั่น” ไอรีนรับฟังเงียบๆ เธอเชื่อที่ลุงเดชาพูดทุกอย่าง แม้จะรู้สึกเจ็บอยู่บ้างที่รู้ว่าเขากำลังจะแต่งงาน“เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วก็คงทำอะไรไม่ได้” เธอเอ่ยตอบเสียงเรียบ แม้จะผ่านเหตุการณ์นั้นมาสามวันแรก แต่ภาพและความรู้สึกทุกอย่างยังคงชัดเจนอยู่ในใจของเธอทั้งภาพของผู้คนที่นอนตายกันเกลื่อนกลิ่นคาวเลือดและคำสารภาพรักของเรธ“แล้วคุณหนูคิดยังไงกับข้อเสนอที่ตระกูลฟาเรนต์พูดขึ้นมาครับ”ไอรีนไม่ตอบ เพราะเธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเอายังไงต่อ น่าแปลกที่พ่อของเธอก็น่าจะรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โทรมาถามไถ่อย่างเป็นห่วง ราวกับพ่อของเธอรู้เรื่องมานานแล้ว“ความจริงแล้วคุณเรธก็เป็นหนึ่งในผู้ชายที่คุณท่านอยากให้คุณหนูไปนัดดูตัวด้วย แต่น่าผิดหวังจริงๆ ที่ตระกูลฟาเรนต์หักหลังกันแบบนี้”“แต่ก็ถือว่าโชคดีที่อีกฝ่ายกลับตัวกลับใจและมาช่วยเหลือพวกเราได้ทันเวลา หากไม่มีตระกูลฟ







