Kabanata 4

Kinabukasan, paggising ko, agad kong hinanap si ninong sa loob ng bahay. Nakasanayan ko na kasing maaga siyang nagigising at palaging nasa sala, nagkakape habang nagbabasa ng diyaryo o 'di kaya naman ay kausap si Lola tungkol sa kung anong plano niya para sa araw na ‘yon.

Pero nang bumaba ako, wala siya roon. Wala ring nakahandang tasa ng kape o kahit anong senyales na nagdaan siya sa mesa.

Naglakad ako palabas, tinignan ang bakuran, pero wala. Nakita ko si Lola na kausap ang kapitbahay namin. Lumapit ako, nagtanong.

“La, si ninong? Nasaan?” mahina kong tanong, ramdam ang kaba sa dibdib ko.

Tumingin siya sa akin at doon ko nakita ang malumanay niyang ngiti. “Ah, umalis nang maaga. Nagkaroon ng emergency ang pinagtatrabauhan niyang kumpanya. Hindi na nakapagpaalam sa'yo. Nagmamadali eh.”

Natigilan ako. Para akong binuhusan ng isang baldeng yelo at nanlamig. Sumikip ang dibdib ko, halos makalimutang huminga.

“Ha? Hindi… hindi pwede…”

Umiling lang si Lola. “Baka hindi na rin niya naisip, apo. Alam mo na, kapag trabaho.”

Tumango ako kahit pakiramdam ko ay mabibiyak ang dibdib ko sa sakit. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Para akong iniwan sa ere na parang hindi totoo ang nangyari kagabi. Parang panaginip lang. Kung hindi dahil sa hapdi ng pagitan ko, baka naniwala na akong hindi nga iyon totoo.

Tulala akong bumalik sa kwarto ko. Umupo sa kama at doon na napaiyak nang magsink sa akin na umalis na talaga siya... na hindi man lang nagpapaalam sa akin pagkatapos nang nangyari sa amin.

Hindi ko alam kung bakit gano’n ang bigat na nararamdaman ko. Alam ko naman na mali, alam ko namang hindi dapat iyon nangyari, pero… hindi ko rin kayang itanggi na naging masaya ako kagabi. Para bang saglit na nakalimutan ko ang lahat ng problema at iniwan lang akong nakalutang sa langit.

Pero ngayong wala na siya, parang binawi rin niya lahat.

Simula noon, araw-araw akong tulala. Wala akong ganang kumain. Kahit anong luto ni Lola, kahit paborito ko, hindi ko makain ng maayos. Halos sinasabi nila na pumapayat na daw ako, pero hindi ko alam. Ang alam ko lang, wala akong gana. Wala akong sigla.

Minsan, kapag nag-iisa ako sa kwarto, naaalala ko ang pinagsaluhan namin no'ng gabing 'yon. Na para bang ako lang ang mundo niya. Pero pagkatapos no’n, iniwan niya ako na parang wala akong halaga. Hindi ko alam kung may balak pa ba siyang bumalik o kung… hanggang doon lang talaga.

Lumipas ang mga linggo, buwan. Hindi ko na siya muling nakita. Ni minsan, hindi nagparamdam. Hindi tumawag, walang sulat, walang kahit na ano. Para bang hindi talaga siya dumaan sa buhay ko.

Pero ang pinakamasakit pa dito, narinig ko kay Lola na magpapakasal na siya kaya mas lalo akong nasaktan. Baka wala lang talaga sa kanya ang nangyari sa amin. Baka... nagawa lang niya 'yon dahil sa pangangailangan niya bilang isang lalaki, na wala siyang nararamdaman sa akin, at ako lang itong nagpapakatanga, delusional sa lahat nang nangyari sa amin.

Sobra akong nasaktan hanggang sa dumating ‘yung araw na nagpasya akong hindi na puwedeng ganito palagi. Hindi puwedeng araw-araw na lang akong umaasa sa wala na babalikan niya ako. Kaya kahit mabigat sa dibdib, sinabi ko kay Lola at Lolo na gusto kong sumubok sa syudad.

“Gusto kong makipagsapalaran, 'La...” sabi ko, halos hindi ko matapos dahil baka maiyak na naman ako.

Tinapik ni Lola ang balikat ko at tumango. “Kung iyan ang desisyon mo, apo, susuportahan ka namin. Basta alagaan mo ang sarili mo doon.”

At iyon nga, ilang araw pa ang lumipas, nag-impake ako at sumama sa pinsan kong nagtatrabaho na sa Maynila. Doon ako pansamantalang nakitira habang nagsimula akong mag-apply ng trabaho.

Hindi naging madali.

Sa unang linggo ko pa lang, nakailang apply na ako pero puro “We’ll call you back” ang sagot. May mga pagkakataon pa na halos mapagod na ako sa kakapila, kakabyahe, at kaka-asa. Pero hindi ako tumigil. Siguro nga dahil kailangan ko ring may mapagtuunan ng pansin, para hindi ko siya lagi iniisip.

Hanggang sa dumating ang araw na nag-apply ako sa isang malaking kumpanya sa Ortigas. Isa ‘yun sa huling lugar na pinasahan ko ng resumé kasi halos ubos na rin ang pamasahe at baon ko. Pero sabi ko, susubukan ko na lang, wala namang mawawala.

Interview day. Kinabahan ako nang sobra. Nanginginig ang kamay ko habang kausap ko ang HR. Tinanong ako tungkol sa skills, sa background ko, at sa mga dati kong nagawa. Sinabi ko na lang lahat ng kaya kong sabihin para makuha ang loob nila.

At sa hindi inaasahan, doon ako natanggap, sa pinakamalaking kumpanya—LEIGH Group of Companies.

Halos maiyak ako sa tuwa. Sa wakas, makakapagsimula na rin ako. Mag bago nang simula.

Unang araw ng trabaho. Nag-ayos ako ng maayos, suot ang simpleng blouse at slacks, dala ang envelope ng mga kinakailangang dokumento. Excited ako pero kabado. Lahat bago, nakakapanibago.

Pagdating ko sa opisina, sinalubong ako ng mga kasama sa department. Mabait naman sila, tinuruan ako ng mga gagawin. Pero bago tuluyang matapos ang araw, sinabi ng supervisor ko na kailangan kong ipasa nang personal ang ilang papeles sa opisina ng mismong boss ng kumpanya.

Kinabahan ako pero wala nang atrasan 'to. Naglakad ako papunta sa dulo ng hallway, kung saan naroon ang malaking office. Kumakatok ako, ramdam ang bilis ng tibók ng puso ko.

Pagbukas ng pinto, agad akong pumasok. Nakayuko ako, hawak-hawak ang envelope.

“Good morning, Sir, here are the documents from—”

Natigilan ako. Halos mawalan ng hininga.

Nakatayo siya, nakatupi ang manggas ng sleeve hanggang siko, nakasalamin habang seryosong nakatingin sa mga papel na hawak niya. Nang sandaling i-angat niya ang tingin sa akin, para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

“Ninong?” nanginginig kong usal, gulat na gulat.

Nakita ko kung paano nanlaki ang mga mata niya nang makita ako.

Huwag mong sabihing... siya ang boss ko?

"B-Bea?"