All Chapters of My Promdi Wife: Chapter 1 - Chapter 10

Windy's POV"Windy! Bilisan mo! Mauubos na naman ang pandesal!"Napahalakhak ako habang inilalagay ang huling basket ng talong sa likod ng maliit naming tricycle."Aling Nena, five minutes lang po! Hindi naman tatakbo ang pandesal, eh.""Tatlong tray na ang naubos! Ikaw na lang ang hinihintay!""Ayan na po!"Tumalon ako pababa ng tricycle at halos madulas sa putik dahil sa ambon na bumalot sa buong baryo kagabi. Ito talagang si Aling Nena, palagi na lang ako minamadali. Takot na takot talaga ito na maubusan ako ng pandesal. Pero sabagay, ayoko rin naman din kasing maubusan, mabuti na nga lang at palagi akong tinitirhan ni Aling Nena."Naku!" Napatawa ako sa sarili ko. "Good morning talaga.""Nakakaloka ka, hija."Tinapik ni Mang Isko ang balikat ko habang nagwawalis sa tapat ng barangay hall. Pati si Mang Isko ay saksi kung paano ako makipaglaban para sa pandesal na yan. Syempre, favorite ko eh. Hahamakin talaga ang lahat, matikman ka lamang. Hoy, mali! Pandesal lang, pandesal."Isan

Windy's POVNanatiling tahimik ang buong silid matapos bumagsak ang mapanuyang salita ni Winston.Parang pati ang hangin ay tumigil din at hindi siya agad nakahinga. Lahat ng naroon ay hindi naka-react, pati ang abogado at kasambahay ay nagkatinginan ngunit walang nangahas magsalita.Ako man ay hindi agad nakakibo. Hindi dahil nasaktan ako. Kundi dahil hindi ako makapaniwalang may taong kayang manghusga sa loob lamang ng ilang segundo."Mr. Domingo."Bahagyang sumingit ang boses ni Attorney Castillo."I don't think that was necessary."Hindi man lang lumingon si Winston.Nakatitig pa rin siya sa akin na para bang isa lamang akong malaking pagkakamali."I simply stated a fact.""She's not what my grandfather described."Humalukipkip na lang ako. Bakit? Ano bang sinabi ng lolo niya? Na maganda ako? Eh, maganda naman talaga ako. Ano pa bang hindi niya nakita sakin?"And let me make this clear. I have absolutely no intention of marrying that woman."Nag-init ang ulo ko. Kanina pa ako nagp

Winston's POVI didn't know why I was still standing outside the kitchen. Perhaps I was waiting for Chef Roberto to return. Perhaps I simply wanted confirmation that the woman my grandfather wanted me to marry had indeed asked for dried fish inside a mansion worth billions.Really? Ang yaman-yaman ko tapos dried fish lang ang gusto niya? Kahit pa siguro tabunan ko siya ng tuyo, kaya ko eh. Pero bakit naman kasi tuyo ang gusto ng babae na yon? Eh, amoy pa lang non nakakasuka na. Kairita naman talaga!Bakit ba kasi yon pa ang gustong ipakasal sakin ni Lolo. Samantalang marami naman sanang babae na babagay sakin. Parang ako pa ang na-stress sa pinaggagawa nito eh.Pero ang hindi ko lang mainintidihan, kasi kahit stress ako sa kaniya. Nandito pa rin ako, nakatayo at pinagmamasdan siya. The fuck, men! This is not fucking worth it.A few moments later, Chef Roberto stepped out of the kitchen with an awkward expression. Parang pati stress ko kanina ay nalibat kay Chef Roberto. Sino ba naman

Windy's POVHindi ko talaga maintindihan ang lalaking iyon. Masyadong matapobre, nakakainis. Alam niyo, kanina pa kumukulo ang dugo ko pero wala akong magawa kasi syempre bahay niya to. Alangan naman na mag mala donya rin ako at mag galit-galitan, baka palayasin ako agad at di ako bigyan ng pamasahe pauwi. Yong dala ko namang pera ay hindi ako sigurado kung kakasya pabalik sa probinsya namin.Gusto ko lang naman sana i-share sa mga kasambahay ang niluto kong tuyo kanina. Pero bakit ang OA niya? Pera ko naman ang pinambili ko don sa tuyo na yon eh, pero kung makatanggi siya parang pera niya ang ginastos ko. Masyado talagang OA. Nakakairita.Kanina pa ako nakaupo sa swing sa likod ng mansion habang nakatingala sa langit. Pagkatapos kong kumain kanina ay dumiretso ako dito. Hindi ko kayang singhutin ang hangin na sinisinghot din ng mokong na yon. Delikado at baka mahawaan pa ko ng kaartehan niya.Hindi na pala kaartehan ang tawag don. Matapobre na kamo.Ang ipinagtataka ko lang talaga, k

Winston's POVThe only place where I never tolerated mistakes was the boardroom. People often assumed I became CEO because I was Don Alejandro Domingo's grandson. They couldn't have been more wrong.My grandfather gave me the opportunity. I earned everything else. At sa totoong nakakilala sa grandfather ko, alam kong sasabihin nila na mahirap i-please ang Lolo ko.Buong akala ko nga noon na hindi niya ako gagawing CEO. Pero here I am…"Good morning, Mr. Domingo."Every executive I passed greeted me with the same respect they had shown for years. Yong iba ay tumigil sa mga ginagawa nila at tumayo para batiin ako. Ang iba naman ay tumango nang makita ako. At ang iba ay para pang takot na takot.Hindi ko alam kung bakit takot na takot sila sa’kin, hindi naman sana ako nangangagat. Mabait naman ako, huwag mo lang talagang gagalitin. At huwag kang gagawa ng kabalastugan na hindi ko magugustuhan.At ang iba pa nga kapag nadadaanan ko, hindi magawang batiin ako dahil sa takot. Ang iba naman