บทนำ

เช้าตรู่ในช่วงฤดูฝน ปางอุบลคุณแม่เลี้ยงเดี่ยววัย 21 ปี รีบตื่นขึ้นมาเตรียมวัตถุดิบในการทำแซนด์วิชเหมือนเช่นทุกวัน

นับว่าโชคดีไม่น้อยที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ที่เธอเพิ่งจะย้ายมาอยู่ได้เพียง 1 เดือน อนุญาตให้เธอตั้งโต๊ะขายของหน้าอะพาร์ตเมนต์ได้ อุปกรณ์ในการประกอบอาชีพของเธอมีแค่โต๊ะไม้ทรงสูงสำหรับวางขาย และกล่องแซนด์วิชเก็บอุณหภูมิสำหรับนำแซนด์วิชมาจัดเรียงไว้ในกล่องนับว่าสะดวกนัก

เด็กชายตัวน้อยวัยเก้าเดือน เมื่อครู่ยังเห็นว่าหลับอุตุอยู่บนเตียงเด็กที่มีคอกกั้น บัดนี้ลืมตาตื่นขึ้นมาตามนาฬิกาชีวิต เขากะพริบตาปริบ ค่อย ๆพลิกตัว แขนป้อม ๆดันตัวเองลุกขึ้นมานั่ง แล้วยกแขนขึ้นมาขยี้ตาไล่ความง่วงงุนพร้อมกับส่งเสียงเรียกมารดา

“แม่ แม่” เด็กชายภูบดินทร์ หรือน้องดิน เป็นเด็กวัยกำลังโตและช่างจดจำ คำแรกที่เปล่งออกมาเป็นคำที่มีความหมายแทนเสียงอ้อแอ้ของทารกได้เมื่อเดือนที่แล้ว ก็คือคำว่า “แม่”

ปางอุบลคนเป็นแม่ดีใจจนน้ำตาแทบไหลด้วยความตื้นตันที่ลูกชายคนเดียวเอ่ยคำนี้ออกมาได้แล้ว เพราะเป็นคำที่เธอรอฟังอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

เด็กน้อยหยัดกายลุกขึ้นมาเกาะคอกกั้นมองไปที่เตียงผู้เป็นแม่ที่อยู่ติดกัน ตากลมโตแป๋วแหวว กวาดไปโดยรอบ เมื่อไม่เห็นผู้เป็นแม่ เขาก็เริ่มเบะปากร้องไห้จ้าขึ้นมาทันทีตามประสาเด็กเล็ก

“แง้ ~~” ปางอุบลชะโงกหน้าออกมาจากส่วนครัว เห็นว่าลูกชายตัวน้อยตื่นแล้วจึงวางมือจากทุกอย่างลง แล้วรีบล้างมือแล้วเช็ดไปที่ผ้ากันเปื้อนสีหวาน ก่อนจะวิ่งปรี่ออกมาจากครัวโผเข้ามาอุ้มเขาขึ้นมาจากคอกเด็กพลางกอดลูกน้อยไว้แนบอก

“มาแล้ว ๆ ไม่ร้องน้า ดินเด็กดีของแม่ โอ๋ ๆ ๆ”ปางอุบลปลอบโยนพลางกดจมูกลงบนศีรษะเล็กของบุตรชาย เมื่อเด็กชายรู้สึกปลอดภัยในอ้อมอกมารดาแล้ว จึงได้คลายสะอื้นลง

ยิ่งเขาโตขึ้นใบหน้าของเขาก็ฉายชัดถึงคนที่เป็นอดีต ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคนที่เธอเคยรัก เธอมองหน้าลูกชายแล้วก็นึกสะท้อนใจ...

เหตุการณ์ย้อนหลังก่อนหน้านี้...

“เงินงวดสุดท้าย ฉันโอนให้เธอเรียบร้อยแล้วนะ ต่อไปนี้ก็หมดหน้าที่ของเธอแล้ว”ภูเบศร์กดโอนเงินผ่านแอพพลิเคชันออนไลน์ของธนาคารหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นอนอยู่บนเตียงกว้างที่เพนท์เฮ้าท์สุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาของเขา

ติ๊ง!

สิ้นเสียงเตือนดัง ปางอุบลหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดู ก็ต้องตาเบิกกว้าง เพราะมียอดเงินโอนเข้าบัญชีทั้งสิ้นเป็นจำนวนถึงสองล้านบาท

“คุณภู เงินนี่มันอะไรกันคะ”เธอเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เขาตอบกลับด้วยเสียงเรียบทุ้มอีกเช่นเคย

“เงินพิเศษที่ฉันให้อย่างไรล่ะ ตอบแทนที่เธอเป็นเด็กดีของฉันเสมอมา เก็บเอาไว้เรียน แล้วต่อจากนี้ใช้ชีวิตตัวเองให้ดี อย่ากลับมาทำงานแบบนี้อีก”

‘งานแบบนี้?’

ใช่สิ! งานที่เธอทำอยู่ช่างเป็นงานที่ไม่มีเกียรติและศักดิ์ศรี ที่เธอยินยอมเป็นเด็กเลี้ยงภายใต้สัญญาข้อผูกมัดของเขา ตลอดระยะเวลา 6 เดือนนี้

ก็เพราะเงินไม่ใช่หรือ?

“ขะ ขอบคุณค่ะ”

ปางอุบลก้มหน้ารับด้วยความละอายแก่ใจเกินที่จะโต้เถียง เธอยอมมอบพรมจรรย์ให้เขาก็เพราะเงิน ถึงแม้สุดท้ายเงินนี้จะไม่สามารถฉุดรั้งชีวิตของมารดาที่ป่วยด้วยโรคร้ายไว้ได้ก็ตาม

เธอเจอเขาที่ผับสุดหรูแห่งหนึ่ง หลังเวลาเลิกเรียนปางอุบลเข้าไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟที่นั่น เพื่อหาเงินพิเศษเพิ่มเติม วันไหนโชคดีหน่อยก็ได้ทิปจากลูกค้ากลับบ้านมาหลายพันบาท และที่นั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอก็ได้เจอกับเขา...

“แล้ว คะ คุณภูจะไปไหนเหรอคะ?” ปางอุบลละล่ำละลักถาม ตลอดเวลาที่เป็นเด็กในปกครองของเขา เธอเป็นเด็กที่เจียมเนื้อเจียมตัวเสมอ หากเขาไม่ยินดีเล่าอะไรให้เธอฟัง เธอก็ไม่บังอาจที่จะถามมัน แต่ครั้งนี้ อย่างน้อยก็ควรให้เธอได้รู้ความเป็นไปเกี่ยวกับตัวเขาบ้างก็ยังดี...

“ฉันต้องกลับไปสานต่อธุรกิจครอบครัวที่ฮ่องกง ฉันมาที่นี่ก็เพื่อพักผ่อนเท่านั้น”เขาดึงร่างเล็กเข้ามากอดซบใบหน้าที่อกแกร่งเปลือยเปล่า

ปลายจมูกกดลงที่เรือนผมแผ่วเบา สูดความหอมกรุ่นละมุนที่เขาเสพติดตลอดระยะเวลาที่อยู่เมืองไทยเข้าเต็มปอด ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าปางอุบล ทำให้เขาลุ่มหลงได้ไม่ยาก ความไร้เดียงสาและช่างเอาอกเอาใจของเธอทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย

แต่ถ้าจะให้เขายกเด็กผู้หญิงอย่างเธอมาเป็นภรรยาและแม่ของลูกก็คงยาก ผู้หญิงบางคนก็แค่มีไว้เพื่อรองรับอารมณ์ทางเพศก็เพียงพอ

'คนชั่วคราว มีไว้แก้ขัด ไม่มีสิทธิ์รักหรือเรียกร้องอะไรทั้งนั้น'

แต่ทว่า...เธอก็ทำหน้าที่นี้ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง สิ่งที่เธอทำ...มันกลับทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมา

นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเริ่มคิดหนักและเริ่มคิดที่จะตีตัวออกห่าง เพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์ทางกายมาใช้ผูกมัดความรู้สึกทางใจ

“แล้วหนูจะได้เจอคุณภูอีกไหมคะ”ปางอุบลสีหน้าเศร้าสร้อย วาดวงแขนกระชับกอดเอวเขาไว้แน่นพลางออดอ้อน ราวกับไม่อยากให้เขาจากไปไหน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

เธอกับเขาผูกมัดกันไว้ด้วยเซ็กส์ไม่ใช่ความรัก เมื่อเขาหมดความต้องการในตัวเธอ เขาก็พร้อมจะจากไปได้ทุกเมื่อ เธอรู้กฏเกณฑ์นี้ได้อย่างลึกซึ้ง

“เอาไว้เรื่องนี้ไว้ฉันจะลองคิดดูอีกที...”

เขาตอบกลับมาเพียงสั้น ๆ ปางอุบลก็พอจะรู้แก่ใจตน น้ำตาตกข้างในจนหนักอึ้ง นึกไม่ถึงว่าเพียงระยะเวลาไม่นานที่ทำให้เธอรู้สึกดีกับเขามากกว่าเจ้านายและลูกจ้าง เธอคงลืมไปแล้วว่าสำหรับเขา การจะมีเซ็กส์กับใครสักคนไม่จำเป็นต้องมีความรักเข้ามาเกี่ยวข้องก็ได้ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วตั้งสติ

จนแล้วจนรอดภูเบศร์ก็ยังเป็นผู้ชายที่สุขุมและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ในใจของเขาเธอสัมผัสได้แค่ความแห้งแล้งจากใจเขาเท่านั้น

แล้วเธอยังจะคิดฝันอะไรอีก เธอมันโง่บรมที่เอาใจไปผูกไว้กับเขาเอง เธอมันโง่เอง...

‘ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ ที่เราจะได้เจอกัน’