LOGINI was so tired while looking up at him. Nakatihaya ako sa passenger seat, ang mga hita ko ay nakabukaka habang walang humpay niya akong finifinger. Halos mamilipit na ako sa sarap sa bawat mabilis na paglabas-masok ng dalawa niyang daliri sa loob ko."I'm so tired, Rad," mahina kong sabi habang pinipisil ang sarili kong mga sûso. "Tigil muna... kanina mo pa ako pinapahirapan." I bit my lower lip, my whole body quivering at his relentless pace.He finally stopped but continued to rub his thumb against my swollen and wet core. Nagmamaneho siya gamit ang isang kamay, pero nagagawa pa rin niya akong lunurin sa ligaya."You're so wet and pink down there, baby," nakangiting wika niya. His eyes were heavy with lust as he glanced at my exposed state. "Do you want more? Would you like to sit on my lap while I drive?"Hindi na ako nakasagot dahil binuhat niya na ako paitaas. Kahit umaandar ang sasakyan, maingat niya akong inilipat sa kanyang kandungan. I straddled him, my knees digging into
Naging mabilis ang mga pangyayari. Hindi ko na nagawang ituloy ang protesta ko dahil nilamon na ng mapusok niyang halik ang bawat salitang lalabas sa bibig ko. My back hit the leather seat as he leaned over, his kiss growing more feral and demanding by the second."Rad, nasa gilid tayo ng kalsada..." ungol ko sa pagitan ng aming mga labi, pero tila wala siyang naririnig.Sa gitna ng tensyon at panggigigil, narinig ko ang malutong na tunog ng natatastas na tela. My eyes widened as he ripped my blouse open, the buttons flying everywhere. My pink lacy bra was exposed, barely holding the weight of my breasts.Mabilis niyang tinanggal ang aking bra at sinapo ang malulusog kong susó bago sinubo ang kaliwa."Radleigh!" singhap ko, pero naningkit lang ang mga mata niya habang nakatingin sa akin, sinusupsóp ang malusog kong dibdib."You're so beautiful, Bea," he growled. He didn't waste time and unbuckled his seatbelt, moving with me.He reclined my seat further and pulled me toward him.
Sabay kaming napatingin ni Nadz kay Kell. "Hindi," sagot ko at hilaw na ngumiti. "Nagbibiro lang si Nadz."Namilog sandali ang bibig niya at tumango. "Oh, I thought... ninong mo."Nadz chuckled. "Hindi, Sir... noon lang."Sinamaan ko siya ng tingin. "Nadia, magtigil ka.""Yes, Ma'am." Sabay bungisngis niya.Nang matapos ang kainan, nagsimula nang magbalikan ang mga tao sa bus. Nakita kong seryosong nag-uusap sina Radleigh at Kell sa labas. I took that chance para pumunta muna sa CR."Nadz, una na kayo sa bus, susunod ako," sabi ko."Sige, teh! Huwag kang magtagal, baka iwan ka!" biro niya.Natagalan ako sa paglalakad dahil maputik ang daan. Kung alam ko lang na maputik dito, eh 'di sana tiniis ko na lang ang ihi ko. Baka kasi iwan nila ako, eh 'di saan ako sasakay? Ni hindi ko alam kung saan 'yong specific na lugar na pupuntahan namin.Nang marating ko ang banyo, nagmamadali akong umihi. Paglabas ko ng CR makalipas ang ilang minuto, halos manlamig ang buong katawan ko. Natanaw kong
Kell shrugged, his expression a mix of amusement and confusion. "Biglang nagbago ang utos ni Radleigh kagabi. Sabi niya, it's better if we bring the whole technical and creative team para one-time na ang ocular at brainstorming. Mas efficient daw."Napakuyom ang kamao ko. Efficient? No. Radleigh did this on purpose. Ayaw niyang kaming dalawa lang ni Kell ang magkasama sa Batangas. Ginawa niyang company outing ang ocular visit para lang masiguradong may nakamata sa amin."Actually, he also hand-picked the members of this team," dagdag ni Kell habang papasok kami sa bus. "And look who’s here."Pag-akyat ko, nakita ko si Nadz na kumakaway mula sa dulo, katabi ang ilang empleyado."Teh! Kasama ako! Sabi ni Sir Radleigh, kailangan mo raw ng assistant para sa logistics!" nakangising sabi ni Nadz, halatang excited.Nginitian ko lang ito at tumango. "Thank you."Umupo ako sa tapat ng bintana, pilit na itinatago ang inis. Radleigh is really something else. He's playing a high-stakes game
Buong biyahe, tahimik lang kami. Since Radleigh offered for us to ride with him, wala na kaming nagawa. He’s the CEO, ano ba naman ang magagawa namin?Kahit na may sabihin ako sa mga desisyon minsan, respect should still be there. I have to be professional kahit na siya mismo ay nawawalan na niyon sa tuwing nadadala ng emosyon. I will just have to remind him every now and then kung nasaan ang hangganan namin.We dined in a fine dining restaurant. Pagdating namin doon, trabaho agad ang pinag-usapan namin tungkol sa Batangas project. We discussed the preliminaries, the zoning permits, and the environmental impact assessments na kailangang i-prioritize bago ang pormal na ground-breaking.Seryoso ang diskusyon. Kell was laying out the architectural vision for the coastal resort, while I was taking down notes for the logistics and manpower allocation. Radleigh was unusually quiet, listening intently, but his eyes were constantly wandering, hindi sa blueprints, kundi sa bawat galaw ko.N
Napahinto ako sa paglakad nang marinig ko ang sigaw ni Radleigh, pero hindi na ako lumingon pa. Kung lilingon pa ako, baka bumigay na naman ako sa kanya. Dire-diretso ang lakad ko patungo sa table ko, mabilis na iniligpit ang aking mga gamit kahit nanginginig ang aking mga kamay sa halo-halong emosyon, galit, pagod, at ang pamilyar na kirot sa dibdib na pilit kong ikinukubli.Mag-aalas singko na ng hapon. Tapos na ang oras ng trabaho, at sa pagkakataong ito, wala akong balak mag-overtime para sa isang boss na hindi marunong rumespeto sa pagiging professional."Bea."Napaangat ang tingin ko. Nakatayo si Kell sa tapat ng desk ko, bitbit ang kanyang laptop bag. Nakangiti na siya ngayon unlike kanina, walang bakas na emosyon dahil siguro nainis din siya kay Rad.“You okay?” tanong niya.Pinilit kong ngumiti kahit mabigat pa rin ang dibdib ko. “Yeah. I’ve handled worse,” sagot ko.Sandali niya akong tinitigan, parang sinusukat kung magsasabi pa ako ng iba, pero kalaunan ay tumango na lang
He just smiled at me. "W-Wala lang 'to—""Frost!" Mabilis akong nakatakbo sa kinaroroonan niya at nasalo ito bago pa siya tuluyang tumumba sa sahig. "W-What happened? Sinong gumawa sa 'yo nito?"Dinaluhan kami ni Dyson at tumulong sa pag-akay kay Frost. "Who did this to you, Frost?" kalmadong ta
"Bea?" gulat na tanong ni Frost nang makita akong hinihingal kakahabol sa kanya. "What are you doing here?" Inangat ko ang aking kamay para sabihing maghintay. "Teka lang," sabi ko bago pilit na ngumiti. "Ang hirap na palang tumakbo kapag tumatanda na, ’no?" Napatitig siya sandali sa akin bago
Nabalot ng katahimikan ang loob ng sala. Ang kaninang mainit at masayang awra ay tila biglang naging yelo dahil sa presensya ni Radleigh na ngayon ay nakatayo sa may pinto. His eyes were fixed directly on Frost, cold, calculating, and full of authority. "Ninong..." mahinang tawag ko, kinakabahan
Tinapunan ko lang ng tingin si Radleigh at itinuon ang atensyon kay Lolo. “Dapat sa loob na po kayo naghintay. Malamig ho dito sa labas,” nag-aalalang sabi ko. “Uuwi naman po ako. Naghanap lang ng trabaho.”Kumunot ang noo ni Lolo, at alam kong uulanin niya ako ng tanong kaya bago pa mangyari, pini







