Chapter 2

Windy's POV

"Windy! Bilisan mo! Mauubos na naman ang pandesal!"

Napahalakhak ako habang inilalagay ang huling basket ng talong sa likod ng maliit naming tricycle.

"Aling Nena, five minutes lang po! Hindi naman tatakbo ang pandesal, eh."

"Tatlong tray na ang naubos! Ikaw na lang ang hinihintay!"

"Ayan na po!"

Tumalon ako pababa ng tricycle at halos madulas sa putik dahil sa ambon na bumalot sa buong baryo kagabi. Ito talagang si Aling Nena, palagi na lang ako minamadali. Takot na takot talaga ito na maubusan ako ng pandesal. Pero sabagay, ayoko rin naman din kasing maubusan, mabuti na nga lang at palagi akong tinitirhan ni Aling Nena.

"Naku!" Napatawa ako sa sarili ko. "Good morning talaga."

"Nakakaloka ka, hija."

Tinapik ni Mang Isko ang balikat ko habang nagwawalis sa tapat ng barangay hall. Pati si Mang Isko ay saksi kung paano ako makipaglaban para sa pandesal na yan. Syempre, favorite ko eh. Hahamakin talaga ang lahat, matikman ka lamang. 

Hoy, mali! Pandesal lang, pandesal.

"Isang araw talaga, mababalian ka ng buto." Dagdag pa ni Mang Isko.

"Hindi po ako mababalian, wag kang mag-alala, Mang Isko."

"Bakit naman?"

"Kasi favorite ako ni Lord."

Napailing na lang siya.

"Iba ka talaga."

Lumaki ako sa San Isidro, isang maliit na bayan na halos magkakakilala ang lahat. Kahit nga nakapikit ako, kilala ko ang mga amoy ng mga tao dito eh. Sila-sila lang din kasi ang nakikita ko at wala namang halos dayo na nagpupunta sa bayan namin. 

Tuwang-tuwa naman si Aling Nena nang makita ako na nasa harapan na ng tindahan nito. Agad naman na binigay ni Aling Nena sa’kin ang isang supot ng pandesal.

“Heto na, hija. Ang paborito mo.” Ang laki pa ng ngiti ng matanda nang makuha ko na ang supot. “Huwag mo na bayaran.”

Habang naglalakad ako pauwi, napansin kong nakaparada sa tapat ng bahay namin ang tatlong itim na luxury SUVs. Nakakunot ang noo kong tiningnan ang mga sasakyan na ‘yon. Alam niyo yong sa sobrang layo namin sa city ay madalang na nagkakaroon ng magagandang sasakyan sa baryo namin. Minsan lang, kung may nakaahon sa kahirapan.

Siguro, may nakasungkit na naman ng afam, bulong ko sa sarili.

Pero agad din namang napakunot-noo ako. Kung may nakabingwit man ng afam, bakit ang sasakyan nasa tapat ng bahay namin?

Napailing na lang ako at binilisan ko ang paglakad papunta sa bahay namin. Kaloka! Baka si Mama ang nakabingwit diba tapos ibibigay sa’kin!

"Ma..." Mahina kong tawag kay Mama nang makarating ako sa bahay. "May bisita ba tayo? May yayamaning kotse kasi sa labas."

Bumukas ang pintuan at lumabas si Mama na halatang kabado. Halos hindi mapakali si Mama nang lumapit siya sakin at pinatunog pa nito ang mga buto nito sa daliri. Agad na napahawak si Mama sa braso ko nang makalapit na siya at bumulong.

"Anak..."

Pero hindi natuloy ni Mama ang sasabihin nang napansin kong may tatlong lalaking naka-itim na suit sa loob ng sala namin. At sa gitna nila ay isang matandang lalaki ang nakaupo nang maayos habang umiinom ng tsaa.

Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.

Hindi familiar sakin ang matandang lalaki. Ni hindi ko nga ito nakita noon sa baryo namin. Baka naman kasi diba, isa ito sa mga taong umalis sa San Isidro nang yumaman at lumipat na sa ibang lugar.

"Miss Windy Guanzon?" tanong nito sa’kin  at inilahad pa ang kamay nito.

Hindi ko tuloy alam kung ano ang dapat unahin. Ang abutin ang kamay ng matanda o tanungin siya kung ano ang pangalan niya.

Pero bilang isang mabait ay inalis ko na lang muna sa isipan ko ang magtanong. Inabot ko na lang ang kamay niya at nakipagkamay din ako.

"Yes..."  Bahagya akong napailing. "May problema po ba?"

Ngumiti siya nang magalang sa;kin. Alam mo yong ngiti na mahahalata mong may ibubuga sa buhay. Ngiti pa lang, alam mo ng mayaman eh.

"My name is Benjamin Castillo and I'm the legal counsel of the Domingo family."

Domingo? Hindi pamilyar ang apelyido sakin. Kaya anong pakialam ko kung legal counsel siya diba? Edi sa Domingo family dapat siya pumunta at hindi samin kasi wala akong pakialam.

Pero syempre, hanggang isip lang yon kasi hindi ko naman kayang gawin ang bagay na yon. Masyado akong mabait kaya hanggang utak na lang muna ang mga reklamo niya.

"I'm sorry for coming here without prior notice."

Ay, mabuti alam mo. Kasi ako, nagugulat na lang na may biglang nag-park sa labas ng bahay namin. Ang liit-liit na nga ng bahay namin tapos tatakpan pa ng kotse niya. Sus! Talaga naman.

"It's okay..." Sagot ko na lang at napatingin ako kina Mama.

Wala talaga akong idea kung ano ang kailangan niya sa pamilya namin. Wala naman kasi akong ibang inutangan na kailangan pang pumunta sa bahay namin para lang tingnan kung may laman pa ba ang gcash ko. At nakita kong pati si Maam ay litong-lito na rin.

Attorney Castillo took a deep breath. "I came here because I have something that your late father entrusted to Don Alejandro Domingo many years ago."

Napatigil ako. Si Papa? 

Ang daming tanong na tumakbo agad sa utak ko. Bakit kilala niya si papa? At sinong Don ang tinutukoy niya? At kasabay non ay biglang sumikip ang dibdib ko.

The smile on my face slowly faded. My father passed away when I was only eight years old. Simula noon ay hindi na gaanong napag-uusapan ang tungkol sa kanya. At kahit hindi na namin nagpag-uusapan si Papa ay tandang-tanda ko pa ang mukha niya. Natatandaan ko pa kung paano sumisingkit ang mata ni Papa kapag nakangiti. Alam kong bata pa ako non, pero hinding-hindi nabubura sa isip ko ang imahe ni Papa.

"What... does this have to do with my father?" My voice came out softer than I intended.

Attorney Castillo looked at me with gentle eyes. "It has everything to do with him." Attorney Castillo glanced at my mother before looking back at me. "May I?"

Hindi ko namalayang napahigpit na pala ang hawak ko sa bayong na dala ko. For a moment, hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Excited? Curious? Or baka takot na.

Dahil simula nang mawala si Papa, bihira na siyang mapag-usapan sa bahay. Parang naging tahimik na bahagi na lang siya ng buhay namin pero hindi na kailanman maibabalik.

Attorney Castillo glanced at Mama before looking back at me.

"May I?" Bahagya niyang itinuro ang dining table. "Can we sit down? It's... a rather long story."

Napatingin ako kay Mama. Tahimik lang siyang tumango. Wala na kong nagawa nang ayain na ni Mama ang nagsasabing attorney daw.

"Halika, Attorney."

Ako na ang humila ng isang upuan para sa kanya. Kahit na nalilito ako sa nangyayari ay pinili ko na lang din maging mabait.

"Pasensya na po kung medyo simple lang ang bahay namin."

He smiled warmly na para bang hindi naman niya alintana ang maliit at masikip naming bahay.

"Miss Guanzon, I've been inside boardrooms worth billions." Saglit siyang tumingin sa paligid ng maliit naming bahay. "But I've rarely seen a home that feels this peaceful."

Napangiti si Mama. "Naku, nakakahiya naman po."

"It's the truth."

Tahimik kaming naupo at nakiupo na rin ako sa tabi ni Mama.

Ako ang unang nagsalita.

"So..." Huminga ako nang malalim. "What exactly did my father entrust to Don Alejandro?"

Oh taray, english yon. Baka sabihin nitong attorney na to na hindi ako marunong makipagsabayan ng english. Valedictorian kaya ako nong Kinder.

Hindi agad sumagot si Attorney Castillo. Baka nagtataka na rin siya kung bakit ako nakapag-english.

Sa halip na sagutin niya ko ay dahan-dahan niyang binuksan ang leather briefcase na dala niya.

Napatingin ako roon at baka may pera. Malay mo diba ang briefcase na yon ang aahon samin sa kahirapan.

Mukhang luma na ang briefcase, pero halatang mamahalin. Maingat niyang inilabas ang isang malaking brown envelope. Iyon na siguro talaga ang pera o baka checke diba? Tapos nakasulat don, “isang milyon, layuan mo ang anak ko”. 

Joke lang, saka na ko mangangarap ng ganiyan kapag may nabingwit na kong bilyonaryo.

Muli kong tiningnan ang envelope. Nakalapat pa rin dito ang lumang pulang wax seal na bahagyang nabasag na sa paglipas ng panahon. Parang ilang dekada na itong hindi nabubuksan.

Parang na-fake news ako don, hindi yata yan pera.

Inilapag niya iyon sa gitna ng mesa. Sa harap ng envelope, nakasulat ang pangalan ko.

For Windy.

Nanlaki ang mga mata ko. Ay shala! Baka pera nga siguro yan. O baka alahas na pwede isangla sa Palawan pawnshop! Pero nang titigan ko ang sulat ay lalo akong natigilan.

"That's..." Napalunok ako. "...Papa's handwriting."

Tumango si Attorney Castillo. "Yes."

Hindi ko namalayang unti-unti nang namumuo ang luha sa mga mata ko. Ilang taon na rin mula nang huli kong makita ang sulat-kamay ni Papa. Pakiramdam ko… Bigla siyang naging malapit ulit. Para bang isang sulat lang ang pagitan namin.

"Pwede ko po bang..." Bahagya kong itinuro ang envelope.

"Of course, sa'yo talaga 'yan."

Marahan kong hinawakan ang envelope. Parang natatakot akong baka mapunit ito sa sobrang tanda. Habang hinihimas ko ang pangalan kong nakasulat sa harapan...

Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang mga kamay ko.

"Mama..." Mahina kong tawag.

Tumabi siya sa akin at marahang hinaplos ang likod ko.

"Buksan mo na, anak."

Huminga ako nang malalim. Dahan-dahan kong binuksan ang lumang envelope. Sa loob nito ay isang puting papel na maingat na nakatiklop.

May isa pang mas maliit na sobre at isang lumang litrato. Kinuha ko agad ang litrato. Napangiti ako habang pinagmamasdan iyon.

Si Papa. Mas bata pa siya roon. Katabi niya ang isang lalaking hindi ko kilala.

Pareho silang nakangiti habang may hawak na dalawang baso ng kape. Napansin kong nakaakbay pa ang estrangherong lalaki kay Papa.

Parang magkapatid.

"Si... sino po 'yung kasama ni Papa?"

Attorney Castillo smiled.

"That's Don Alejandro Domingo."

Napakurap ako.

"Siya?"

"Yes."

"They were best friends long before they became successful in their own ways."

Napatingin ulit ako sa litrato. Hindi ko akalaing may ganoon palang bahagi ng buhay ni Papa na hindi ko kailanman nalaman.

"They made a promise to each other," Attorney Castillo continued quietly. "A promise they both intended to keep even after death."