Kabanata 1

AIA'S POV

Marami pa akong kailangan tapusing gawain sa office kaya naman pagkakain ko ng lunch ay umakyat na agad ako sa opisina ng aking Boss. May 30 Mins pa naman sana ako para magpahinga, pero dahil kailangan ko nang maipasa ng 1pm ang report sa aking amo ay mas pinili kong bumalik na agad sa aking trabaho.

Sa table ko ako dumiretso at chineck ang files na kailangan ko nang ipasa kay sir Dark. Pinasadahan ko muli iyon ng tingin para siguraduhing walang pagkakamali doon. Para mamaya, pagkagaling niya sa labas ay pipirmahan na lang niya ang mga iyon.

Ako pa lang ang nasa itaas dahil lahat ng empleyado ay nasa canteen pa at nag lu-lunch break. Dadalahin ko lang ito sa loob ng office ng aking boss, then sisimulan ko na ulit ituloy yung mga paper works ko.

Dahil alam kong wala pa si Boss sa kan'yang opisina, kaya naman dire-diretso lang akong pumasok doon.

Ganon na lang ang pagkasindak ko! Bigla akong natulos sa aking kinatatayuan at hindi makapaniwala sa aking naaktohan. Ito ang kauna unahang pagkakataon na nakakita ako ng live show.

Wala sa sarili kong nabitawan ang mga hawak kong folders.

Naabutan ko lang naman kasi si Sir Dark sa loob ng kaniyang opisina na kasama si Jenny — isa sa mga staff ng kumpanya na may milagrong ginagawa!

Agad natigilan sa kaniyang ginagawa si Boss nang lumikha ng ingay ang mga nahulog na folders sa sahig. Mabilis siyang lumingon sa kinatatayuan ko habang ako ay nananatiling tulala.

“Aia” usal ng aking malanding boss na nagulat din ng makita ako.

Mabilis siyang dumistansya kay Jenny. Doon naman ako natauhan. Tila nanumbalik lahat ng lakas ko. Mabilis akong pumihit patalikod sa kanila at nagmamadaling lumabas ng kaniyang opisina.

Kabado bente ako sa aking nakita. Kahit kailan talaga ang Boss ko, oo! Wala na talagang pinipiling lugar at babae! Basta inabot ng pangangati kahit saan lalarga, daig pa ang aso!

Pumunta ako sa pantry area. Kumuha ako ng malamig na tubig saka uminom. Para akong uhaw na uhaw! Nanunuyot ang aking lalamunan. Ang inosente kong pag-iisip ay nabahiran ng kamunduhan. Ipinilig ko ang aking ulo para alisin sa aking isipan ang nasaksihan ko kanina.

“Haist! Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari, sana sinulit ko na lang sa labas ang 30 mins ko pang break!” inis kong palatak.

Napalingon naman ako sa gawing kaliwa ko nang maramdaman ang taong papalapit sa akin. Si Jenny 'yon. Nakaayos na ang suot n'yang damit pati na ang kaniyang buhok. Akala mo talaga walang nangyari sa kanila ni boss, eh no?!

Sarkastiko siyang ngumiti sa' kin na para bang proud na proud pa siya na nakita ko sila ni Boss na may milagrong ginagawa! “Pinapatawag ka ni Sir Dark.”

Inirapan ko s'ya bago ako tumayo at nilagpasan s'ya.

Kakaloka itong babaitang to! Walang delekadesa sa sarili! Alam ko naman na patay na patay sila sa amo kong malandi, pero kailangan ba talagang isuko na lang basta ang bataan?

Nowadays, ang nga kababaihan ay hindi na iniisip ang kasagraduhan ng purity at virginity!

Ibang-iba na talaga ang mga kabataan ngayon.

Alam ko naman na mas bata ito sa akin. 29 years old na ako habang ito ay nasa 22 pa lang yata. Ito namang si Boss ay 33 na! Napaka laki ng agwat! Para na nga niyang kapatid si Jenny — sa laki ng Age gap nila! Pero, hindi pa rin pinatawad ng Boss kong palikero!

Hayyyy!! Mamaya lang talaga pag balik ko sa opisina nya — makakatikim s'ya sa akin ng nagbabagang sermon!

Inis akong pumasok sa kaniyang opisina. Mas lalo pa akong nainis nang madatnan ko s'yang hawak na ang folder na ipapasa ko sana sa kan'ya kanina.

Parang walang nangyari ah! Ayon ang malandi kong boss — busy-bisihan kuno!

“Ehem!” malakas akong tumikhim para kunin ang kan'yang atensyon.

Nag angat naman s'ya ng tingin sa akin saka itinabi ang folder na kaniyang hawak. Naka-krus ang dalawa kong kamay sa aking dibdib na lumapit sa kanya.

“Ano? Tapos na ba kayong magmukbangan?” mataray kong sita sa kan'ya na ikinangiti naman ng walang hiya!

“Bakit ba kasi basta-basta ka na lang pumapasok sa opisina ko nang hindi man lang kumakatok?” balik-tanong n'ya sa akin na tatawa-tawa pa.

“Sir, sa pagkakaalam ko kasi, lunch break ngayon! Malay ko bang iba pala ang gusto mong kainin!” inis kong sabi saka naupo sa harap ng table n'ya.

Iniabot niya sa akin ang folder na dinala ko sa kan'ya. Binuklat ko iyon para i-check kung napirmahan na ba niya lahat ng kailangang pirmahan.

“This must serve you as a lesson. Hindi ka dapat basta-basta pumapasok sa opisina ko kung ayaw mong makakita ng live show!”

Marahas kong ipinilig ang ulo ko at tinakpan ang mga tenga ko! Ayokong makarinig ng kung ano-anong kalaswaan magmula sa kan'ya!

“Stop!!! Pwede ba? Wag mong babuyin ang inosente kong isipan... Nakakadiri ka!”

Tumawa naman siya ng malakas na para bang aliw na aliw pa sa mga pinagsasabi niya!

Lalo naman akong nainis sa kaniya!

“Ilang taon ka na ba? If I am not mistaken, 29 ka na! Hindi ka na menor-de-edad, Aia!” sahalip na s'ya ang pangaralan ko, mukhang ako pa ngayon ang na hot seat niya!

“Sir, wag mo 'kong ipares sa mga babae mong kaladkarin.” nakalukot ang mukha kong pagalit sa kan'ya.

Pinagkrus naman niya ang mga braso sa dibdib at mataman akong pinakatitigan.

“I know! Kaya nga until now, no boy friend since birth ka parin. Walang experience!” pang iinsulto niya sa 'kin.

Malakas talaga s'yang mang-asar! Kuhang kuha niya ang pikon ko!

“Syempre naman, Sir! Ibibigay ko lang ang sarili ko sa taong mapapangasawa ko. Atleast, maipagmamalaki ko sa kan'ya na s'ya lang ang nakauna sa' kin. Hindi kagaya ng iba dyan... Nilaspag na ng kung sino-sino bago maikasal.” makahulugan kong sabi.

“Eh, nasan na ba kasi 'yang ipinagmamalaki mong lalaki na pag-aalayan mo ng virginity mo? You'll be turning 30 soon! Hindi ka pa rin ikinakasal.” tatawa-tawa niyang sabi.

“Eh, sa hindi ko pa natatagpuan. Pakealam mo ba?” taas ko ng isang kilay ko sa kaniya sabay irap!

“Hahaha! Makunat na yan bago pa mapakinabangan!” patuloy pa rin niya sa pang-aasar sa 'kin kaya hindi ko napigilan ihampas sa kanyang braso ang hawak kong folder.

Folder lang naman yon, kaya hindi naman siguro siya magkaka-internal bleeding sa ginawa ko... Pero, dahil don ay biglang nawala ang mga ngiti niya sa labi.

Malamig n'ya akong tinignan. Bigla namang lumakas ang kabog ng dibdib ko.

“Ikaw lang ang nakagawa sa 'kin n'yan, Aia. No one dares to do that to me.” aniya sa mababang tinig.

Nakagat ko ang ibabang labi ko at mabilis na nagyuko. Ngayon ko na realized na amo ko nga pala ang nasa harapan ko. Totoo rin ang sinabi niya na walang kahit na sino ang naglakas ng loob na hampasin s'ya. Lahat ng empleyado ay takot sakanya dahil kahit palikero siya ay seryoso siya kapag nasa trabaho na.

“S-Sorry... Ikaw naman kasi ang lakas mong mang-asar... Kaya ayan, nadala ako ng emosyon ko...” nagsisisi kong paliwanag habang nananatili pa ring nakayuko.

Naramdaman kong tumayo siya, pero hindi pa rin ako nag-angat ng aking ulo. Naramdaman ko na lang na hawak na niya ang isang kamay ko at hinila ako palabas ng kaniyang opisina.

“T-Teka? S-Saan mo 'ko dadalahin?” nagpa-panic kong tanong habang nagpapatianod sa kaniya.

Papalayasin na ba n'ya ako? Hindi ko naman sadya, eh! S'ya naman kasi ang lakas n'yang mang-asar!

“Samahan mo 'kong, kumain. Hindi pa 'ko nag-lulunch.” napatanga ako sa sinabi niya.

Wala na ang dominanteng imahe niya kanina lang. Ang bilis magbago ng mood n'ya.

Whooh! Akala ko talaga, itatapon na n'ya ako palabas ng opisina nya, eh!