Mag-log inCiara's point of view
I felt a growing sense of unease about my fertility checkup, so I decided to just go home without waiting for Luca to show up. I had waited nearly an hour at the bus stop near Dr. Collins’ clinic, pero wala pa rin si Luca. His phone was turned off, too. Instead of creating a scene or showing my temper in public, I quietly booked an online motorcycle ride and left on my own. Pagdating sa bahay, I freshened up and tried to shake off what happened. Ayaw ko nang maalala kung paano ako tinitigan ni Dr. Collins, o kung paano niya pinaalis ang underwear ko sa loob ng isang naka-lock na kwarto. From what I knew, that wasn't how a proper checkup was supposed to go. And the door definitely shouldn't have been locked. Nakakatakot talaga. It’s true, Dr. Collins was my high school crush. Pero ngayon, alam kong may hangganan. I would never think of cheating on Luca, no matter how cold he has been to me these past few months. Pagkatapos maligo, I hurried to the kitchen to cook dinner. It was already three o'clock, and usually, Luca would be home from work around five. Habang nag-aayos ako ng gulay mula sa ref, my cellphone suddenly rang. When I looked at the screen, I saw my mother-in-law was calling. Napabuntong-hininga ako bago sinagot; I already guessed what she was going to ask, about the checkup, ano pa nga ba? “Hello, Ciara. Kumusta ang consultation? Mas maayos ba si Dr. Collins kaysa sa mga nauna?” she asked immediately. I forced a small smile kahit wala namang nakakakita. “Maayos naman po, Ma. Sabi niya okay ako, walang problema. Pero… si Luca, hindi siya nakapunta. Nagdiretso na yata sa office.” “Ha? Bakit hindi siya sumama? Hindi ba pwedeng mag-leave man lang?” there was a hint of irritation in her voice. “I’m not sure po. His phone was off the whole time. Siguro mas mabuti kayo nalang ang magtanong sa kanya, ma,” I answered evasively, while I continued slicing the onions. “Ganun ba? Sige, kakausapin ko siya mamaya. Pero kailangan niyang magpacheckup din para malinaw na talaga ang problema. Kung hindi siya available ngayong linggo, mag-schedule na lang tayo ng balik kay Dr. Collins sa next Sunday para makasama siya.” Parang may pumulupot naman na tinik sa dibdib ko. The thought of going back to Dr. Collins’ clinic terrified me, even if Luca would be there. “You two really need to go back. Habang willing si Dr. Collins tumulong, libre pa ang checkup. Imagine mo na lang kung sa ibang clinic kayo magpa-program, ang laki ng gastos. Covered nga siya ng PhilHealth, pero limitado lang ‘yung services. Baka may ilang tests o procedures ka pa ring kailangan na bayaran.” I kept quiet. Alam kong wala ring mangyayari kahit sumagot ako. My in-laws were just like my parents, laging nakapako sa iisang tanong. “Kailan ka magkakaanak?” It was as if a baby could just be bought at the market, right alongside a bundle of kangkong. “You and Luca should really follow Dr. Collins’ advice,” Zelda said firmly over the phone, her tone leaving little room for argument. “Yes po, ma,” I answered, pero ramdam pa rin ang pag-aalangan sa boses ko. I carefully continued slicing the vegetables while my phone was on loudspeaker, propped up on its stand. I let out a sigh before speaking again. “Pero… ma, hindi po ba nakakapagtaka? Bakit parang sobrang generous niya? Libre lahat ng checkup, kahit follow-up? Hindi po ba unfair sa kanya? Hindi ba siya nalulugi?” “Hindi naman,” Zelda replied, sounding almost annoyed by my question. “Dr. Collins is family. Pinsan siya ni Luca, so of course tutulungan niya kayo. Huwag mo nang isipin ‘yung gastos. Mas makakahiya kung tanggihan mo pa.” I pressed my lips shut and closed my eyes, letting out a deep breath. This encounter was just too much for today. “Okay po, ma.” I thought for a moment, then naglakas-loob akong itanong ang kanina pang bumabagabag sa isip ko. “By the way, si Dr. Collins po, ma, may asawa na ba siya?” Zelda took a deep breath before answering. “Wala pa siyang asawa. Pero may girlfriend ito ngayon, sinasabi ko nga na magpakasal na, e. Parang naghihintay pa ng sakuna, bago mag-asawa.” Parang may pumukpok naman sa dibdib ko. Just a girlfriend? So he wasn't married yet. For a second, all my high school memories came rushing back, how I once dreamed of Colton. Pero agad ko ring pinigilan ang sarili ko. No. You're married now, Ciara. Hindi na pwede. “Bakit mo tinatanong?” Zelda suddenly asked, sounding suspicious. “Ahhh, wala po, na-curious lang kasi,” I stammered. “Kanina po kasi parang, ang dami niyang personal na tinanong. About sa marriage, about kay Luca. Medyo, nakakailang, ma.” Zelda clicked her tongue on the other end. “Ay, ganyan talaga siya. Straightforward. Don’t take it personally. Gusto lang niya malaman lahat para matulungan kayo.” “Pero ma, sobra po itong direct. Parang hindi na checkup, more like interrogation,” I admitted softly, almost whispering. “Ciara,” Zelda’s voice hardened. “Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano. Colton is a good doctor. Maswerte nga tayo na siya mismo nag-offer na tumulong.” Natahimik naman ako. I wanted to refuse, pero naisip ko rin kung gaano kalaki ang pressure sa amin ng pamilya ni Luca. “You’ll go back there, won’t you?” Zelda pressed again. I bit my lip. "Ma, pwede po ba na this time siguraduhin natin na kasama ko na si Luca? Ayokong maulit na mag-isa ako. Hindi ako comfortable. Lalo na kung bigla na lang siyang mag-decide pumasok sa trabaho.” “I’ll talk to him,” Zelda promised. “I’ll ask him to take a leave. Hindi pwedeng palaging may palusot si Luca. And weekend naman pala ang next schedule, ha.” “Salamat po talaga, ma,” I said quietly. “Oh, one more thing,” dagdag pa ni Zelda. “This Saturday night, Colton invited us for dinner at his place. You and Luca are coming. Kami ng Papa mo sasama rin.” Nanlaki naman ang mga mata ko, halos mabitawan ko na ang kutsilyo. “Dinner sa bahay ni Dr. Collins?” “Yes. Don’t worry, nandiyan ang girlfriend niya. Makikilala n’yo rin. Para mas comfortable ka na sa kanya, makita mong normal lang ang buhay niya,” Zelda explained. I forced a smile. “Ah, okay po, ma. We’ll come.” “Good. Next week, Sunday, balik kayo sa clinic niya. Wala nang excuses, ha,” Zelda said in her usual commanding tone. “Yes, ma. I’ll prepare dinner na po before Luca gets home.” “Alright. Ako rin, magluluto para sa Papa mo. Call me later kapag nandiyan na si Luca.” Pagkababa ng tawag, nanatili akong tulala, hawak pa rin ang kutsilyo. Paulit-ulit kong inuusal sa isip ko, Dinner sa bahay ni Colton. I didn't know if I should be more afraid or more curious about what I would see.Ciara's point of view Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Ang init na dumadaloy sa mga ugat ko ay parang bulkang sasabog. Parang nakalimutan ko ang pagod at ang takot. Ang nakita ko na lang ay ang makitid na balat ni Leila na pilit idinidikit sa asawa ko.Padabog kong itinulak ang pinto ng veranda. Ang kalabog niyon ay sapat na para mapatalon si Leila at mapaharap sa akin si Luca na nanlalaki ang mata. "Wow. Ang ganda ng view dito sa veranda, ah? May kasama pang live show," sarkastiko kong bungad habang naglalakad palapit sa kanila. "Leila, hindi ko alam na pati sa patay na lamay, naghahanap ka pa rin ng lalakeng masasandalan. O baka naman sadyang makati lang talaga 'yang suot mong silk robe?""Ciara! It’s not what you think," mabilis na sabi ni Luca, lumalayo agad kay Leila."Hindi ang iniisip ko ang problema rito, Luca! Ang problema ay 'tong linta na 'to na hindi alam kung saan lulugar!" Baling ko kay Leila na ngayon ay nag-aala-kawa
Ciara's point of view Lumipas ang dalawang araw na parang isang mahabang bangungot na ayaw matapos. Sa wakas, na-release na rin ang katawan ni Papa Eduardo mula sa punerarya matapos ang autopsy. Dahil sa tindi ng tensyon at sa banta ng mga naniningil, nag-decide si Luca na sa funeral chapel na lang ganapin ang burol, sa isang exclusive mortuary para kahit papaano ay may security.Two days lang ang viewing. Maikli lang talaga at masyadong mabilis, parang minamadali ang pamamaalam dahil lahat kami, nakakaramdam na may nakamasid sa bawat galaw namin.Huling gabi na ng burol. Ang amoy ng sandamakmak na puting bulaklak ay humahalo sa amoy ng kandila. It was suffocating. Nakaupo ako sa front row, suot ang isang itim na dress na medyo maluwag sa bewang. Kahit puyat at pagod, kailangan kong maging matatag para kay Luca."Ciara, you should eat. Kanina ka pa walang laman ang tiyan," bulong ni Caden sa tabi ko. Dumating siya para damayan ako, at kahit sa ga
Ciara's point of view Gulong-gulo ang buong hallway ng ospital. Luca was practically roaring, bawat nurse na humaharang sa kanya ay halos itulak niya na para lang makapasok sa loob. Pero matigas ang mga pulis, security protocol daw dahil crime scene ang turing sa nangyari kay Papa Eduardo."Sir, kailangan po ng autopsy. Hindi niyo pa pwedeng lapitan ang katawan," giit ng isang pulis habang nakaharang sa double doors."That's my father! Hindi siya gamit na basta-basta niyo lang i-eexamine!" sigaw ni Luca, his fists clenched so tight na namumuti na ang knuckles niya.Sa huli, wala kaming nagawa. Pinauwi muna kami ng madaling araw dahil wala rin naman kaming mapapala doon habang pino-process ang documents. Zelda and Leila decided to stay, Zelda was hysterical, ayaw niyang iwan ang asawa niya, at si Leila naman ay todo-asikaso sa kanya, feeling daing sa gitna ng trahedya.Pagdating namin sa bahay, sinalubong kami ng nakabibinging katahimikan
Ciara's point of view Pag-akyat namin sa kwarto, halos ayaw na akong paglakarin ni Luca. He looked so guilty, parang siya 'yung nasugatan sa sobrang pag-aalala."Sit here, love. Don't move," bulong niya habang dahan-dahang inaalalayan ako sa dulo ng kama.Kumuha siya ng maligamgam na tubig at malinis na bimpo. He knelt in front of me, taking his time to clean my face and neck, then my arms. Maingat na maingat siya nang madaanan ng bimpo ang balikat ko, as if I would break at any second. Hindi rin siya nagsasalita, pero ang mga mata niya, kitang-kita ang pagsisisi."Luca, okay na ako," mahina kong sabi nang simulang hubarin ang floral dress ko para palitan ng silk nightgown."No, let me," he insisted. Siya na ang nag-suot sa akin ng pantulog, ang mga kamay niya ay nanginginig pa nang bahagya. Nang matapos, dahan-dahan niyang kinuha ang bandaged hand ko. He didn't let go. He brought my palm to his lips, giving it soft, lingering kisses aro
Ciara's point of view "Grabe, Ciara. This is deep. Muntik na maabot 'yung muscle," sermon ni Kate habang maingat na nililinis ang sugat ko. Napapikit ako sa hapdi nang dampiin niya ang antiseptic. "Sino ba talagang gumawa nito? Hindi 'to mukhang aksidente lang sa kusina.""I told you, Kate. May linta sa bahay. Nag-drama, at ako 'yung naging casualty," sagot ko habang nakakuyom ang kabilang kamay ko sa upuan."If I were you, girl, I'd slap that bítch with this medical bill," hirit ni Caden habang nakasandal sa pader, naniningkit na ang mga mata sa galit. "You're carrying a life now. Hindi ka pwedeng ma-stress o masaktan nang ganyan. What if natamaan ka sa tyan?"Natigilan ako sa sinabi ni Caden. Tama siya. Isang maling galaw lang ni Leila kanina, baka hindi lang palad ko ang may sugat ngayon.Tinatapos na ni Kate ang pagbendita sa kamay ko nang biglang mag-vibrate nang malakas ang phone ko sa table."Luca Calling..."
Ciara's point of view Finally, nakalayo na rin ako ng bahay, nakahinga na rin nang maluwag. Narito ako ngayon sa labas ng clinic, nakaupo sa isang shed habang hinihintay ang kaisa-isa at pinaka-mamahal kong best friend.Si Caden.Kakarating niya lang galing France two days ago. He’s the definition of perfection, galing sa mayamang pamilya, matangkad, at kahit gay siya, he carries himself with such a manly vibe na marami pa ring babae ang nagkakandarapa sa kanya. Pogi kasi talaga, eh. Half-French, half-Pinoy, and a hundred percent my ride-or-die. Minsan nga kapag kaming dalawa lang at malayo sa mga kakilala napagkakamalan pa kaming mag-jowa, e. Maya-maya lang, isang itim na Porsche ang huminto sa tapat ko. Lumabas mula roon ang isang lalaking naka-linen shirt at designer sunglasses. Kahit dalawang taon kaming hindi nagkita, kilalang-kilala ko pa rin ang lakad niya."Ciara! Oh mon Dieu, look at you!" sigaw niya habang binababa ang sung







