My Precious ของขวัญวันร่ำลา のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“แม่ ๆ หม่ำ ๆ” มือป้อม ๆ ขยุ้มที่อกเสื้อผู้เป็นมารดาพลางส่งเสียงใสแจ๋วเรียกผู้เป็นแม่ ปางอุบลตื่นจากภวังค์ในทันที เธอหันมาสนใจกับลูกชายที่ตระกองกอดไว้แนบอก สิ่งที่เธอต้องคิดถึงยามนี้คือคนที่อยู่ตรงหน้านี้ต่างหาก เลิกคิดถึงผู้ชายคนนั้นได้แล้ว! “ครับลูก หิวแล้วใช่ไหม เดี๋ยวแม่เอานมมาให้ รอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ” ปางอุบลปูฟูกที่พื้นห้องแล้ววางเขาลง หยิบตุ๊กตา ของเล่นสำหรับเด็กมาให้เขาเล่น แล้วรีบปรี่ไปที่ตู้เย็นเพื่อเอาน้ำนมที่แช่ช่องแข็งไว้ออกมาละลาย ยุคสมัยนี้ช่างสะดวกสบายเธอสามารถปั๊มนมแล้วแช่ช่องแข็งเก็บสต็อกน้ำนมไว้ได้ หากจะนำไปให้ลูกดื่ม ก็แค่เอาน้ำนมไปอุ่นในเครื่องอุ่นนม รอเวลาเพียงไม่นาน นมอุ่น ๆพร้อมดื่มก็พร้อมเสิร์ฟให้ลูกน้อย แถมเจ้าเครื่องนี้ยังสามารถเป็นเครื่องนึ่งขวดนมเพื่อฆ่าเชื้อโรคได้อีกด้วย ปางอุบลอุ้มลูกชายมานอนอยู่ในอ้อมแขนแล้วค่อย ๆ ป้อนนม เด็กน้อยเมื่อได้กลิ่นน้ำนมก็งับจุกขวดนมซิลิโคนอย่างเร็วรี่ พร้อมกับดูดนมอย่างขมีขมันจนแก้มตุ่ย ภูบดินทร์อ้วนจ้ำม่ำ ผิวขาว หน้าตาน่ารัก ใคร ๆ พบเห็นก็เอ็นดูเสียทุกรายไป เขาได้รับดีเอ็นเอจากผู้เป็นพ่อมาเต็ม ๆ เพราะภูเบศร์เ

ภาพของชายที่เป็นข่าวนั้นทำให้ปางอุบลตกตะลึงนิ่งอึ้งใบหน้าค้างแข็งไปชั่วขณะ ความทรงจำเกี่ยวกับภูเบศร์ไหลบ่าเข้ามาในหัวอีกครั้ง “แม่ ๆ” เด็กน้อยคลานเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมกับปีนขึ้นมานั่งที่ตัก เมื่อนั้นปางอุบลจึงได้สติ เธอเอื้อมมือไปหยิบรีโมตและปิดทีวีลง “ว่าไงครับลูก” เด็กน้อยมองมารดาตาแป๋ว พลางเอื้อมมือไปจับแก้มมารดาที่ตอนนี้มีน้ำตาไหลลงมาเป็นทาง “โอ๋ ๆ” เด็กน้อยเสียงใสเอ่ยขึ้น เขาทำแบบเดียวกันอย่างที่แม่ปลอบเขาให้หยุดร้องไห้ ปางอุบลรีบยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่รินอาบแก้ม เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตามันไหลออกมาเองตอนไหน เด็กน้อยปลอบใจแม่ เขาไม่รู้ว่าผู้เป็นแม่ร้องไห้ด้วยเรื่องอะไร แต่ต้องมีเรื่องเศร้าเสียใจอยู่เป็นแน่ “แม่ไม่เป็นไรแล้วครับ ขอบคุณครับลูก”ปางอุบลกดจมูกลงฝ่ามือเล็ก ๆของบุตรชาย ทำไมเธอต้องมีความรู้สึกแบบนี้ แม้เวลาจะผันผ่านไปนานเท่าใดก็ตาม...นี่คงเป็นเครื่องตอกย้ำว่าเธอยังไม่ลืมเขาใช่ไหม ? ตึกสูงระฟ้าของเขตเศรษฐกิจสำคัญแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร บนชั้นสูงสุดในห้องทำงานที่มีกระจกบานกว้างจนมองเห็นวิวเมืองมุมสูง 180 องศา “เป็นยังไง เรื่องที่ฉันให้นายไปจัดกา

ปางอุบลอาสานำแซนด์วิชที่เหลือมาส่งให้ที่บริษัท เนื่องจากเธอทำไม่ทัน จึงให้น้ำรินเอามาแค่ 100 ชิ้นก่อน และเธอจะนำส่งที่เหลือมาให้ในภายหลัง“แป๊บนะคะพี่ริน...” ปางอุบลป้องปากคุยสายกับน้ำริน แล้วหันไปถามคนขับรถต่อ “ขอโทษนะคะพี่ อีกไกลไหมกว่าจะถึง” เขาก้มดูเส้นทางผ่านหน้าจอสมาร์ตโฟนตรงบริเวณคอนโซลหน้ารถก่อนจะเอ่ยตอบอย่างสุภาพ“จากนี้ไปน่าจะประมาน 400 เมตรนะครับ” ปางอุบลมองรถราที่แน่นขนัดยาวเหยียดจากสภาพจราจร รีบตัดสินใจเพียงไม่กี่เสี้ยววินาที“งั้นเดี๋ยวหนูขอลงตรงนี้เลยนะคะ อ้อ! หนูตัดชำระผ่านบัตรแล้วนะคะพี่” คนขับพยักหน้ารับทราบ “พี่รินเดี๋ยวบัวรีบไปเลยค่ะไม่ไกลจากนี้มาก” ปางอุบลกดตัดสาย ก่อนจะรีบหิ้วถุงแซนด์วิชมาคล้องแขนทั้งสองข้างไว้หันกลับไปดูฝั่งซ้ายมือว่ามีรถผ่านมาหรือไม่ เมื่อเห็นทางสะดวกปลอดภัย ก็รีบเปิดประตูรถออกมาทันทีเจ้าตัวน้อยอิงศีรษะซบอยู่บนอกเธอ เงยหน้ามองผู้เป็นมารดาตาแป๋ว“แม่ แม่”“คร้าบ... ลูก” ปางอุบลตอบลูกโดยลากคำเสียงยาวแต่ทว่ากลับอ่อนโยน พลางก้มมองลูกชายด้วยความเอ็นดู เห็นเด็กน้อยฉีกยิ้มกว้างแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอารมณ์ดีโชว์ฟันล่างซี่เล็กน่ารักสองซี่ ตั

ป้าน้อยลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางลอบสำรวจคนถามและสายตาว่องไวยังเผื่อแผ่ไปยังคนที่แต่งตัวภูมิฐานใส่สูทผูกไท สวมแว่นตาดำแบรนด์เนมราคาแพงหู่ฉี่ สองมือยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยืนทำหน้าตึง อยู่ด้านหลังด้วยถึงแม้กรอบแว่นตาจะบดบังดวงตาอยู่ แต่ป้าน้อยก็รู้ได้ทันทีว่าถ้าหากถอดแว่นออกมา ผู้ชายตรงหน้านี่เรียกได้เลยว่าหล่อขั้นเทพคงไม่ผิดนัก ขนาดยืนอยู่เฉย ๆเขายังดูมีออราจนแสบตา“เป็นเพื่อนกันหรือ”ป้าน้อยยกมือขึ้นกอดอก วางมาด พลางเลิกคิ้วถาม“เอ่อ...ใช่ครับ” อธิปอ้อมแอ้มตอบไม่เต็มเสียงนัก“ถ้าเป็นเพื่อนกัน คุณก็โทรให้เขามาเปิดประตูสิ” ป้าน้อยตอบอย่างไม่สนใจนัก จากนั้นหล่อนก็ค่อย ๆหย่อนก้นนั่งลงเก้าอี้ตามเดิม เพราะยืนนานแล้วก็เกิดเมื่อยขาขึ้นมา ด้วยว่าแข้งขาก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไรนักอีกทั้งหล่อนยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของสองคนนี้มาก่อน แต่ทว่าคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างปางอุบลเธอรู้จักเป็นอย่างดี และก็เอ็นดูสองแม่ลูกมาก โดยเฉพาะภูบดินทร์ถือว่าเป็นขวัญใจของป้าน้อยและคนในอะพาร์ตเมนต์เลยก็ว่าได้เรื่องขายแซนด์วิชหน้าอะพาร์ตเมนต์ก็เป็นเพราะป้าน้อย ที่ช่วยพูดกับเจ้าของอะพาร์ตเมนต์ให้ จนปางอุบลได้ขายของโดยไม่ต้องเส

ได้ยินเสียงร้องจ้าของลูกน้อยดังมา ปางอุบลจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที เด็กน้อยเกาะคอกร้องเรียกแม่พอไม่เห็นหน้าผู้เป็นแม่อยู่ ด้วยความตกใจเพราะว่ากลัวแม่หายไป เขาไม่อยากถูกทิ้งไว้คนเดียว แม่ต้องอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา พอเห็นแม่วิ่งเข้ามาหา เจ้าตัวจ้อยก็ยกมือขึ้นร้องให้อุ้ม พอเธออุ้มเขาไว้ ภูบดินทร์ก็ปิดสวิตช์น้ำตาลงทันที“แม่” เด็กน้อยเงยหน้ามองมารดาแล้วกะพริบตาปริบ“ครับ แม่อยู่นี่ไง” ปางอุบลคลี่ยิ้มแล้วกดจมูกลงศีรษะทุยของลูกชายตัวน้อย“ตกลงว่าจะเอายังไง!” ภูเบศร์โพล่งคำถามเธออีก ฝ่ามือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาเท้าเอวไว้“ฉันไปกับคุณก็ได้ค่ะ ...”เธอหยุดคำพูดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไป “ในฐานะแม่ของลูกเท่านั้น ส่วนฉันกับคุณก็ต่างคนต่างอยู่” เธอก้มหน้าเอ่ยเสียงเรียบ สายตาอ่อนโยนยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าลูกชายที่อุ้มไว้แนบอกไม่วางตา พร้อมกับความคิดในหัวบางอย่างที่แล่นเข้ามา“มัน...ก็...ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ” เขาเอ่ยตะกุกตะกักรับคำไม่เต็มเสียงเท่าไรนัก“น้องดินนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ” ปางอุบลปูฟูกนิ่มที่พื้น หยิบของเล่นเด็กเขย่ามือที่มีเสียงกุ๊งกิ๊งที่สร้างจากวัสดุปลอดภัยเม