07

Nakatingin lang si Enrico sa papalayong si Elira na agad ding naputol dahil sa pagsasalita ni Marina. “Hindi ka na nahiya sa akin? Sa amin ng anak mo? Tinawagan mo siya? Para ano? Para makipagkita sa nanay niya?”

Pumikit nang mariin si Enrico, wala siyang panahon para sa bunganga ni Marina, agad niya itong tinalikuran kahit na tinatawag at sinusundan siya ni Marina. Hindi niya pa rin ito pinapansin hanggang sa sinarhan niya ito ng pintuan ng kwarto. 

“Bwesit ka, Enrico! Kung hindi dahil sa’yo, hindi ako maghihirap ng ganito! Kung sana hindi na lang kita pinatulan noon kung ganitong buhay lang din naman pala ang ibibigay mo sa akin! Sana hindi ko na lang iniwan iyong buhay ko noon!” Hindi pa rin siya tumitigil sa kakasigaw. 

Balewala na lang iyon lahat kay Enrico, dahil para sa kanya ang mahalaga ngayon ay si Elira. Kung paano niya ito makukumbinsi na ibalik sa kumpanya ni Gavin. Naisip niya na sa oras na sumikat ang anak sa industriya ng showbiz, aayos muli ang buhay niya. 

Sa kabilang banda, kanina pa inaantay ni Josephine si Elira. Kinakabahan siya na hindi niya malaman. Gumabi na rin kaya nagtataka siya kung bakit hanggang ngayon ay wala pa rin ito. Kinuha niya cellphone niya at sinimulang tawagan, pero bago paman sa pangatlong ring, bumukas bigla ang pinto nila. 

Kaagad siyang tumingin doon, nakita niya si Elira na umiiyak. “A-anak…anong nangyari?” nahihirapan niyang tanong. Tatayo na sana siya para lapitan ang anak nang si Elira na mismo ang lumapit sa kanya. Kaagad siya nitong niyakap. 

Nalilito man ang ina, hinayaan niya na muna na umiyak si Elira. Hindi niya ito tinanong, hinaplos niya na lamang ang buhok nito hanggang sa nakatulog ito sa bisig niya. 

“Ang anak ko…” mahina niyang sabi.

Kahit nahihirapan siyang gumalaw, hiniga niya pa rin si Elira sa couch. Hinaplos niya ang mukha niya, pinunasan ang luha na nasa pisngi. “Ano bang nangyayari sa’yo?” bulong niya. 

Kinabukasan, nagising nalang si Elira na nasa couch pa rin siya. Naka-kumot. Agad siyang bumangon nang mapagtanto niya ang lahat. Mabilis siyang lumingon sa paligid upang hanapin ang ina, at nakita niya itong nakangiting nagluluto sa kusina. 

“Ma?” tawag niya. 

Tumingin sa kanya si Josephine. “Gising ka na pala, anak. Hali ka, mag-almusal ka na.” Masaya nitong sabi. 

Kumunot ang noo ni Elira, na para bang nararamdaman niyang may mali. Tumayo siya mula sa couch, tinupi niya muna ang kumot niya at lumapit sa kanyang ina. 

“Nakatulog po ako sa couch? Ikaw po ang naglagay sa akin ng kumot? Sorry, Ma. Nahirapan ka pa tuloy—”

“Ano ka bang bata ka. Maliit na bagay lang iyong ginawa ko, at saka hindi naman mabigat ang kumot para ilagay sa’yo. Ayos lang ako. Hali ka, umupo ka na. Tapos na rin ito.” 

Hindi pa rin tinanong ni Josephine ang nangyari sa anak, at iyon ang pinagtataka ni Elira. Alam niya ang nangyari sa kanya bago siya makatulog kagabi. 

Nilagyan siya ng pagkain ng ina sa plato na may ngiti sa labi. “Kumain ka nang kumain, anak. Dahil alam ko, hindi kahat sa trabaho mo ay makakakain lahat ng artist. Kung maayos lang ang katawan ko, dadalhan kita roon.”

“Salamat, Ma…” banggit ni Elira. 

Kumain sila nang matiwasay, tila nawala ang bigat sa puso ni Elira dahil sa presensya ng ina. Wala na itong hawak na dextrose pero bakas pa rin ang hirap sa pagkilos nito. 

Pagkatapos kumain, si Elira na mismo ang naghugas ng pinagkainan nila at pagkatapos ay pumasok sa kwarto upang magbihis. 

Nang makalabas siya ng kwarto, nadatnan niya ang ina na may ginagawa sa kusina. “Ma, ano yan?” tanong niya. 

“Ito, dalhin mo. Baon mo iyan ngayon, kapag nagutom ka sa daan. At ito naman, may umorder kasing biko kahapon, kukunin nila ngayong araw kaya hinanda ko na.” Tinuro niya ang mga maliliit na bilao sa lamesa. 

“Ikaw gumawa lahat nito?” nag-aalalang tanong ni Elira. 

“Hindi, anak. Kasama ko ang pinsan mong si Carlo ang gumawa nito. Huwag kang mag-alala, hindi naman ako nahirapan dahil nariyan siya at ang kaibigan niyang si Daisy,” paliwanag ng ina. 

Ngumiti at tumango si Elira at saka siya nagpaalam sa ina pagkatapos kunin ang bag na may lamang pagkain na para sa kanya. 

Huminga siya nang malalim pagkalabas niya ng bahay, pumikit nang mariin. Iniisip niya kung saan siya maghahanap ng extra ngayon. Mamaya pang gabi ang trabaho niya sa isang fast food, pero kailangan niya pa ring umalis nang maaga para makahanap ng panibagong gig. 

Habang naglalakad siya sa eskinita nila, biglang may bumusenang kotse sa kanya kaya siya napahinto. Lumingon siya roon. Napairap siya nang makita ang kotse. 

Si Enrico. 

“Anak, hali ka. Ihahatid na kita sa trabaho—”

“Anong ginagawa mo rito? Baka makita ka ni Nanay…” Lumapit siya sa ama na may galit sa tono. 

“Hindi ako magpapakita, nandito lang ako para sunduin ka. Tara na, sakay na. Pinalinisan ko na itong kotse.” Nakangiti nitong sabi. 

Ngunit mas lalo lang nababanas si Elira sa presensya ng ama. “Ano bang balak mong gawin?” tanong nito. 

“Ihahatid kita sa trabaho mo, hindi ba sa Golden? Nabalitaan ko sa mga kasamahan mo sa dati mong agency, nasa Golden ka na, hindi ko na pala kailangan tawagan ang Ninong mo—”

“Huwag kang magkunwaring hindi mo alam. Para kang tanga. Umalis ka na, hindi na ako nagtatrabaho roon…” pagkasabi no’n, naglakad na siya nang mabilis at agad na nagpara ng tricyle. 

“Pasaway na bata,” komento ni Enrico.

Ngunit sinundan niiya pa rin ang tricycle na sinakyan ni Elira, kailangan niya nang makumbinsi si Elira na bumalik dahil iyon lamang ang paraan para makahingi siya nang malaking pabor kay Gavin. 

Samantala, sa loob ng opisina ni Gavin, nagkagulo ang iilang staff.

“Hindi ba pwedeng palitan na lang natin ang casting? Hindi pwedeng ma-delay ito dahil lang wala si Elira,” komento ng isang director. 

“Yes, Sir Gavin. We need to do something, ang dami ng nag-aantay na scenes na kasama siya,” saad naman ng isang assistant na tila ba hindi nila boss si Gavin, naglalakas loob na magbigay ng opinyon. 

Ngunit gaya ng inasahan nilang lahat, si Gavin pa rin ang masusunod. Nagsalita ito dahilan para matahimik silang lahat.

“Gawin niyo ang lahat para maibalik si Elira sa casting, wala akong pakialam kung ano ang pwede ninyong gawin. Do what I say.” Malamig at puno ng otoridad.